Decyzja o nałożeniu na spółkę T. administracyjnej kary pieniężnej za przekroczenie warunków pozwolenia wodnoprawnego jest prawidłowa. Zarzuty dotyczące przedawnienia oraz proceduralne są niezasadne. Skarżąca naruszyła warunki pozwolenia poprzez przekroczenie dopuszczalnych stężeń siarczanów.

NSA potwierdził, że brak spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej uzasadnia odmowę zmiany decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów, a zarzuty proceduralne w skardze kasacyjnej były bezzasadne.

Rażące naruszenie art. 37a § 1 i 2 k.k. przez Sąd Rejonowy skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w związku z niedopuszczalnym orzeczeniem kary grzywny w miejsce obligatoryjnej kary pozbawienia wolności.

NSA uznaje, że uchybienia proceduralne Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie muszą skutkować uchyleniem decyzji, jeżeli nie mają wpływu na wynik sprawy, wzywając do ponownej analizy istotności tych uchybień przez WSA.

Prezydent Miasta Łodzi dopuścił się bezczynności w zakresie wydania zaświadczenia o wniesieniu opłaty jednorazowej, a zaległości z opłatami przekształceniowymi lat wcześniejszych nie stanowią przeszkody prawnej do wydania zaświadczenia.

Stwierdzenie nieważności decyzji zależnej od decyzji uprzednio zniesionej ex tunc jest zasadne, gdyż decyzja ta traci skutki prawne od daty wydania decyzji źródłowej; wymaga również zgodności z prawem całej procedury wydawania decyzji zmieniającej.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie wygasa na mocy art. 72 ust. 3 u.u.i.ś., jeśli przed upływem przewidzianych terminów wydano decyzje o warunkach zabudowy i pozwoleniach na budowę. Ewentualne niezgodności w realizacji inwestycji nie uzasadniają stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w trybie art. 162 k.p.a.

Cofnięcie skargi kasacyjnej przez organ, jeśli uznane za skuteczne i dopuszczalne, zgodnie z art. 60 i 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., uzasadnia umorzenie postępowania kasacyjnego i zwrot uiszczonego wpisu.

W postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, ocena ogranicza się do istnienia kwalifikowanych wad, wyłączając klasyczną kontrolę instancyjną. Skarga kasacyjna musi odnosić się do rażącego naruszenia prawa, a nie do samych uchybień materialnych czy proceduralnych historycznej decyzji administracyjnej.

W postępowaniach wszczynanych z urzędu, brak jest obowiązku wydawania odrębnych postanowień opiniujących zgodność projektu podziału nieruchomości z planem miejscowym. Rozstrzyganie sprawy w tej materii ogranicza się do oceny merytorycznej w toku postępowania.

Zgodność miejscowego planu zagospodarowania z ustaleniami studium nie zakłada identyczności zapisów obu aktów, lecz wymaga unikania ich sprzeczności i respektowania kierunków zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy może doprecyzować ustalenia studium bez ich dowolnej modyfikacji.

Polskie Koleje Państwowe, nie posiadając tytułu prawnego do nieruchomości, nie mogą wykluczyć jej komunalizacji na rzecz gminy. Władanie nieruchomością musi mieć umocowanie prawne, aby stwierdzić jej wyłączenie z komunalizacji na podstawie ustawy komunalizacyjnej.

Dla uzyskania odstępstwa od wymogów odległościowych w sprzedaży alkoholu, warunkiem sine qua non jest kontynuacja działalności przez tego samego przedsiębiorcę w tej samej lokalizacji. Nowy podmiot nie może przejąć tych uprawnień poprzez umowę cywilnoprawną.

Pojęcie "reklamy" w rozumieniu art. 4 pkt 23 u.d.p. obejmuje nie tylko treść wizualną, ale także jej konstrukcyjne elementy nośne, co uzasadnia nałożenie kary za przekroczenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, niezależnie od demontażu części treści reklamowych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przewóz towaru objętego systemem SENT wymaga spełnienia określonych obowiązków przez przewoźnika. Niedopełnienie ich stanowi podstawę do nałożenia kary, a brak dowodów na złą kondycję finansową wyklucza odstąpienie od jej nałożenia.

Art. 165b Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania do postępowań dotyczących nałożenia kar pieniężnych przewidzianych w ustawie o SENT; kara ta ma charakter administracyjny a nie podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że doręczenie decyzji administracyjnej na podstawie art. 44 k.p.a. nie naruszało przepisów procedury administracyjnej, a przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie były zasadne, tym samym oddalił skargę kasacyjną.

Posiłkując się przepisami K.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak przesłanek wznowieniowych zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wyklucza możliwość uchylenia decyzji o nałożeniu kary, gdy doręczenie było zgodne z regulacjami.

Zezwolenie na realizację inwestycji drogowej podlega kontroli wyłącznie pod względem formalnoprawnym, a ograniczenia prawa własności są dopuszczalne, jeśli dotycząc celu publicznego i przewidują odszkodowanie. Organy administracyjne nie oceniają racjonalności rozwiązań technicznych.

Zgłoszenie znaku towarowego słownego "X" nie narusza praw osobistych ani majątkowych skarżącego, a odmowa uwzględnienia sprzeciwu jest zgodna z przepisem art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Wcześniejsze używanie oznaczenia "X" przez skarżącego nie przesądza o prawie do jego ochrony w ramach postępowania patentowego.

Zajęcie pasa drogowego bez ważnego zezwolenia skutkuje odpowiedzialnością administracyjną bez względu na winę sprawcy. Zatrzymanie procesu dostosowywania nośników reklamowych do uchwały krajobrazowej nie zwalnia z obowiązku uzyskania nowego zezwolenia na dalsze zajmowanie pasa.

Nieterminowo doręczona decyzja ustalająca administracyjną karę pieniężną skutkuje przedawnieniem zobowiązania za określony okres, przy czym dla różnych okresów analizowany jest odrębnie bieg przedawnienia. Sąd potwierdził prawidłowość zastosowania przepisów przez organy odwoławcze. Zarzuty przedawnienia okazały się częściowo zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując ustalenia w zakresie bezczynności Wójta Gminy oraz rażącego naruszenia prawa poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Wymierzona kara pieniężna pozostaje w mocy.

Bezczynność organu administracji oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, skutkujące nadmiernym opóźnieniem w wydaniu decyzji administracyjnej, mogą prowadzić do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa i nałożenia grzywny na organ przez sąd administracyjny.