Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, uznając za słuszny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, wskazując na konieczność oceny zarzutów dot. fikcyjnych transakcji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna D. H. była bezzasadna, podtrzymując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który uznał odmowę przyznania płatności rolnośrodowiskowej za prawidłową, mimo podniesionych zarzutów proceduralnych i dowodowych.

Ostateczna decyzja Dyrektora ARiMR z dnia 19 lipca 2021 r., dotyczącą zmiany wysokości płatności ekologicznej, nie narusza prawa i stanowi podstawę do ustalenia nienależnie pobranych środków, co wyklucza potrzebę zawieszenia postępowania administracyjnego.

Wymóg posiadania tytułu prawnego do gruntów z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jako warunek uzyskania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego nie narusza zasad równego traktowania i proporcjonalności prawa unijnego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż uzyskanie przez organ nowych dowodów po dacie wydania pierwotnej decyzji w postaci ortofotomapy uzasadniało wznowienie postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Strona nie wykazała błędów w procedurze; organy poprawnie zastosowały reguły oceny dowodów.

Rozkaz personalny odmawiający policjantowi dodatkowego urlopu stanowi decyzję administracyjną, od której przysługuje odwołanie. Tok instancji wymaga proceduralnych gwarancji ochrony interesów strony.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za niedopuszczalną sytuację, w której uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego sentencją, gdyż uniemożliwia to jego kontrolę instancyjną i wymaga uchylenia wyroku oraz ponownego rozpoznania sprawy.

Zmiana przeznaczenia nieruchomości na cele rekreacyjne i sportowe w ramach Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest dopuszczalna, o ile mieści się w granicach władztwa planistycznego gminy oraz nie narusza interesu prawnego właściciela nieruchomości.

NSA podtrzymał wyrok WSA, że spełnienie wymogu dobrego sąsiedztwa, przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., nie wyklucza realizacji zabudowy bliźniaczej w obszarze z zabudową jednorodzinną. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga respektowania zróżnicowania urbanistycznego w granicach ładu przestrzennego.

W przypadku uznania, że zostały stworzone sztuczne warunki do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej, organy administracyjne mogą odmówić przyznania płatności, potwierdzając, że wnioski o wsparcie w formie płatności muszą być zgodne z rzeczywistymi okolicznościami posiadania gruntów.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość udzielonych przez organ informacji zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, oraz brak podstaw do zmiany wyroku WSA.

Dokumenty wewnętrzne, będące przedmiotem korespondencji wewnątrzadministracyjnej, nie mają charakteru informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stałe zamieszkiwanie w lokalu jest związane z centrum życiowym wnioskodawcy. Czasowa nieobecność, spowodowana obiektywnymi okolicznościami, nie wyklucza przesłanki zamieszkiwania, warunkującej przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej przetworzonej przez Świętokrzyskie Centrum Innowacji i Transferu Technologii Sp. z o.o. była zasadna, gdyż wnioskodawca nie wykazał szczególnej istotności tej informacji dla interesu publicznego.

Adresat wniosku o informację publiczną nie pozostaje w zwłoce, jeśli informacja jest dostępna w BIP. Obowiązkiem wnioskodawcy jest precyzyjne określenie zakresu żądania, zaś organ udostępnia jedynie informacje wyraźnie wskazane lub potwierdza dostępność w wypadku informacji przetworzonej.

Dotacja celowa nieprzeznaczona zgodnie z przepisami umowy winna zostać zwrócona. NSA uznał, że działanie Stowarzyszenia naruszało warunki umowy dotacyjnej poprzez wykorzystanie dotacji na działania w niezatwierdzonej strzelnicy, co było podstawą do oddalenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak szczegółowego oznaczenia przebiegu infrastruktury technicznej w planie miejscowym nie wyklucza uznania inwestycji za zgodną z planem, jeżeli funkcjonalnie wpisuje się w jego charakter i przeznaczenie terenu, co potwierdza zgodność z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Decyzja o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości zgodna z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz miejscowym planem zagospodarowania. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak wykazania istotnych naruszeń proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy.

Dofinansowanie otrzymane z funduszy unijnych w celu pokrycia kosztów realizacji projektu nie stanowi elementu podstawy opodatkowania VAT, gdyż nie ma bezpośredniego wpływu na cenę świadczonych usług i nie może być uznane jako zwiększający ją czynnik zgodnie z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalona, gdyż prawidłowo wszczęta kontrola celno-skarbowa uniemożliwia wszczęcie odrębnego postępowania podatkowego w podatku od spadków i darowizn; złożenie SD-3 po wszczęciu kontroli nie kończy postępowania kontrolnego.

Złożone w toku kontroli celno-skarbowej zeznanie SD-3 nie wszczyna odrębnego postępowania ustalającego w podatku od spadków i darowizn. Skuteczne wcześniejsze wszczęcie kontroli wyklucza możliwość wszczęcia odrębnego postępowania podatkowego w tym samym zakresie.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przez DKIS, w sytuacji braku możliwości umieszczenia maksymalnej ceny detalicznej na opakowaniach wyrobów akcyzowych, była zasadna, gdyż takie działanie wykraczałoby poza kompetencje organu interpretacyjnego.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu z uwagi na prawidłowość i skuteczność wszczęcia kontroli celno-skarbowej, która stanowiła prawnie dopuszczalną przeszkodę uniemożliwiającą wszczęcie odrębnego postępowania w podatku od spadków i darowizn. Interpretacja art. 165a Ordynacji podatkowej uniemożliwia kolizję rozstrzygnięć.

Odwołanie od uchwały Rady Gminy, dotyczące zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jest dopuszczalne, gdy brak jest wiarygodnych dowodów na związanie przyczyny rozwiązania z mandatem radnego. Rada Gminy nie może arbitralnie odmówić zgody bez przeprowadzenia obiektywnej analizy.