Zmienność poglądów organów administracyjnych w odniesieniu do tego samego stanu faktycznego narusza zasadę zaufania obywatela do państwa i władzy publicznej, co skutkuje uchyleniem obciążających decyzji administracyjnych jako wadliwych.

Prezes Sądu Rejonowego zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej dziennikarzowi na podstawie u.d.i.p., nie zaś Prawa prasowego, ze względu na jego przynależność do sektora finansów publicznych. Bezczynność organu była wynikiem błędnej interpretacji prawa, niemającej cech rażącego naruszenia normy prawnej.

Decyzje organów administracji publicznej, modyfikujące uprzednio ustalone opłaty zmienne za pobór wód podziemnych na cele zbiorowego zaopatrzenia w wodę, wymagają przestrzegania zasady zaufania przedsiębiorców do władzy publicznej, a ich naruszenie skutkuje uchyleniem decyzji i umorzeniem postępowania.

Przewlekłość postępowania przed organami administracyjnymi, skutkująca brakiem formalnego załatwienia sprawy w terminie procesowym, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, jeśli wynika z wadliwej organizacji pracy, a nie z celowej opieszałości. Celem sankcji administracyjnych jest ich dyscyplinacyjny i prewencyjny charakter, adekwatny do okoliczności faktycznych sprawy.

Nakaz usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku został skierowany do zarządcy obiektu budowlanego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, co uzasadniono nieodpowiednim stanem technicznym budynku. Decyzja nie naruszała prawa, a organy postępowały zgodnie z procedurą.

Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że w przypadku naruszenia przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braku możliwości legalizacji, rozbiórka obiektu budowlanego jest zgodna z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Zmiana przeznaczenia działek z terenów rolniczych na tereny zieleni krajobrazowej przez Gminę Kosakowo, przy zachowaniu dotychczasowego użytkowania rolniczego i ograniczeniu zabudowy dla ochrony środowiska, nie narusza prawa własności ani przysługujących skarżącemu uprawnień właścicielskich.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że warunki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania w przypadku naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej przez jednorazowy przejazd zespołem pojazdów o DMC przekraczającej 3,5 tony. Naruszenie to ma charakter jednoczynowy i skutkowy, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie tych przesłanek.

Decyzja organu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł odpowiada prawu, gdyż jest zgodna z przepisami ustawy o transporcie drogowym oraz limitami odpowiedzialności przewidzianymi w art. 92a ust. 5 pkt 3 u.t.d.

Przewóz drogowy realizowany niepracowniczo przez kierowcę nie stanowi przewozu na potrzeby własne i wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego rzeczy.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając, że niewłączenie akt postępowania wymiarowego do sprawy nie wpłynęło na naruszenie praw procesowych skarżącego, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Preferencyjna stawka podatku od nieruchomości obejmuje wszystkie budowle do zbiorowego odprowadzania ścieków bez względu na posiadacza; ograniczenia niewynikające wprost z uchwały rady gminy są nieuprawnione.

Stosowane przez organ środki egzekucyjne, w szczególności zajęcie rachunku bankowego, były zgodne z prawem i adekwatne do sytuacji majątkowej zobowiązanego, zaś formalności związane z doręczeniem tytułów wykonawczych oraz zawiadomień zostały dopełnione w sposób prawidłowy.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach nie posiadała uzasadnionych podstaw do zmiany wyroku WSA w Gliwicach, który prawidłowo stwierdził brak przesłanek do zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych na podstawie wszczętego postępowania karnego skarbowego.

Działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego w 2011 roku w Polsce podlegała opodatkowaniu VAT, jednak organy podatkowe muszą uwzględnić możliwość zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 113 ust. 1 u.p.t.u. do momentu przekroczenia przez skarżącego odpowiedniego limitu obrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowej dotyczącej zwolnienia dywidendowego była zasadna. Istnienie uzasadnionych wątpliwości co do statusu rzeczywistego właściciela dywidend wyklucza możliwość zastosowania preferencji, zgodnie z art. 26b ust. 3 updop.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że organ administracyjny pozostający w bezczynności w sprawie wniosku o uchylenie decyzji ostatecznej obowiązany jest podjąć działania w celu jego procesowego rozstrzygnięcia. Bezczynność nie musi wynikać z rażącego naruszenia prawa, aby organ był zobowiązany do działania.

Zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym zasada zaufania do władzy publicznej, uniemożliwiają wsteczne podwyższenie opłat za pobór wody w przypadku utrzymywanej wcześniejszej praktyki organów aprobowanej przez przedsiębiorstwo.

Zmiana wysokości opłat za pobór wód podziemnych na podstawie ustaleń z kontroli doraźnej, z naruszeniem zasady zaufania do organów państwowych, bez należytego uzasadnienia, jest niezgodna z zasadami prawa administracyjnego.

Skarżący nie posiada legitymacji procesowej do wznowienia postępowania, gdyż jego nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie w części dotyczącej grzywny został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwe zastosowanie art. 37a § 1 k.k., który dopuszcza wymierzenie grzywny tylko w przypadku zagrożenia karą wyłącznie pozbawienia wolności.

Domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, nie zostało obalone. Włodarze są odpowiedzialni za usunięcie odpadów, co uzasadnia stosowanie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach.

Ochrona danych osobowych nie może być ograniczona w oparciu o równie hipotetyczne roszczenia, które nie zostały formalnie zgłoszone. Ryzyko potencjalnych roszczeń nie stanowi wystarczającej podstawy prawnej dla dalszego przetwarzania danych zgodnie z RODO.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenia związane z tachografami ciężar dowodu przesłanek egzoneracyjnych ciąży na przedsiębiorcy. Brak skutecznych procedur kontrolnych wyklucza wyłączenie odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy, nawet jeśli naruszenie było wynikiem działania kierowcy.