Opłata planistyczna ustalana na podstawie wzrostu wartości nieruchomości wskutek zmiany przeznaczenia terenu musi być pobrana, gdy następuje zbycie przed upływem 5 lat, niezależnie od sytuacji majątkowej strony, a decyzja w tym zakresie musi być zgodna z operatem szacunkowym.

Cesja wymagalnej wierzytelności przez Bank, przy braku uzależnienia wynagrodzenia od skuteczności egzekucji, nie stanowi czynności ściągania długów lub faktoringu. Tym samym nie podlega wyłączeniu spod zwolnienia z podatku VAT, określonego w art. 43 ust. 15 ustawy o VAT.

Odpłatne oddanie w najem niewielkiej części nieruchomości przez właściciela w przeszłości, nie przesądza o gospodarczym charakterze planowanej sprzedaży tych gruntów; nie jest to działalność gospodarcza podlegająca opodatkowaniu VAT.

Decyzja administracyjna, doręczona nieumocowanemu pełnomocnikowi, może być podstawą do wznowienia postępowania, ale nie stanowi przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Doręczenie dokumentu zastępcy procesowemu strony nie narusza przepisów o skierowaniu decyzji do odpowiedniego adresata.

Skarga kasacyjna na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii o umorzeniu postępowania stwierdzającego nieważność decyzji wywłaszczeniowej została oddalona; umorzenie postępowania wynikało z przepisów nowelizujących kodeks postępowania administracyjnego, zgodnych z ustawodawstwem i wytycznymi konstytucyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Wójta Gminy R., podtrzymując decyzję o stwierdzeniu bezczynności i jej rażącym naruszeniu prawa, jak i wymierzenie konsekwencji w postaci grzywny oraz odszkodowania, zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.

NSA uznaje, że uzasadnienie wyroku WSA było niepełne i nie spełniało wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., wskutek czego nie podlega ono kontroli instancyjnej; zaskarżony wyrok uchylono i sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Skarga kasacyjna Głównego Geodety Kraju została oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw; rażące naruszenie art. 37 § 6 k.p.a. przez organ w przedmiocie rozpatrywania ponaglenia na bezczynność uzasadniało stwierdzenie nieważności wcześniejszych decyzji administracyjnych.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wymaga wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, obejmującego pełną ocenę skali i charakteru działalności apteki, co warunkuje prawidłową ocenę utraty rękojmi i proporcjonalności zastosowanego środka administracyjnego.

Opłata zmienna za odprowadzanie wód opadowo-roztopowych dotyczy tylko terenów uszczelnionych, a jej wysokość zależy od istnienia urządzeń do retencjonowania wody według Prawa wodnego.

Odrzucając skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że wymierzona administracyjna kara pieniężna za gospodarowanie odpadami niezgodne z zezwoleniem jest zgodna z prawem, a organy przestrzegały zasad postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, oddala skargę kasacyjną jako niezasadną, z powodu braku wykazania usprawiedliwionych podstaw naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego współmałżonka osoby wymagającej opieki jest legitymowanie się przez współmałżonka orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Brak takiego orzeczenia wyklucza przyznanie świadczenia innym osobom zobowiązanym alimentacyjnie.

NSA podtrzymuje wyrok WSA uchylający decyzje Ministra, wskazując na brak wystarczających dowodów potwierdzających nabycie prawa własności przez Skarb Państwa. Wpisy w księgach wieczystych niezgodne z faktycznym stanem prawnym nie mogą wyłącznie determinować praw wynikających z ustawy o księgach wieczystych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Minister Rozwoju i Technologii nie wykazał naruszenia prawa przez WSA. Organy administracyjne mają obowiązek pełnego rozpatrzenia dowodów i ustalenia stanu faktycznego dotyczącego nabycia nieruchomości przeznaczonej pod drogę publiczną z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nieruchomość służyła realizacji zadań obronnych przez przedsiębiorstwo przemysłu obronnego, co wyklucza jej komunalizację z mocy prawa, zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy komunalizacyjnej.

Brak faktycznego wykorzystywania nieruchomości do działalności gospodarczej, w tym brak uzyskiwania z niej przychodów, nie wyłącza zastosowania stawki podatku właściwej dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, jeżeli nieruchomość może być potencjalnie wykorzystywana w tej działalności.

Nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorców podlegają opodatkowaniu według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą, gdy spełniają kryteria faktycznego lub potencjalnego wykorzystania w działalności gospodarczej, niezależnie od faktycznego użycia do tej działalności.

Oddalono kasację, utrzymując w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Umorzenie postępowania z uwagi na bezprzedmiotowość jest zgodne z prawem wobec rozbiórki obiektu. Uchylenie decyzji I inst. usunęło wadę skierowania jej do podmiotu niebędącego stroną.

Projektowany budynek, nie będący budynkiem wolnostojącym, jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organy administracji oraz sąd I instancji prawidłowo oceniły materiał dowodowy, prowadząc do odrzucenia zarzutów o naruszenie przepisów Prawa budowlanego i Konstytucji.

W sprawach o pozwolenie na budowę, obszar oddziaływania obiektu budowlanego określa krąg stron postępowania. Wyłącznie działki, na których wprowadza się ograniczenia w zagospodarowaniu na podstawie przepisów odrębnych, mają wpływ na przynależność do tego kręgu.

Wydanie decyzji organu podatkowego nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, uzasadniającego stwierdzenie jej nieważności w trybie nadzwyczajnym, pomimo istnienia rozbieżności interpretacyjnych dotyczących wykładni art. 9 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Sąd orzekł, że doręczenie decyzji osobie niebędącej stroną postępowania oraz brak wezwania do usunięcia nieprawidłowości projektowych nie stanowią rażących naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej. Oddalono skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Plan miejscowy, uchwalony przez Radę Miasta, który przeznacza nieruchomość pod drogę publiczną, nie narusza prawa i przeprocedowano go zgodnie z wymogami ustawowymi. Ingerencja w prawo użytkowania wieczystego jest uzasadniona interesem publicznym.