Usługa "cash-out" w zakładach wzajemnych nie powoduje obniżenia podstawy opodatkowania podatkiem od gier, jako integralna część umowy zakładów, a nie jej odstąpienie.

Nałożone na R. Sp. z o.o. kary pieniężne za naruszenie obowiązków przewozu podlegają kontroli w oparciu o przepisy SENT. Brak jest podstaw do odstąpienia od kar, gdy nie występują okoliczności nadzwyczajne uzasadniające ważny interes podmiotu bądź publiczny.

Pojazd, rejestrowany bez wymaganych dokumentów homologacyjnych, nie może być legalnie zarejestrowany na terytorium RP; naruszenie to kwalifikuje się jako rażące, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji.

Zarzuty wniesione przed doręczeniem odpisu zarządzenia zabezpieczenia są przedwczesne; możliwość wniesienia zarzutów wyznacza doręczenie tego odpisu. Oddalenie skargi kasacyjnej jest uzasadnione zgodnością z art. 33 § 2 i art. 156 § 1 pkt 8 u.p.e.a.

Bez uchwały KRRiT określającej podział wpływów z opłat abonamentowych, Przewodniczący KRRiT nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania terminów i wysokości zaliczek, co wyłącza jego bezczynność w tym zakresie.

Dokonanie rejestracji pojazdu w przypadku braku wymaganego świadectwa homologacji typu pojazdu stanowi rażące naruszenie prawa, mające istotny wpływ na legalność decyzji administracyjnej, uniemożliwiające jej utrzymanie w obrocie prawnym.

Skorzystanie z usługi "cash-out", polegającej na wcześniejszym rozliczeniu zakładów wzajemnych, nie skutkuje obniżeniem podstawy opodatkowania podatkiem od gier, gdyż nie jest odstąpieniem od umowy o zakład wzajemny, lecz jej rozliczeniem w ramach obowiązujących zasad.

Przeprowadzenie kontroli postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku doprowadziło do oddalenia skargi kasacyjnej, uznając niedopuszczalność wznowienia postępowania z powodu braku nowych okoliczności faktycznych.

NSA uznaje, że organy regulacyjne obowiązane są jedynie do kontroli projektu taryfy zgodnie z art. 24c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, bez prawa nakazywania stosowania konkretnych stawek amortyzacyjnych, potwierdzając autonomię przedsiębiorstw przy ustalaniu swoich taryf.

Skarga kasacyjna M. w W. na wyrok WSA w Warszawie oddalona z powodu niewykazania istotnego wpływu naruszenia przepisów procesowych; NSA rozpoznał sprawę zgodnie z granicami skargi, brak podstaw do uznania nieważności postępowania w I instancji.

Ocena zasadności zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wymaga ustalenia realności uchwalenia planu miejscowego w terminie zawieszenia postępowania. Przesłanki zawieszenia powinny być uzasadnione i bez dowolności opierające się na stanie zaawansowania prac planistycznych.

Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania bez spełnienia przesłanki braku winy skutkuje jego bezskutecznością, a przywrócenie tego terminu wymaga wykazania przeszkód niezależnych od strony, co nie zostało w niniejszej sprawie udowodnione.

NSA potwierdza, iż organy administracyjne mają prawo nałożyć karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, niezależnie od incydentalności naruszenia, jeśli waga naruszenia nie jest znikoma i jest trwałe.

Uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określająca zasady skomunikowania działek z drogą publiczną, jest zgodna z prawem i nie narusza kompetencji zarządców dróg, ani nie ogranicza nieproporcjonalnie prawa użytkowania wieczystego skarżącej spółki.

Pasem drogowym w świetle art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest również grunt przeznaczony pod budowę drogi, który nie został jeszcze zrealizowany. W takim przypadku wymagane jest zezwolenie na jego zajęcie, a brak tej zgody skutkuje zasadnością nałożenia kary pieniężnej za samowolne wykorzystanie tego terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek prawny nałożony na podmiot, pod rygorem administracyjnej kary pieniężnej, wymaga staranności i nie podlega złagodzeniu poprzez przeoczenie lub uregulowanie sytuacji po fakcie naruszenia. Kara administracyjna nie jest uchylana, jeśli naruszenie prawa nie jest znikome.

Przepisy prawa unijnego, a w szczególności art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, mają pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi w przypadku rozstrzygania kwestii przedawnienia zobowiązań związanych z dofinansowaniem z budżetu UE, co oznacza, że krajowe przepisy nie mogą rozszerzać okresu przedawnienia ponad unijne normy.

Niedopełnienie przez beneficjenta obowiązku złożenia wniosku o płatność oraz wymaganej dokumentacji w terminie, w przypadku braku udokumentowanej siły wyższej, uzasadnia odmowę wypłaty pomocy finansowej w ramach PROW.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uznając brak winy strony w uchybieniu terminu za nieuprawdopodobniony.

Brak podstaw do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie, gdyż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi, obowiązek dowodowy ciążył na stronie.

Sąd orzekł, że samowolne zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o drogach publicznych, a wcześniejsze prawomocne decyzje dotyczące klasyfikacji terenu jako pasa drogowego mają moc wiążącą.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną uznał, iż decyzja odmowna w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie narusza przepisów prawa w sposób rażący i odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok WSA oraz postanowienia organów administracyjnych zgodne z prawem w zakresie egzekucji obowiązku szczepień ochronnych, a skarga kasacyjna była niezasadna i nieuzasadniona.

Zachowanie cudzoziemca nie miało charakteru incydentalnego; jego dalszy pobyt w RP naruszałby bezpieczeństwo i porządek publiczny, co uzasadnia odmowę zezwolenia na pobyt czasowy (art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach).