Bezskuteczność egzekucji, jako przesłanka odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe, może być ustalona nie tylko przez formalne zakończenie postępowania egzekucyjnego, lecz także na podstawie innych dowodów. Ocena ta leży poza kontrolą sądu w postępowaniu z art. 116 ordynacji podatkowej.

Skarga kasacyjna, oparta na rzekomej błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przez WSA w Gliwicach, jest bezzasadna, gdyż Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na błędne rozstrzygnięcie; stawka podatku od nieruchomości została ustalona prawidłowo.

Zmiana przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. od 1 stycznia 2022 r. miała charakter normatywny, ograniczając zwolnienie podatkowe wyłącznie do dochodów z nowej inwestycji. Wobec tego interpretacja organu odmawiająca całościowego zwolnienia dochodu była niewłaściwa. WSA zasadnie uchylił interpretację organu.

Zgodność decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego spełnia wymogi z art. 124 ust. 1 u.g.n. Skargę kasacyjną oddalono z uwagi na brak zasadnych podstaw faktycznych i prawnych.

NSA uznał za zasadne korekty dofinansowania w wysokości 5% dla podstawowej umowy oraz 100% dla aneksów, stwierdzając ich adekwatność wobec naruszeń zasad konkurencyjności i integralności przetargu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując, że bezpodstawne podważanie deklaracji pochodzenia towaru, bez należycie uzasadnionej podstawy prawnej i uwzględnienia skutków upływu czasu, narusza zasady postępowania dowodowego w postępowaniu celnym.

Rozwiązanie sporu prawnego zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy nowelizującej z 2021 r., pomimo zarzutów skarżącego dotyczących ich niekonstytucyjności, winno opierać się na formalnych przesłankach prawnych dotychczas niezakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny.

90-dniowy okres karencji w pobieraniu zasiłku dla bezrobotnych nie znajduje zastosowania, gdy rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika wynikło z ciężkiego naruszenia obowiązków przez pracodawcę. Ustalenie tego wymaga pełnego zbadania okoliczności faktycznych przez organy administracyjne.

Skarga kasacyjna D. sp. z o.o. dotycząca wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę została oddalona. Przerwa w budowie przekroczyła 3 lata, a utrata prawa do nieruchomości uczyniła decyzję bezprzedmiotową.

Uchwała organu gminy może naruszać konstytucyjnie chronione prawo własności, jeżeli wprowadzone ograniczenia są nieproporcjonalne w stosunku do celu publicznego, zaś plan miejscowy powinien być skonstruowany tak, aby nie doprowadzał do faktycznego ograniczenia wykonalności ustalonego przeznaczenia terenu.

Uchybienie obowiązkowi terminowego zgłoszenia nabycia pojazdu nie może być uznane za naruszenie prawa o znikomej wadze według art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., nawet przy problemach interpretacyjnych związanych z innymi przepisami. Narzucenie sankcji w takich okolicznościach jest zasadne.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 2006 roku o stwierdzeniu nieważności orzeczenia z 1954 roku nie była wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość działania Kolegium.

Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego w zakresie wydania poświadczonej za zgodność kserokopii aktu urodzenia przez Kierownika USC jest uzasadniona brakiem prawnej podstawy w ustawie Prawo o aktach stanu cywilnego.

Sąd utrzymał w mocy wyrok WSA uchylający decyzję odmowną GDDKiA. Organ bezpodstawnie oparł się na argumentacji przewidywanego, a nie rzeczywistego wpływu inwestycji na ruch drogowy, nie dowodząc negatywnych skutków dla bezpieczeństwa już funkcjonującej inwestycji.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1951 r. na skutek upływu terminu przewidzianego w ustawie nowelizującej k.p.a., potwierdzono dopuszczalność domniemania faktycznego w zakresie ustalenia doręczenia orzeczenia.

Koszty postępowania rozgraniczeniowego obciążają strony proporcjonalnie do ich udziału na zasadzie art. 152 k.c., co nie jest sprzeczne z przepisami prawa administracyjnego. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza prawidłowość wykładni stosowanej przez sądy administracyjne.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w sprawach podatkowych jest zasadne, gdy zachodzą przesłanki z art. 239b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, takie jak brak majątku odpowiadającego zaległościom i krótki okres do przedawnienia zobowiązań.

NSA uznał, że organ celny niewłaściwie ocenił dowody, naruszając art. 191 o.p., gdyż nie przedstawił rzetelnych podstaw do zakwestionowania zadeklarowanego pochodzenia towaru. Uznano, że weryfikacja zgłoszenia celnego po upływie znacznego czasu wymaga szczególnej ostrożności i oparcia na wiarygodnych dowodach.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieprzekonujące zarzuty dotyczące poziomu wynalazczego i ujawnienia wynalazku, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że patent spełnia kryteria ochrony prawnej w granicach wniosku niezmienionych po upływie prekluzji.

NSA oddalił skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw wykazujących błędną wykładnię przepisów prawa materialnego przez sądy niższych instancji, związanych z ustaleniem stawki podatku od nieruchomości.

Uchybienie zasadzie specjalności, w szczególności przekroczenie jej przy orzekaniu kary łącznej, skutkuje uchyleniem wyroku i umorzeniem postępowania. Zasada specjalności jest negatywną przesłanką wymierzenia kary łącznej.

Zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w celu przebudowy linii napowietrznej 110 kV jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego. Prawidłowość wskazania strony postępowania administracyjnego oraz uzasadnienie wyroku nie naruszają przepisów postępowania.

Bezczynność organu administracyjnego naruszająca rażąco prawo uzasadnia przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. W przypadku opieszałości organu sąd może zastosować środki dyscyplinujące mieszczące się w granicach sędziowskiego uznania.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niewłaściwe ustalenie statusu prawnego drogi publicznej na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowi naruszenie prawa materialnego i proceduralnego uzasadniające uchylenie decyzji odmownych stwierdzających nabycie nieruchomości z mocy prawa przez gminę.