Klasyfikacja obiektów jako budynków lub budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości wymaga precyzyjnego rozróżnienia według cech konstrukcyjnych oraz funkcji, a błędna kwalifikacja narusza przepisy Ordynacji podatkowej i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Dla wykazania nieprawidłowości w kontekście unijnych przepisów konieczne jest wykazanie realnej lub potencjalnej szkody w budżecie unijnym; domniemanie potencjalnej szkody nie jest wystarczające bez konkretnych dowodów na obciążenie budżetu UE.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że sprawa dotycząca wniosku o rekompensatę za ulgi w transporcie publicznym ma charakter cywilnoprawny, co wyklucza możliwość administracyjnego rozstrzygnięcia w drodze decyzji organu. Umorzenie postępowania administracyjnego było uzasadnione.

Postępowanie w sprawie wniosku o rekompensatę z tytułu ulg transportowych w transporcie zbiorowym ma charakter cywilnoprawny, a nie administracyjny; jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest prawidłowe, jako że istota sprawy nie podlega merytorycznemu rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej.

Należyta staranność podatnika oraz obiektywne przesłanki wskazujące na jego udział w oszustwie podatkowym uzasadniają odmowę prawa do odliczenia VAT, nawet przy wspomnianym zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w wyniku wszczętego postępowania karnego skarbowego.

Zastosowanie przepisów ustawy o obronie Ojczyzny w kontekście zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej jest zasadne, gdy żołnierz otrzyma dostateczną ocenę służbową; sąd nie kontroluje zasadności tej oceny. Decyzja organu jest zgodna z prawem, przy prawidłowym zważeniu interesów publicznych i indywidualnych.

Decyzja o skreśleniu z listy studentów musi uwzględniać wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na uzyskanie zaliczenia, a organ nie może przekroczyć granic uznania administracyjnego poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego i przepisów wewnętrznych uczelni.

Rekompensata za ulgi w transporcie publicznym ma charakter cywilnoprawny; organ administracyjny jest niekompetentny do merytorycznego rozstrzygnięcia roszczenia, które wynika z umowy cywilnoprawnej. Umorzenie postępowania administracyjnego było uzasadnione.

Kwestia przekazania rekompensaty z tytułu ulgowych przejazdów w publicznym transporcie zbiorowym ma charakter cywilnoprawny, wynikający z umowy, i jest wyłączona spod kognicji organów administracji publicznej.

Sprawa dotycząca roszczenia o rekompensatę w transporcie zbiorowym jest cywilnoprawna; postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. Za kwantyfikację roszczenia odpowiada umowa cywilnoprawna.

Roszczenie o rekompensatę w publicznym transporcie zbiorowym ma charakter cywilnoprawny i nie podlega merytorycznemu rozstrzygnięciu przez organy administracyjne; umorzenie postępowania administracyjnego jest zasadne.

Decyzja rejestracyjna wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób rażący, co skutkuje koniecznością uchylenia tej decyzji, mimo powołanych skutków społeczno-ekonomicznych rejestracji pojazdu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione priorytetowe stosowanie przepisów rozporządzenia z 1959 r. nad normami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, że tak nakreślone obciążenie prawne narusza zaufanie inwestora do obowiązujących aktów prawa miejscowego.

NSA uznano, że zarzuty dot. naruszenia przepisów proceduralnych i materialnych są nieuzasadnione. Postępowanie organów było zgodne z przepisami prawa administracyjnego i ochrony przeciwpożarowej, a skarga kasacyjna nie wskazywała na okoliczności uzasadniające jej uwzględnienie.

Podatek od nieruchomości obciąża współwłaścicieli, nawet jeśli nie sprawują faktycznego władania, o ile nie wykażą ujawnionej na zewnątrz woli samoistnego posiadania przez inny podmiot.

Kwalifikacja obiektów jako budowli lub budynków wymaga szczegółowej analizy cech technicznych i trwałego związania z gruntem, istotnych dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Należy unikać błędnej klasyfikacji zgodnie z orzecznictwem NSA.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu w związku z brakiem wykazania zasadności zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w tym w szczególności w kontekście dowolnej oceny dowodów oraz błędnie zakwalifikowanych transakcji jako kosztów uzyskania przychodów.

Decyzja o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego przyjmuje rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa, niezależnie od późniejszej ostateczności decyzji, jeśli wymogi formalne zostały spełnione; prawidłowość zastosowania środka zabezpieczającego zależy od jasnego wykazania przesłanek obaw niewykonania zobowiązania.

Skarga kasacyjna została uwzględniona, a NSA uznał, że brak świadectwa homologacji w decyzji rejestracyjnej pojazdu stanowił rażące naruszenie prawa. W konsekwencji uchylono decyzję i wyrok WSA, podkreślając nadrzędność zasad praworządności.

Odmowa wydania zaświadczenia na podstawie art. 293 § 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest nieuzasadniona, gdyż przepis nie chroni bezwzględnie informacji już znanych kontrahentowi podatnika. W przypadku istnienia znaczącego interesu gospodarczo-prawnego, zaświadczenie winno być wydane.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że do uznania wpłat od anonimowych darczyńców dokonywanych podczas streamingu za darowizny w rozumieniu art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego nie jest wymagane ustalenie tożsamości darczyńców. Wpłaty te, mając charakter nieodpłatny i spełniający essentialia negotii, mogą podlegać regulacjom ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Za zobowiązania spółki z tytułu zwrotu dofinansowania mogą odpowiadać wyłącznie osoby posiadające formalny status członka zarządu, ujawnione w rejestrze KRS. Członek zarządu A.B. nie wykazał przesłanek egzoneracyjnych, dlatego solidarna odpowiedzialność jest uzasadniona.

Brak ustalenia rzeczywistej daty doręczenia decyzji przez stronę, przy istniejących możliwościach tego ustalenia, skutkuje brakiem podstaw do przywrócenia terminu na wniesienie odwołania. Należyta staranność wymaga aktywnego działania w celu zdobycia wiedzy o doręczeniu.

Przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia uzasadnia nałożenie adekwatnej administracyjnej kary pieniężnej. Nawet bez wykazania bezpośrednich szkód, taki czyn stanowi istotne naruszenie przepisów ustawy o odpadach, mających na celu ochronę zdrowia publicznego oraz środowiska.