Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy samorządu mogą określać zasady wynagradzania za pracę w komisjach wyborczych jednostek pomocniczych; ingerencja nadzorcza bez wyraźnej podstawy prawnej narusza zasadę samodzielności samorządu.

Dane dotyczące zatrudnienia i badań lekarskich pracowników publicznego szpitala stanowią informację publiczną ze względu na ich związek z realizacją zadań publicznych w zakresie ochrony zdrowia.

Decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji liniowej nie narusza praw osób trzecich i nie wymaga określania warunków kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Nieprzeprowadzenie dowodu z odkopu było prawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że brak było podstaw do uznania nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego za umorzone w całości, z uwagi na brak wystąpienia szczególnie uzasadnionych okoliczności zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Trudna sytuacja materialna rodziny nie uzasadnia umorzenia nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego w całości; możliwe jest jedynie umorzenie odsetek, gdy brak innych szczególnych okoliczności.

Odmowa wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez stronę skarżącą była prawidłowa, gdyż istnieje ostateczna decyzja wpisująca obiekt do rejestru zabytków, co uniemożliwia poświadczenie stanu przeciwnego.

Obiekt znajdujący się w gminnej ewidencji zabytków, lecz niewpisany do rejestru, nie podlega nadzorowi konserwatorskiemu z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, a zalecenia pokontrolne względem takiego obiektu są nielegalne.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie wykazano, by decyzja Prezydium z 1973 r. w przedmiocie wywłaszczenia została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Decyzja była zgodna z prawem obowiązującym w tamtym czasie oraz zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

Dopuszczalność ustalania przez radę gminy zasad przyznawania diet członkom komisji wyborczych w statutach dzielnic leży w granicach realizacji zasady samodzielności samorządu terytorialnego, o ile nie istnieje wyraźny zakaz prawny takich regulacji.

Uchwała w sprawie zmiany statutu jednostki pomocniczej Miasta Katowice nie naruszała obowiązujących przepisów prawa, gdyż brak było przeciwwskazań do przyznania diet członkom komisji w sposób autonomiczny przez Radę Miasta.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan prawny i faktyczny sprawy oraz nie stwierdzono naruszeń proceduralnych wpływających na wynik postępowania.

Decyzja Wojewody Małopolskiego odmowa zwrotu nieruchomości działka nr [...], na podstawie art. 137 ust. 1 u.g.n. wskutek stwierdzenia braku zbędności nieruchomości na cel wywłaszczenia - stacji redukcyjnej - została prawidłowo podtrzymana; zaskarżoną skargę kasacyjną oddalono.

Przepisy uchwały Rady Gminy dotyczące kryteriów i trybu przyznawania nagród nauczycielom są zgodne z art. 49 ust. 2 Karty Nauczyciela, a ogólniki w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa uczniom mieszczą się w uregulowanych kwestiach pracy dydaktycznej i wychowawczej.

Przesłanki dotyczące warunków najmu oraz zamieszkiwania z zgodą właściciela lokalu, określone w uchwale Rady m.st. Warszawy, nie stanowią samodzielnych podstaw do odmowy pomocy mieszkaniowej. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wymaga ponownego rozpoznania uwzględniającego prawidłową interpretację tych przepisów.

Uchwała Rady Miasta Katowice w sprawie przyznawania diet członkom komisji wyborczych nie narusza prawa i wpisuje się w samodzielność statutową samorządu. NSA uchylił zaskarżony wyrok i ustalił, że brak regulacji wykluczającej taka formę wynagrodzenia w wyborach do rad dzielnic nie może być podstawą do ograniczenia samodzielności gminy.

Rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stwierdzające nieważność uchwały Miasta dotyczącej diet dla komisji wyborczych nie było zasadne; NSA podkreśla prawo samorządu do autonomicznego regulowania kwestii statutowych w granicach prawa.

Regulacje stanowiące o przyznaniu diet członkom komisji wyborczych w wyborach do rady dzielnicy nie naruszają prawa, o ile są zgodne z zasadą samodzielności statutowej jednostki samorządu oraz wspierają cele samorządowe zgodne z ustawą.

Zniesienie głównej kwoty nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na trudną sytuację materialną w rodzinie nie znajduje usprawiedliwienia, jeżeli nie występują szczególne okoliczności na tle innych uprawnionych do świadczeń rodzin. Kwestie te są badane zgodnie z art. 30 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta Łodzi za cechujące się rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało zastosowanie środków represyjnych i kompensacyjnych wobec organu.

NSA uznał, że przedwczesna odmowa nabycia własności nieruchomości, rzekomo zaliczonej do dróg publicznych, była niedopuszczalna. Rozstrzygnięcie to potwierdza konieczność szczegółowego ustalenia faktycznego statusu prawnego drogi przed 31 grudnia 1998 r.

Skarga kasacyjna wniesiona przez G.J. została oddalona przez NSA, uzasadnienie wyroku WSA we Wrocławiu spełniało formalne wymogi postawione przez art. 141 § 4 Ppsa, a podnoszone zarzuty proceduralne nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Dopuszczalne jest uregulowanie w statucie jednostki pomocniczej diety dla członków komisji wyborczej w wyborach do organów tej jednostki, co mieści się w zakresie samodzielności samorządu terytorialnego wyznaczonej przez art. 35 ust. 3 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym.

NSA stwierdza, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga odrębnego głosowania nad sposobem rozpatrzenia uwag przy uchwalaniu studium. Właściwa kontrola legalności procedury sporządzania uchwały wymaga ponownego rozpoznania sprawy przez WSA.

Uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno być sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną. Niedopełnienie tego wymogu uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.