Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczęte po upływie 30 lat od jej doręczenia lub ogłoszenia, podlega umorzeniu zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej KPA z 2021 r., a tym samym decyzja o uchyleniu decyzji nadzorczej jest prawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż prawidłowa kwalifikacja budynku jako magazynowego oraz brak wymaganej dokumentacji legalizacyjnej uzasadniają decyzję o nakazie rozbiórki, mimo przedstawienia przez skarżącego nieadekwatnych dokumentów projektowych dla budynku mieszkalno-usługowego.

Po wydaniu decyzji wymiarowej organ pierwszej instancji traci możliwość przedłużania terminu zwrotu nadwyżki podatku wynikającej z deklaracji VAT. Niezachowanie ciągłości w działaniach organu skutkuje nieskutecznością postanowień o przedłużeniu terminów zwrotu.

W postępowaniu egzekucyjnym obowiązek finansowy wynikający z wykonania zastępczego jest zasadny, gdy egzekwowany obowiązek nie został wykonany przez zobowiązanego, a organ egzekucyjny prawidłowo wykazał istnienie przesłanek do zastosowania wykonania zastępczego.

Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Rejonowego, wskazując na brak zasadności warunkowego umorzenia postępowania karnego przy uprzedniej karalności i wątpliwościach co do znamion przestępstwa z art. 180a k.k.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym inwestycji drogowej uzasadnione jest wydanie decyzji kasatoryjnej w sytuacji, gdy zmiana stanu faktycznego wpływa na ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, wymagając ponownego rozpoznania sprawy przez organ I instancji.

W sytuacji złożenia jednego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego na wielu podstawach prawnych, winno się prowadzić jedno postępowanie wznowieniowe, nie zaś odrębne postępowania dla każdej z podstaw, a decyzje organu I instancji sprzeczne z tą regułą podlegają uchyleniu.

Wartość początkowa środka trwałego winna być określona według przepisów art. 22g ust. 8 u.p.d.o.f., jeżeli niemożliwe było ustalenie ceny nabycia z powodu braku dokumentów potwierdzających całość wydatków. Wartość powinna być ustalona na podstawie operatu szacunkowego, gdy dokumentacja historyczna jest niekompletna.

Wnioskodawca, przedstawiając opis stanu faktycznego oraz opinię prawną, spełnia wymogi formalne wniosku o interpretację podatkową - organ interpretacyjny zobowiązany jest do wydania interpretacji na podstawie przedstawionych faktów, nie zaś do przerzucania ciężaru oceny prawnej na wnioskodawcę.

Sąd uznał, że brak współpracy z organem społecznej pomocy oraz nieudostępnienie materiału dowodowego przez wnioskodawcę, uprawniały odmowę przyznania świadczenia, nie zachodząc przesłanki szczególnie uzasadnionego przypadku.

Spełnienie przesłanki współpracy z organami pomocy społecznej, w tym umożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jest warunkiem koniecznym do ubiegania się o świadczenia wsparcia. Brak współpracy uzasadnia odmowę przyznania zasiłku mimo trudnej sytuacji zdrowotnej i finansowej.

Skarga kasacyjna cudzoziemca na odmowę udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy z uwagi na połączenie rodzinne oddalona. Odmowa prawidłowa, gdyż wniosek złożono podczas nielegalnego pobytu, co jest wystarczającą przesłanką do jej wydania, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

Produkty oznakowane nazwą mogącą wprowadzać w błąd co do ich składu i właściwości nie mogą być wprowadzone do obrotu. Nazwa "mleko modyfikowane" nie spełnia wymogów przewidzianych prawem, jeśli produkt nie odpowiada definicjom mleka zawartym w unijnych regulacjach.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził naruszenie przepisów art. 7 ustawy o Rzeczniku Finansowym dotyczących terminów rozpatrywania reklamacji i uchylił decyzję Rzecznika Finansowego wobec P. S.A., podkreślając konieczność precyzyjnych pouczeń dla klienta oraz określenie właściwego sądu.

Doręczenie decyzji skutkujące formalnym uchybieniem terminu do wniesienia odwołania uniemożliwia organowi odwoławczemu jego merytoryczne rozpoznanie, jeśli przywrócenie terminu nie jest wnioskowane; błędne pouczenie nie znosi tego skutku.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia społeczne została oddalona. NSA potwierdził prawidłowość oceny ZUS i sądu pierwszej instancji, uznając niewystarczalność dowodów wspierających twierdzenia skarżącej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż brak przymiotu strony prawomocnie ustalony we wcześniejszych postępowaniach uniemożliwia wznowienie postępowania oraz skuteczne zaskarżenie odmowy wznowienia przez W.B. Skarga kasacyjna W.B. została oddalona z powodu niewykazania usprawiedliwionych podstaw prawnych.

Spółka naruszyła przepisy ustawy o Rzeczniku Finansowym, przekraczając termin zawarty w art. 6. Jednak nie naruszyła art. 7 ustawy. Decyzja Rzecznika – uchylona; ponowna ocena naruszeń i kary konieczna.

Należy odrzucić postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu VAT po wydaniu decyzji wymiarowej, są one prawnie nieskuteczne. Organy nie mogą reaktywować terminu zwrotu po uchyleniu decyzji organu I instancji.

Osoby trzecie nie mogą być uznane za strony postępowania o wydanie decyzji budowlanej, jeśli nie wykażą, że inwestycja oddziałuje na ich nieruchomość w sposób ograniczający możliwość jej zabudowy zgodnie z przepisami prawa materialnego.

Zasada ex tunc art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. stanowi, że postępowania nadzorcze dotyczące decyzji starszych niż 30 lat podlegają umorzeniu, co uzasadnia uchylanie nieostatecznych decyzji organów nadzoru, nawet przy niewłaściwym powołaniu podstawy prawnej.

Cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie na pobyt rezydenta UE musi wykazać legalny, nieprzerwany pobyt w RP przez 5 lat, a okresy studenckie liczy się jedynie w połowie. Skarga oddalona.

Po wydaniu decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie jest dopuszczalne przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku poprzez kolejne postanowienia, gdyż decyzja zamyka procedurę weryfikacyjną, co czyni nowe przedłużenia bezskutecznymi.

Stałe miejsce zamieszkania podatnika nie zwalnia organu z obowiązku doręczania decyzji podlegającego rygorom skutecznego doręczenia, lecz prawidłowo wdrożona procedura doręczenia winna opierać się na przepisach art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej, zapewniając skuteczność czynności procesowych.