Umowa obejmująca wykonywanie powtarzalnych prac ślusarskich i przygotowawczych, realizowanych w toku zwykłej działalności przedsiębiorcy, pod nadzorem i według wymogów wiedzy technicznej, jest umową o świadczenie usług z art. 750 k.c., choćby strony nazwały ją umową o dzieło. Brak zindywidualizowanego i twórczego rezultatu uzasadnia objęcie wykonawcy obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie

Stwierdzenie nabycia przez PKP S.A. prawa użytkowania wieczystego na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. wymaga kumulatywnego wykazania, że w dacie ustawowo relewantnej grunt był własnością Skarbu Państwa. Grunt skomunalizowany ex lege z dniem 27 maja 1990 r. nie spełnia tej przesłanki, choćby pozostawał w posiadaniu przedsiębiorstwa PKP.

Przy nakładaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązków związanych z elektronicznym poborem opłat drogowych organ ma obowiązek wykładać art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. zgodnie z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE. Rażąca dysproporcja między zryczałtowaną karą a wysokością niedopłaty oraz jednorodność naruszeń ujawnionych w jednej kontroli wymagają indywidualnej

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. należy wykładać zgodnie z art. 9a dyrektywy 1999/62/WE, z uwzględnieniem proporcjonalności administracyjnej kary pieniężnej do wagi naruszenia. Przy ryczałtowej karze za błędne ustawienie kategorii pojazdu organ musi indywidualnie ocenić m.in. wysokość niedopłaty, jednorodność naruszeń ujawnionych podczas jednej kontroli i ich zaprzestanie, zanim odmówi odstąpienia od kary

W przypadku niewykonania nasadzeń zastępczych zgodnie z zezwoleniem, naliczona opłata za usunięcie drzew ustalana jest proporcjonalnie do liczby nieprawidłowo wykonanych nasadzeń. Działania organu w tym zakresie mają charakter związany.

W sprawie rozpoznania wniosków o zmianę decyzji remediacyjnej, z uwagi na niewykazanie przesłanek z art. 155 k.p.a., interes społeczny związany z ochroną środowiska przeważa nad interesem strony, uzasadniając odmowę zmiany decyzji.

W ślad za wyrokiem NSA uznano, iż brak urządzeń retencyjnych skutkował naliczeniem maksymalnej stawki opłaty zmiennej za odprowadzanie wód bez możliwości uznania systemu kanalizacji deszczowej za urządzenie retencyjne.

Brak urządzeń do retencjonowania wody w systemie kanalizacji uniemożliwia obniżenie opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych. Skarżone przepisy sądowo przepisane przez WSA uznano za trafne i nie naruszające prawa materialnego ani procedury administracyjnej.

Wobec cudzoziemca brak informacji o uprawnieniach w polskich rejestrach kierowców nie wystarcza do niewątpliwego ustalenia realizacji znamion art. 94 § 1 k.w., jeżeli nie zweryfikowano możliwości posiadania przez niego zagranicznego prawa jazdy. Taka wątpliwość wyklucza wydanie wyroku nakazowego. W razie przypisania wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. po 31 grudnia 2021 r. orzeczenie zakazu prowadzenia

Regulatory przepływu i zwiększone średnice rur w systemie kanalizacji deszczowej nie spełniają wymogów urządzeń retencyjnych, zatem zasadne jest naliczenie pełnej opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych zgodnie z art. 272 ust. 5 Prawa wodnego.

Przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie obowiązku prawidłowego określenia kategorii pojazdu w systemie elektronicznego poboru opłat organ ma obowiązek dokonać prounijnej wykładni art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. i ocenić proporcjonalność sankcji do wagi naruszenia. Ryczałtowy charakter kary przewidzianej w ustawie o drogach publicznych nie wyłącza możliwości odstąpienia od jej nałożenia

Pojęcie 'urządzenia do retencjonowania wody' obejmuje tylko systemy gromadzące wody opadowe, nie zaś kanalizacje spowalniające przepływ. Wobec braku takich urządzeń, organ słusznie naliczył maksymalną opłatę zmienną.

Wymogi ustawowe dotyczące retencjonowania wody w systemie kanalizacji deszczowej należy interpretować w odniesieniu do faktycznej zdolności systemu do magazynowania wód, a nie jedynie spowalniania ich przepływu; brak urządzeń retencyjnych skutkuje pełnym naliczeniem zmiennej opłaty za odprowadzanie wód.

