NSA stwierdził, że informacje o najniższej cenie z 30 dni na etykietach towarów W. S.A. były zgodne z ustawą o cenach, co wykluczało delikt administracyjny oraz zasadność nałożenia kary przez UOKiK.

W postępowaniu o nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, organ nie jest zobowiązany do wydania postanowienia odmownego o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 31 K.p.a., gdyż zastosowanie znajduje art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego wyłączający ten przepis.

Zły stan techniczny obiektu zabytkowego nie przesądza o braku możliwości objęcia go ochroną konserwatorską, o ile w dalszym ciągu spełnia definicję zabytku, wykazując wartości historyczne, artystyczne lub naukowe, co leży w interesie społecznym.

Dochody uzyskane przez podatnika z pracy na statku morskim nie eksploatowanym w transporcie międzynarodowym podlegają opodatkowaniu w Polsce, pomimo zastosowania konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania z Norwegią, gdyż statek nie spełnia warunku transportu międzynarodowego.

Nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym mogą podlegać ograniczeniom sposobu korzystania zgodnie z art. 124a u.g.n., bez konieczności identyfikacji następców prawnych, jeśli postępowanie spadkowe nie zostało zakończone.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał zaistnienie bezczynności Wojewody Śląskiego, odrzucając możliwość dalszego stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r., wskazując na jego naruszenie konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe stanowisko WSA w Gliwicach, stwierdzając, iż odpowiednie przesłanki prawne nie uzasadniały dalszego stosowania art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, a zatem zobowiązanie Wojewody do zakończenia postępowania w określonym terminie było zasadne.

NSA orzekł, że przedłużenie przepisów art. 100d ustawy o pomocy, po 30 czerwca 2024 r., było niezgodne z konstytucyjną zasadą prawa do sprawiedliwego sądu, podtrzymując rozstrzygnięcie WSA nakazujące Wojewodzie rozpatrzenie wniosku o pobyt czasowy bez opóźnień.

Udział w składzie sądu odwoławczego sędziów powołanych przy udziale KRS ukształtowanej ustawą z 8 grudnia 2017 r. może prowadzić do nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., jeżeli indywidualny test niezawisłości ujawnia uzasadnione, obiektywne wątpliwości co do ich niezależności od władzy wykonawczej i instytucjonalnej bezstronności.

W sprawie oceny bezczynności organu administracyjnego w kontekście udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy po 30 czerwca 2024 r. nie może stanowić podstawy do uchylenia zarzutu bezczynności, a organ ma obowiązek prowadzić sprawę w terminach określonych ustawą o cudzoziemcach.

Nie stanowi rażącego naruszenia prawa przedłużenie procedowania sprawy ze względu na wstrzymanie biegu terminów w zgodności z ustawą, jeżeli decyzja o ich przedłużeniu była podejmowana w przekonaniu o zmianach legislacyjnych będących w mocy.

Świadczenie pieniężne orzekane na podstawie art. 43a k.k. nie jest środkiem karnym podlegającym łączeniu w trybie art. 90 § 2 k.k. W razie zbiegu przestępstw świadczenia pieniężne orzeczone za każde z nich podlegają kumulatywnemu wykonaniu, a nie zastąpieniu jednym świadczeniem łącznym.

Przepisy o przedłużeniu zawieszenia terminów administracyjnych na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy są niezgodne z konstytucyjnym prawem do sądu (art. 45 Konstytucji RP), jeżeli zastosowane po zakończeniu rzeczywistej potrzeby, jaką była sytuacja masowego napływu cudzoziemców.

W sprawach imigracyjnych, gdy zainteresowany złożył wniosek po 30 czerwca 2024 r., nie stosuje się art. 100d ustawy o pomocy Ukraińcom, a bezczynność organu należy oceniać zgodnie z art. 112a ustawy o cudzoziemcach. Bezczynność, nawet bez rażącego naruszenia prawa, obliguje organ do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie może być stosowany po 30 czerwca 2024 r., a więc organ administracji działał w stanie bezczynności, nie mającej charakteru rażącego naruszenia prawa. Skarga kasacyjna oddalona.

Przedłużenie stosowania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. z naruszeniem zasady proporcjonalności uzasadnia zastosowanie rozproszonej kontroli konstytucyjności i odmowę stosowania tego przepisu, co potwierdza bezczynność organu wobec wniosków o pobyt czasowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ustanie obowiązywania art. 100d ustawy o pomocy po 30 czerwca 2024 r. za zasadne, podtrzymując stwierdzenie bezczynności organu oraz zobowiązanie do rozpoznania wniosku o pobyt czasowy bez dalszych przesunięć terminów.

Opinię organów państwowych należy ocenić pod kątem wartości dowodowej przed podjęciem decyzji o odmowie wydania promesy zezwolenia na nabycie nieruchomości przez cudzoziemców. Ogólnikowe stwierdzenia w opiniach nie są wystarczające do odmowy.

Organ realizując zadania z zakresu administracji publicznej w przedmiocie odwołania dyrektora instytucji kultury musi jednoznacznie wskazać i udowodnić konkretne przesłanki naruszenia prawa lub umowy. Jakakolwiek arbitralność czy brak rzetelnej dokumentacji tożsame są z naruszeniem norm prawa administracyjnego.

Dla zastosowania zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wymagane jest faktyczne udostępnienie infrastruktury kolejowej przewoźnikom. Potencjalne udostępnienie nie spełnia tego wymogu, dlatego grunty nieaktywne kolejowo należy opodatkować w związku z działalnością gospodarczą.

Art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, jako przepis odrębny, wyłącza zastosowanie przepisów działu IVa k.p.a. dotyczących odstąpienia od kary, zaś brak wykazania braku wpływu na naruszenie uzasadnia nałożenie kary.

Grunty sklasyfikowane jako tereny kolejowe, które faktycznie nie są udostępniane przewoźnikom kolejowym, nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Związek gruntu z działalnością gospodarczą uzasadnia jego opodatkowanie najwyższą stawką.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.Z. została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, uzasadniając, iż WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Zaskarżone czynności zabezpieczające były zgodne z przepisami administracyjnymi.

Zabezpieczające postanowienia organu podatkowego podlegają merytorycznej ocenie pod kątem istnienia przesłanek braku wymagalności zobowiązań, z uwzględnieniem zasad stosowania przepisów dot. postępowania zabezpieczającego według art. 166b u.p.e.a.