Skorzystanie z usługi "cash-out", polegającej na wcześniejszym rozliczeniu zakładów wzajemnych, nie skutkuje obniżeniem podstawy opodatkowania podatkiem od gier, gdyż nie jest odstąpieniem od umowy o zakład wzajemny, lecz jej rozliczeniem w ramach obowiązujących zasad.

Przeprowadzenie kontroli postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku doprowadziło do oddalenia skargi kasacyjnej, uznając niedopuszczalność wznowienia postępowania z powodu braku nowych okoliczności faktycznych.

NSA uznaje, że organy regulacyjne obowiązane są jedynie do kontroli projektu taryfy zgodnie z art. 24c ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, bez prawa nakazywania stosowania konkretnych stawek amortyzacyjnych, potwierdzając autonomię przedsiębiorstw przy ustalaniu swoich taryf.

Skarga kasacyjna M. w W. na wyrok WSA w Warszawie oddalona z powodu niewykazania istotnego wpływu naruszenia przepisów procesowych; NSA rozpoznał sprawę zgodnie z granicami skargi, brak podstaw do uznania nieważności postępowania w I instancji.

Ocena zasadności zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wymaga ustalenia realności uchwalenia planu miejscowego w terminie zawieszenia postępowania. Przesłanki zawieszenia powinny być uzasadnione i bez dowolności opierające się na stanie zaawansowania prac planistycznych.

Uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy dotycząca miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określająca zasady skomunikowania działek z drogą publiczną, jest zgodna z prawem i nie narusza kompetencji zarządców dróg, ani nie ogranicza nieproporcjonalnie prawa użytkowania wieczystego skarżącej spółki.

NSA potwierdza, iż organy administracyjne mają prawo nałożyć karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, niezależnie od incydentalności naruszenia, jeśli waga naruszenia nie jest znikoma i jest trwałe.

Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania bez spełnienia przesłanki braku winy skutkuje jego bezskutecznością, a przywrócenie tego terminu wymaga wykazania przeszkód niezależnych od strony, co nie zostało w niniejszej sprawie udowodnione.

Przepisy prawa unijnego, a w szczególności art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95, mają pierwszeństwo przed regulacjami krajowymi w przypadku rozstrzygania kwestii przedawnienia zobowiązań związanych z dofinansowaniem z budżetu UE, co oznacza, że krajowe przepisy nie mogą rozszerzać okresu przedawnienia ponad unijne normy.

Niedopełnienie przez beneficjenta obowiązku złożenia wniosku o płatność oraz wymaganej dokumentacji w terminie, w przypadku braku udokumentowanej siły wyższej, uzasadnia odmowę wypłaty pomocy finansowej w ramach PROW.

Pasem drogowym w świetle art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych jest również grunt przeznaczony pod budowę drogi, który nie został jeszcze zrealizowany. W takim przypadku wymagane jest zezwolenie na jego zajęcie, a brak tej zgody skutkuje zasadnością nałożenia kary pieniężnej za samowolne wykorzystanie tego terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że obowiązek prawny nałożony na podmiot, pod rygorem administracyjnej kary pieniężnej, wymaga staranności i nie podlega złagodzeniu poprzez przeoczenie lub uregulowanie sytuacji po fakcie naruszenia. Kara administracyjna nie jest uchylana, jeśli naruszenie prawa nie jest znikome.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak przesłanek do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, uznając brak winy strony w uchybieniu terminu za nieuprawdopodobniony.

Brak podstaw do przywrócenia terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie, gdyż skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminowi, obowiązek dowodowy ciążył na stronie.

Zachowanie cudzoziemca nie miało charakteru incydentalnego; jego dalszy pobyt w RP naruszałby bezpieczeństwo i porządek publiczny, co uzasadnia odmowę zezwolenia na pobyt czasowy (art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach).

Świadczenie wyrównawcze, zgodnie z ustawą o szczególnych rozwiązaniach, przysługuje sprzedawcom ciepła, którzy stosowali obniżone ceny wynikające z regulacji. Konieczne jest pełne odniesienie do celów ustawy i literalnych przepisów, obejmujących konieczność stosowania średniej ceny wytwarzania ciepła z rekompensatą oraz rozważań nad instytucją "mixu cenowego".

Sąd orzekł, że samowolne zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o drogach publicznych, a wcześniejsze prawomocne decyzje dotyczące klasyfikacji terenu jako pasa drogowego mają moc wiążącą.

Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest wymagalny z mocy przepisów prawa, niezależnie od ustalenia indywidualnego kalendarza szczepień, o ile nie istnieją przeciwwskazania medyczne, których istnienie musi być formalnie stwierdzone przez uprawnionego lekarza.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną uznał, iż decyzja odmowna w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie narusza przepisów prawa w sposób rażący i odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok WSA oraz postanowienia organów administracyjnych zgodne z prawem w zakresie egzekucji obowiązku szczepień ochronnych, a skarga kasacyjna była niezasadna i nieuzasadniona.

Postanowienie organu administracyjnego, które odmawia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, winno opierać się na szczegółowej i kompleksowej ocenie okoliczności wykazujących brak winy strony w uchybieniu, z uwzględnieniem możliwych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy.

Pomimo braku ostatecznego rozgraniczenia, kwalifikacja działki jako pasa drogowego nie podlega już ponownemu badaniu. NSA uznał ważność wcześniejszych decyzji i prawidłowość nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, potwierdzając obowiązek, nie uprawnienie do jej orzeczenia.

Brak skutecznego doręczenia procedury pocztowej nie może obciążać strony, która uprawdopodobniła brak winy w zaniedbaniu terminu odwołania, co zobowiązuje organ do wyczerpującej analizy okoliczności, zgodnie z art. 58 i 77 §1 k.p.a.

Skarżący, jako adresat decyzji administracyjnej, ponosi odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, jeżeli dokonane ustalenia faktyczne wykazują naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych. Waga naruszenia i charakter deliktu nie uzasadniają odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.