Dokonując wykładni art. 272 ust. 5 Prawa wodnego, Naczelny Sąd Administracyjny stanowi, iż system kanalizacji deszczowej nie spełniający roli magazynowania wód opadowych, nie może być uznany za urządzenie retencyjne; prawidłowo naliczona opłata zmienna odprowadzania wód opadowych nie ulegnie obniżeniu.

Skarga kasacyjna R. sp. z o.o. dotycząca ustalenia opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych została oddalona z powodu braku urządzeń retencyjnych, co potwierdzał operat wodnoprawny. Wykładnia art. 272 ust. 5 prawa wodnego przez NSA była prawidłowa.

Obowiązek identyfikacji i weryfikacji beneficjenta rzeczywistego, wynikający z przepisów o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy, nie ma charakteru ciągłego, lecz aktualizuje się w momentach ustawowo wskazanych, w szczególności przy nawiązaniu stosunków gospodarczych. Dla wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej organ musi indywidualnie ustalić moment powstania obowiązku wobec każdego klienta, właściwe

W sprawach o przestępstwo niealimentacji, mające charakter przestępstwa zbiorowego, powaga rzeczy osądzonej zachodzi tylko wtedy, gdy okresy uchylania się od obowiązku alimentacyjnego są tożsame albo okres przypisany w późniejszej sprawie został w całości objęty wcześniejszym prawomocnym skazaniem. Częściowa zbieżność okresów wyłącza jednak ponowne skazanie w zakresie już osądzonym i wymaga korekty

Postanowienia kredytu denominowanego do waluty obcej, które odsyłają do kursów ustalanych jednostronnie przez bank oraz obciążają konsumenta nieograniczonym ryzykiem walutowym bez udzielenia mu rzetelnej informacji o jego istocie i skali, są abuzywne. Jeżeli po ich wyeliminowaniu nie można zachować zgodnego z wolą stron mechanizmu wypłaty i spłaty kredytu, umowa jest nieważna; nie może zostać utrzymana

Wymagalność roszczenia konsumenta o zwrot nienależnych świadczeń spełnionych na podstawie umowy kredytu nieważnej wskutek abuzywności jej postanowień następuje zgodnie z art. 455 k.c. po doręczeniu bankowi skonkretyzowanego wezwania do zapłaty i upływie odpowiedniego terminu do spełnienia świadczenia. Nie może być ona uzależniona od złożenia przez konsumenta przed sądem odrębnego oświadczenia o odmowie

Wniosek o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy, złożony na podstawie art. 156 § 1 k.k.s., nie może być utożsamiany z wnioskiem o zezwolenie na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności ani stanowić podstawy zastosowania art. 145–148 k.k.s. Udzielenie takiego zezwolenia bez wymaganych wniosków, bez spełnienia przesłanek finansowych oraz w sprawie wyłączonej przez art. 17 § 2 pkt 1 k.k.s. stanowi rażące

Jeżeli przed wydaniem wyroku przez sąd odwoławczy upłynie okres próby i termin umożliwiający odwołanie warunkowego przedterminowego zwolnienia, karę uznaje się za odbytą na podstawie art. 82 § 1 k.k.; nie może ona wówczas stanowić podstawy wyroku łącznego. Pominięcie tej okoliczności z urzędu narusza art. 433 § 1 w zw. z art. 440 k.p.k., jeżeli prowadzi do utrzymania oczywiście niesprawiedliwego orzeczenia

Prawomocne zasądzenie na rzecz osoby represjonowanej odszkodowania i zadośćuczynienia na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy lutowej za określone represje stanowi powagę rzeczy osądzonej, wyłączającą dochodzenie za ten sam tytuł świadczenia uzupełniającego na podstawie art. 8 ust. 4 tej ustawy. Przepis art. 8 ust. 4 ma zastosowanie wyłącznie, gdy wcześniejsze rozstrzygnięcie kompensacyjne zapadło na podstawie

Skarga kasacyjna na wyrok WSA oddalona; art. 92c ustawy o transporcie drogowym wymaga od przewoźnika wykazania braku wpływu na naruszenie; niewykazanie tych przesłanek uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.