Egzekucja administracyjna wobec wspólnika spółki w upadłości, o ile nie istnieją przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jest dopuszczalna, nawet jeśli obowiązek podatkowy wynika z zeznania rocznego podatnika składającego wniosek o indywidualną interpretację podatkową.

Sąd stwierdził, że podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej jest deklaracja podatkowa złożona przez podatnika, a odpowiedzialność za zapłatę podatku dochodowego wynikającego z tej deklaracji spoczywa na podatniku, niezależnie od roszczeń wobec syndyka czy interpretacji indywidualnych.

Wydanie decyzji zabezpieczającej przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w trybie art. 33 § 1 o.p. jest zasadne, gdy zachodzi uzasadniona obawa ich niewykonania, a przedawnienie jest zawieszone przez decyzję zabezpieczającą. Brak uzasadnienia skargi kasacyjnej oznacza oddalenie środka odwoławczego wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Brak odniesień do równoważności w przetargu na szkolenia projektu unijnego narusza zasadę konkurencyjności, co stanowi podstawę do uznania środków za niekwalifikowalne i zobowiązania Beneficjenta do ich zwrotu.

Doręczenie zastępcze decyzji podatkowej, w trybie art. 150 O.p., musi spełniać wymóg jednoznacznego dowodu zawiadomienia adresata, inaczej doręczenie jest nieskuteczne, co uniemożliwia zamknięcie drogi do zaskarżania.

NSA oddalił skargę kasacyjną uznając, że WSA prawidłowo uchylił postanowienie organu administracyjnego z powodu wadliwego zastosowania przesłanek umorzenia kosztów egzekucyjnych oraz błędnej interpretacji interesu publicznego w kontekście egzekucji administracyjnej.

W przypadku decyzji administracyjnych dotyczących zwrotu bonifikaty w związku z przekształceniem prawa użytkowania wieczystego, przepisy nowej ustawy obejmują sprawy wszczęte przed jej wejściem w życie, pod warunkiem że nie były zakończone decyzją ostateczną, a zobowiązanie do zwrotu bonifikaty jest zgodne z konstytucyjnymi zasadami praworządności i ochrony własności.

W polskim porządku prawnym istnieją normy prawne, które przyznają Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych kompetencje do kontroli stosowania przepisów o właściwym oznakowaniu produktów oraz do wydawania decyzji zgodnie z art. 138 rozporządzenia UE 2017/625, co potwierdza zgodność działań z prawem unijnym.

Pomimo braku formalnego legitymowania się przymiotem strony, właściciele nieruchomości obsługiwanej przez wspólny zjazd mają interes prawny w postępowaniu dotyczącym jego przebudowy i mogą być uznani za strony tego postępowania.

Zarządzający transportem odpowiada za wyposażenie kierowców w wymagane dokumenty, niezależnie od podstawy zatrudnienia. Brak spełnienia tego obowiązku usprawiedliwia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

W przypadku dobrowolnego umorzenia udziałów w spółce z o.o., powstałej w wyniku przekształcenia, kosztem uzyskania przychodu jest wartość bilansowa majątku spółki przekształcanej przypadająca na wspólnika na dzień przekształcenia, a nie historyczny koszt ich nabycia.

Wolno stojący budynek mieszkalny jednorodzinny jednolokalowy nie spełnia przesłanek do uznania go za samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali.

Zasadna ocena decyzji administracyjnej w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej może być dokonana tylko przez organy uprawnione do orzecznictwa w zakresie medycyny pracy, zaś Sąd I instancji prawidłowo uznał związanie orzeczeniem lekarskim co do chorób zawodowych. Skarga kasacyjna M. Sp. z o.o. w T. była bezzasadna.

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrzymuje w mocy wyrok WSA, potwierdzając prawidłowość odmowy podatkowej ulgi w kontekście art. 67a § 1 pkt 3 o.p., wykazując, że organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy i nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości spółki nie wywiera skutków prawnych, jeśli doręczona zostaje po przedawnieniu głównego zobowiązania podatkowego. Moment doręczenia jest decydujący dla skuteczności takiej decyzji.

Okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dmc powyżej 12 ton, wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, obowiązują także w przypadku zakończenia przewozu drogowego na terenie Polski, wykluczając dalsze wyłączenia przewozu po dostarczeniu ładunku do odbiorcy w kraju.

Skarga kasacyjna skarżącej D.M. od wyroku WSA dot. kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego jest bezzasadna; przewóz miał charakter okazjonalny, wymagający licencji. NSA podtrzymuje decyzję WSA i organów administracyjnych.

Transakcja pomiędzy stronami polega na dostawie towarów oraz świadczeniu usługi najmu, podlegając opodatkowaniu VAT bez zastosowania zwolnienia dla usług finansowych; obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury.

Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wymaga wykazania okoliczności niezależnych od strony, udokumentowanych w sposób co najmniej uprawdopodabniający, przy czym ciężar udowodnienia spoczywa na stronie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i decyzję, uznając, że decyzje administracyjne były przedwczesne bez umożliwienia inwestorowi uzyskania zgody współwłaścicieli drogą sądową. Organy nadzoru miały obowiązek pełnego zbadania możliwości doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Plan miejscowy nie może poprzez wprowadzenie zakazów i ograniczeń uniemożliwiać realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w sposób, który przekracza granice dozwolone przez art. 46 ust. 1 u.w.r.u.s.t.

Osoba zarządzająca transportem jest odpowiedzialna za wyposażenie kierowcy w wypis z licencji wymaganej do przewozu drogowego, niezależnie od formy prawnej zatrudnienia kierowcy.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając skargę kasacyjną D.P. za nieusprawiedliwioną, potwierdził legalność decyzji o wymeldowaniu, wskazując na trwały i dobrowolny charakter opuszczenia lokalu oraz poprawność przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Właściwe opodatkowanie nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą wymaga m.in. posiadania przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą oraz braku formalnego wyłączenia z użytkowania przez decyzję organu nadzoru budowlanego, niezależnie od złego stanu technicznego budynku.