W razie stwierdzenia wielokrotnych poważnych naruszeń przepisów transportowych (BPN), organ ma podstawę prawna do uznania utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Przedsiębiorstwo powinno wykazać inicjatywę w eliminacji zagrożeń i zapewnieniu zgodności z normami prawnymi.

Wycinka drzew przeprowadzona przed uzyskaniem ostatecznego pozwolenia na budowę, ale przy późniejszym spełnieniu tego warunku, nie uzasadnia wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za brak zezwolenia na usunięcie drzew.

Dopuszczalne prawnie jest odstąpienie od przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jeśli organy prowadzące postępowanie oraz współdziałające, w oparciu o zgromadzone materiał dowodowy, nie stwierdzają przekroczenia norm środowiskowych przez planowaną inwestycję. Odmowa przeprowadzenia OOŚ oraz potwierdzenia zgodności inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa być może podjęta na podstawie

Pismo organu administracyjnego nieposiadające cechy władczego rozstrzygnięcia o statusie strony postępowania nie może być przedmiotem zażalenia, gdyż nie jest to przewidziane przepisami prawa administracyjnego.

Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wiążą organy administracji, chyba że nastąpiła istotna zmiana stanu faktycznego sprawy, co w analizowanym przypadku Minister Edukacji i Nauki powoływać się nie może. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził wiążącą moc wcześniejszego wyroku.

Obowiązkiem gminy jest zapewnienie bezpłatnego transportu lub refundacja kosztów dowozu do najbliższej placówki spełniającej zalecenia z orzeczenia o kształceniu specjalnym. Wybór sposobu dowozu dziecka do przedszkola należy do rodziców.

Świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane dalszemu członkowi rodziny, jeśli osoba zobowiązana w pierwszej kolejności do alimentacji nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co determinuje niemożność przejęcia tej opieki i skutecznego wnioskowania o świadczenie przez inną osobę (art. 17 ust. 1a u.ś.r).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ nie pozostawał w bezczynności, gdyż odpowiedział na wszystkie pytania złożonego wniosku w zakresie zgodnym z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Brak przewlekłości postępowania nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa przez organ w przypadku braku formalnej inicjatywy strony; rolą organu jest informowanie, a nie aktywne poszukiwanie spadkobierców.

Zajęcie rachunku bankowego daje organowi egzekucyjnemu prawo do natychmiastowego rozporządzania środkami, eliminując możliwość dobrowolnej spłaty zobowiązania przez zobowiązanego. W nowym stanie prawnym przekazanie środków musi nastąpić niezwłocznie.

Wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia przez przewoźnika skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, której miarkowanie na podstawie k.p.a. nie jest możliwe, gdy kwestię tę reguluje odrębna ustawa szczególna.

Pełnomocnictwo notarialne, złożone do akt sprawy podatkowej, można uznać za szczególne, gdy obejmuje uprawnienia do reprezentacji przed organami administracji publicznej, mimo że nie stosuje wzoru formularza PPS-1. Brak takiego formularza nie niweczy skuteczności pełnomocnictwa.

Umowy o hurtowe zaopatrzenie w wodę i hurtowy odbiór ścieków są regulowane wyłącznie przez przepisy Kodeksu cywilnego, a nie przez ustawę o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków. Organy regulacyjne nie mają kompetencji do nakazania zawarcia takich umów.

Ogłoszenie upadłości nie wyklucza związku nieruchomości z działalnością gospodarczą, o ile wchodzą w skład przedsiębiorstwa i mają gospodarcze przeznaczenie; zatem podlegają opodatkowaniu wyższymi stawkami na mocy art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie ponosi odpowiedzialności za bezczynność w przypadku braku informacji publicznej w jego posiadaniu, jeśli wykazał brak innych materiałów oprócz udostępnionej opinii Prokuratorii Generalnej. Skarga była bezzasadna.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu nieskuteczności zarzutów proceduralnych; brak udowodnionego naruszenia prawa przez Sąd I instancji.

Zarządzenie przez KNF kary pieniężnej dla członka rady nadzorczej spółki za zaniechania nadzorcze było w granicach prawa, z uwzględnieniem ustaw COVID-19, co potwierdza NSA, podkreślając indywidualną odpowiedzialność i brak automatyzmu w orzeczeniu sankcji administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając stanowisko WSA, że wydanie decyzji o rejestracji pojazdu bez wymaganej homologacji stanowiło oczywiste naruszenie prawa, lecz nie było ono rażące. Obowiązywał bezwzględny wymóg posiadania dokumentu homologacji w momencie rejestracji pojazdu.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A. S., B.S., H.S., J.S., M.S. i M.S. na zarzut przewlekłości postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego jest bezzasadna. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje wyrok WSA, uznając za zgodne z prawem przyznanie 800 zł rekompensaty i brak podstaw do wymierzenia grzywny.

Dopuszczalne jest przetwarzanie imienia i nazwiska pasażera w celu potwierdzenia uprawnień do przewozu zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b RODO, jeżeli takie przetwarzanie jest niezbędne dla realizacji umowy przewozu i nie prowadzi do nieuprawnionego ujawnienia danych osobowych osobom trzecim.

W przypadku niespełnienia któregokolwiek z kryteriów horyzontalnych przedsięwzięcie podlega ocenie negatywnej, co nie pozwala na kontynuowanie oceny na dalszych etapach, bez względu na okoliczności korekty kosztów przez Gminę, zgodnie z regulaminem Krajowego Planu Odbudowy.

Zawieszenie płatności pomocy finansowej na podstawie art. 60 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/891 jest zasadne, gdy prowadzone jest postępowanie dotyczące oszustwa, a ochrona interesów UE wymaga wstrzymania wypłat do czasu wyjaśnienia podejrzeń.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak jest usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, potwierdzając zgodność nałożonej kary z prawem krajowym oraz brak możliwości zastosowania unijnych wolności wewnętrznego rynku UE.

Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest prawidłowa, gdy brak jest rażącego naruszenia prawa lub skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną.