Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność wezwania Przewodniczącego KRRiT do rozpoczęcia rozprowadzania programów telewizyjnych przez A. S.A., wskazując, że organ przekroczył swe uprawnienia i działał bez podstawy prawnej, co narusza podstawowe zasady prawa administracyjnego.

Przepisy unijne nie mogą stanowić wyłącznej podstawy określania terminu przedawnienia środków wypłaconych z budżetu krajowego; konieczne jest zastosowanie odpowiednich krajowych regulacji prawnych dotyczących przedawnienia.

Podatnik nie jest uprawniony do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a faktyczna wiedza o fikcyjności transakcji uzasadnia nałożenie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz obowiązku zapłaty podatku z pustych faktur.

Ocena projektu skarżącej została przeprowadzona z naruszeniem prawa; stwierdza się uchybienie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc sprawę przekazuje się do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ.

Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest wymagalny i nie wymaga uprzedniego wydania zaświadczenia o badaniu kwalifikacyjnym, gdy brak przeciwwskazań medycznych został wykazany, a opieszałość w jego realizacji nie stanowi podstawy do zarzutów proceduralnych wobec decyzji organów administracyjnych.

Uchwała Zarządu Krajowej Rady Spółdzielczej pozbawiająca uprawnień lustracyjnych może być skutecznie uchylona, jeśli podległość związana jest ze strukturą poza spółdzielnią mieszkaniową. Wykładnia graniczna normy prawnomaterialnej nie może prowadzić do rozszerzania zakresu zakazu. Skarga kasacyjna Zarządu Krajowej Rady Spółdzielczej podlega oddaleniu.

Zgodność kierunku studiów z wymaganiami rozporządzenia nie zwalnia z konieczności weryfikacji programu nauczania w kontekście spełnienia warunków określonych w Prawie budowlanym oraz przepisach wykonawczych, co służy realnemu zabezpieczeniu celów ustawy.

Podświetlenie urządzenia reklamowego nie może być kwalifikowane jako projekcja świetlna na podstawie zapisów uchwały krajobrazowej, jeśli nie wynika to ściśle z jej brzmienia, a ograniczeń dla reklam nie można rozszerzać poza przepisy prawa miejscowego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z uwagi na brak podstaw uznania naruszenia prawa materialnego lub procesowego istotnego dla wyniku sprawy; skarżący nie wykazali, iż ich wnioski o dostęp do danych osobowych mogły być zakwalifikowane zgodnie z art. 15 RODO.

Rada Miejska jest uprawniona do określenia zadań przekazanych do realizacji przez Centrum Usług Społecznych już na etapie uchwały o jego utworzeniu, co nie wyklucza późniejszego nadania statutu uwzględniającego te zadania, zgodnie z przepisami ustawy o finansach publicznych i ustawy o realizowaniu usług społecznych.

Podmiot odbierający odpady komunalne ponosi odpowiedzialność administracyjną za nieosiągnięcie wymaganych poziomów recyklingu, a ocena tej odpowiedzialności opiera się na składanych przez podmiot sprawozdaniach. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny, co wyklucza subiektywizację, nawet przy istnieniu przyczyn niezależnych od podmiotu prowadzącego działalność.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę nad pełnoletnim członkiem rodziny, względem którego brak jest obowiązku alimentacyjnego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną w sprawie dotyczącej odmowy przyznania takiego świadczenia.

Rażące naruszenie art. 413 §2 pkt 2 k.p.k. i art. 35 §1 k.k. przy orzekaniu kary ograniczenia wolności uzasadnia uchylenie orzeczenia w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem wymogu określenia miesięcznego wymiaru pracy nieodpłatnej.

Uchwała o ustaleniu diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego wymagający publikacji, a jej brak skutkuje nieważnością, co jest zgodne z art. 42 u.s.g. oraz art. 13 pkt 2 u.o.a.n. WSA i NSA potwierdziły, że ma ona charakter generalny i abstrakcyjny, nie jest aktem wewnętrznym.

Uchwała rady gminy ustalająca diety dla radnych jest aktem prawa miejscowego. Niedopełnienie obowiązku jej publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym skutkuje nieważnością uchwały w całości.

Decyzja administracyjna z 1978 r. została prawidłowo doręczona zgodnie z art. 45 k.p.a. Wszczęte po 30 latach postępowanie nadzorcze podlega umorzeniu na mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z 2021 r.

Kara administracyjna za nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu odpadów jest prawidłowa, jeżeli nie udowodniono, że podmiot podjął wszelkie możliwe działania dla spełnienia tego obowiązku. Odpowiedzialność za jego wypełnienie nie może być uchylona bez wykazania braku możliwości jego realizacji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stwierdzając, że brak zawieszenia emerytury do 31 grudnia 2023 r. uniemożliwił przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów przejściowych ustawy o świadczeniu wspierającym.

NSA uznał, że stawy rybne mogą być traktowane jako nieruchomości ziemskie i podlegać przejęciu na cele reformy rolnej zgodnie z przepisami dekretu PKWN z 1944 roku, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odmowa ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość po czterdziestu latach jest zgodna z prawem, gdy brak jest dowodów na wcześniejsze ustalenie i wypłatę odszkodowania, a organy administracyjne przeprowadziły postępowanie w sposób zgodny z przyjętymi zasadami prawnymi.

Odpowiedzialność za nieosiągnięcie poziomów recyklingu spoczywa na podmiocie usuwającym odpady, który ponosi administracyjną karę pieniężną za takie naruszenie, bez uwzględnienia okoliczności pandemii jako siły wyższej.

Nałożenie administracyjnej kary pieniężnej na odbierającego odpady komunalne zgodnie z art. 9x ust. 2 u.c.p.g. jest zasadne, gdy poziom recyklingu nie osiąga wymaganego pułapu, a jednorazowe naruszenia nie mogą być podstawą do odstąpienia od jej wymierzenia.

Wyrok Sądu Okręgowego z dnia 12 grudnia 2024 r., wydany z udziałem sędziego w stanie spoczynku, narusza zasadę legalności składu sądu, co skutkuje jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Uchwała rady gminy ustalająca zasady i wysokość diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak takowej publikacji skutkuje nieważnością uchwały.