Nazwanie produktu zawierającego składniki niepochodzące z mleka terminem "mleko modyfikowane" narusza przepisy unijne. Nieuprawnione użycie tej nazwy oraz nieodpowiednia prezentacja informacji żywieniowych na etykiecie narusza przepisy prawa żywnościowego, mogąc wprowadzać konsumentów w błąd.

NSA stwierdza, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej dotyczy zasad ustalania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, nie zaś jego wysokości, co nie ogranicza stosowania korzystniejszego przelicznika zgodnego z wyrokiem TK, tym samym oddalając skargę kasacyjną organu.

Okresem ustalania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop funkcjonariuszy Policji rządzą odmienne zasady przed i po 6 listopada 2018 r., przy czym późniejsza wykładnia art. 9 oraz art. 115a uoP nie dotyczy wysokości ekwiwalentu, a jedynie zasad jego ustalania.

Artykuł 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowi przeszkody dla zastosowania art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r., wobec stanów faktycznych sprzed 6 listopada 2018 r.

Przetwarzanie danych osobowych pod kątem przyszłych, ewentualnych roszczeń nie wypełnia przesłanki legalności przetwarzania z art. 6 ust. 1 lit. f RODO i nie może stanowić samotnej podstawy do dalszego ich przetwarzania.

Przepis art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyłącza możliwości stosowania poprzedniego art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu przed jego derogacją, umożliwiając wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop zgodnie z poprzednimi zasadami także dla policjantów zwolnionych przed 6 listopada 2018 r.

NSA uznał, że przepisy uznane za niekonstytucyjne (art. 115a o współczynniku 1/30) nie mogą stanowić podstawy orzekania. W sprawach sprzed 6 listopada 2018 r. ekwiwalent ustala się według zasad ustalonych wyrokiem TK, z zastosowaniem współczynnika 1/21.

Przetwarzanie danych osobowych osoby nie będącej dłużnikiem w cesji wierzytelności nie znajduje uzasadnienia w art. 6 ust. 1 lit. f RODO, gdy nie jest konieczne do realizacji dochodzenia wierzytelności. Upomnienie dla podmiotu naruszającego jest zasadne.

Nazwa "mleko modyfikowane" wprowadza konsumentów w błąd wobec definicji prawnej mleka w rozporządzeniu nr 1308/2013. Produkt zawierający oleje roślinne nie spełnia norm jakości dla mleka, co uzasadnia zakaz jego wprowadzania na rynek.

Nazwa "mleko modyfikowane" stosowana dla produktu zawierającego składniki poza-mleczne, w tym tłuszcze roślinne, narusza regulacje prawa żywnościowego UE i wprowadza konsumentów w błąd, przez co podlega zakazowi wprowadzenia takiego produktu do obrotu.

Zbiór akt zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest przedmiotem udostępnienia na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż przepisy k.p.k. stanowią zasady szczególne, wyłączając stosowanie u.d.i.p.

Oznaczenie produktu jako "mleko modyfikowane" nie spełnia przewidzianych prawem wymogów oznaczenia dla produktów mlecznych i wprowadza konsumentów w błąd, co przemawia za zakazem jego wprowadzenia do obrotu. NSA oddala skargę kasacyjną, utrzymując w mocy decyzję organu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wydobycie piasku bez koncesji stanowi podstawę do nałożenia podwyższonej opłaty, mimo działania w dobrej wierze. Organ uprawniony do oceny faktycznych okoliczności potwierdza prawidłowość wcześniejszych ustaleń w zakresie obciążeń finansowych skarżącego.

Przedłużające się działania naprawcze i wyjątkowe okoliczności faktyczne nie zwalniają organu z obowiązku terminowego wykonywania działań administracyjnych, jak wydawanie zaświadczeń, o ile nie zachowują właściwej równowagi między interesem publicznym a prawami jednostki.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że tajne informacje mogą uzasadniać odmowę nadania obywatelstwa ze względu na zagrożenie dla obronności i bezpieczeństwa państwa, bez konieczności ich ujawniania stronie postępowania w celu ochrony interesów państwowych.

Zrzeczenie się prawa do wniesienia odwołania przez stronę w administracyjnym postępowaniu migracyjnym skutkuje nadaniem decyzji prawomocności i czyni niedopuszczalnym żądanie przywrócenia terminu do odwołania, kiedy uchybienie terminu jest pozbawione winy strony.

Brak oznaczenia strefy ochrony w planie miejscowym, wynikający z decyzji konserwatora, nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Przeznaczenie terenu pod drogi mieści się w granicach władztwa planistycznego, a ingerencja w prawo własności musi być proporcjonalna i uzasadniona.

W postępowaniu wznowionym z uwagi na fałszywe dowody dotyczące odbycia wymaganego szkolenia, decyzja o wydaniu prawa jazdy kategorii B ulega uchyleniu. Prawomocny wyrok skutkujący skazaniem w związku z fałszerstwem takich dokumentów uniemożliwia uznanie spełnienia warunków wymaganych do uzyskania prawa jazdy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie był uprawniony do pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o interpretację indywidualną, gdyż pytanie dotyczyło wykładni przepisów prawa podatkowego odnośnie uznania działek za tereny budowlane, co miało bezpośredni wpływ na obowiązki podatkowe wnioskodawcy.

Obniżenie podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących czynności pozorne jest niedopuszczalne. W przypadku dokonania czynności pozornej skutkującej obniżeniem podatku można zastosować dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 100% związane z brakiem staranności w odliczeniach podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej równocześnie rentę socjalną, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Zmiana przepisów od 2024 r. nie miała wpływu na ocenę stanu prawnego przed tą datą.

Osądzenie podwójnej karalności za czyny nieprzystające do tożsamości w myśl art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym. Dopuszczalność nałożenia odrębnych kar za specyficzne, różne naruszenia przepisów transportowych.

Uchylenie wyroku przez Sąd Okręgowy z uwagi na konieczność przeprowadzenia całego przewodu sądowego było nieuzasadnione. Sąd II instancji powinien samodzielnie ocenić materiał dowodowy i wydać merytoryczne orzeczenie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niespójności w dokumentacji doręczeniowej powinny być interpretowane na korzyść strony, w związku z rygorystycznym stosowaniem przesłanek doręczeń oraz ochroną podmiotowych praw w postępowaniu administracyjnym.