Przy zastosowaniu art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej może nastąpić poprzez podpisanie protokołu zajęcia przed doręczeniem tytułu wykonawczego, jeśli uprzednie doręczenie odpisu tytułu wykonawczego było zapewnione, a ponowne doręczenie jest nieuzasadnione.

Złożenie wniosku o rejestrację pojazdu po terminie skutkuje obowiązkowym nałożeniem kary administracyjnej niezależnie od przyczyn przekroczenia terminu. Sądy administracyjne nie mogą uwzględniać przyczyn proceduralnych ani stosować k.p.a. do takich przypadków. NSA uchyla wyrok WSA, oddala skargę, uznając, że brak jest miejsca na ocenę okoliczności faktycznych przy przekroczeniu ustawowego terminu.

Decyzja wydana na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków nie wymaga uzyskania dodatkowego pozwolenia konserwatorskiego, materiał dowodowy musi umożliwiać precyzyjne określenie działań, które mają zostać podjęte w celu przywrócenia zabytku do najlepszego stanu.

Termin do wniesienia zarzutów w egzekucji administracyjnej biegnie od doręczenia zawiadomienia o zajęciu, a niekoniecznie od doręczenia tytułu wykonawczego, zapewniając zobowiązanemu natychmiastową ochronę prawną.

Interpretacja postanowień SIWZ w sposób ograniczający konkurencję narusza przepisy p.z.p. oraz może skutkować koniecznością zwrotu dofinansowania unijnego; zastosowanie korekt finansowych uzasadnione jest stwierdzonym brakiem przejrzystości i jednoznaczności SIWZ.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż bezczynność organu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, uchylając zaskarżony wyrok w kwestii grzywny i nakazując rozpatrzenie wniosku.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uzasadnieniem, że wnioskodawczyni nie przedstawiła dowodów na prawidłowe wydatkowanie dotacji, co uzasadniało jej zwrot do budżetu publicznego.

Organ podatkowy jest zobowiązany do wykonania zaleceń sądu administracyjnego dotyczących pełnego postępowania wyjaśniającego, w tym przeprowadzenia postępowania dowodowego, nawet przy bierności stron oraz błędne doręczenie skutkować może nieuwzględnieniem materiału dowodowego, co prowadzi do uchylenia decyzji.

W przypadku odpowiedzialności podatkowej członka zarządu wykazanie skuteczności doręczenia oraz bezskuteczności egzekucji jest kluczowe do jej przypisania. Doręczenie postanowienia na adres rejestracyjny uznaje się za prawidłowe przy braku innych danych przez organ podatkowy.

Instalacje i obiekty liniowe, mimo posadowienia wewnątrz budynków, stanowią odrębne budowle, przez co podlegają opodatkowaniu jako odrębny przedmiot podatku od nieruchomości. Ich umiejscowienie w budynkach nie wpływa na zmianę kwalifikacji podatkowej.

NSA uznał za zasadne korekty dofinansowania w wysokości 5% dla podstawowej umowy oraz 100% dla aneksów, stwierdzając ich adekwatność wobec naruszeń zasad konkurencyjności i integralności przetargu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, wskazując, że bezpodstawne podważanie deklaracji pochodzenia towaru, bez należycie uzasadnionej podstawy prawnej i uwzględnienia skutków upływu czasu, narusza zasady postępowania dowodowego w postępowaniu celnym.

NSA uznał, że organ celny niewłaściwie ocenił dowody, naruszając art. 191 o.p., gdyż nie przedstawił rzetelnych podstaw do zakwestionowania zadeklarowanego pochodzenia towaru. Uznano, że weryfikacja zgłoszenia celnego po upływie znacznego czasu wymaga szczególnej ostrożności i oparcia na wiarygodnych dowodach.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w sprawach podatkowych jest zasadne, gdy zachodzą przesłanki z art. 239b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, takie jak brak majątku odpowiadającego zaległościom i krótki okres do przedawnienia zobowiązań.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na nieprzekonujące zarzuty dotyczące poziomu wynalazczego i ujawnienia wynalazku, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że patent spełnia kryteria ochrony prawnej w granicach wniosku niezmienionych po upływie prekluzji.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1951 r. na skutek upływu terminu przewidzianego w ustawie nowelizującej k.p.a., potwierdzono dopuszczalność domniemania faktycznego w zakresie ustalenia doręczenia orzeczenia.

Koszty postępowania rozgraniczeniowego obciążają strony proporcjonalnie do ich udziału na zasadzie art. 152 k.c., co nie jest sprzeczne z przepisami prawa administracyjnego. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza prawidłowość wykładni stosowanej przez sądy administracyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nieterminowe zgłoszenie nabycia pojazdu stanowi istotne naruszenie obowiązków prawnych, co uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej z art. 140mb pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, nie podlegającej odstąpieniu na gruncie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Skarga kasacyjna, oparta na rzekomej błędnej wykładni art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przez WSA w Gliwicach, jest bezzasadna, gdyż Skarżący nie przedstawił wystarczających dowodów na błędne rozstrzygnięcie; stawka podatku od nieruchomości została ustalona prawidłowo.

Zmiana przepisów art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p. od 1 stycznia 2022 r. miała charakter normatywny, ograniczając zwolnienie podatkowe wyłącznie do dochodów z nowej inwestycji. Wobec tego interpretacja organu odmawiająca całościowego zwolnienia dochodu była niewłaściwa. WSA zasadnie uchylił interpretację organu.

Wygaśnięcie decyzji o zabezpieczeniu na podstawie art. 33a § 1 pkt 2 o.p. powoduje bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, uzasadniając jego umorzenie na podstawie art. 233 § 1 pkt 3 o.p. Decyzja ta nie podlega ponownej ocenie przesłanek zabezpieczenia.

Rozwiązanie sporu prawnego zgodnie z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy nowelizującej z 2021 r., pomimo zarzutów skarżącego dotyczących ich niekonstytucyjności, winno opierać się na formalnych przesłankach prawnych dotychczas niezakwestionowanych przez Trybunał Konstytucyjny.

Zgodność decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego spełnia wymogi z art. 124 ust. 1 u.g.n. Skargę kasacyjną oddalono z uwagi na brak zasadnych podstaw faktycznych i prawnych.

90-dniowy okres karencji w pobieraniu zasiłku dla bezrobotnych nie znajduje zastosowania, gdy rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika wynikło z ciężkiego naruszenia obowiązków przez pracodawcę. Ustalenie tego wymaga pełnego zbadania okoliczności faktycznych przez organy administracyjne.