Nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa, gdy decyzja o podwyższeniu dodatku mieści się w granicach uznania administracyjnego i nie wykazano oczywistej sprzeczności z normą prawną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a. nie stanowi podstawy do podważenia decyzji organu, nawet wobec nierozpoznania wniosków o ulgi podatkowe.

Skarga kasacyjna oddalona; prawidłowość wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego za pomocą zajęcia rachunku bankowego potwierdzona; kwestia rozłożenia należności składkowych na raty należy do odrębnego postępowania.

NSA uznaje za prawidłową decyzję o odmowie uznania miejsca czasowego składowania, podkreślając poprawność subsumpcji przepisów unijnego kodeksu celnego oraz brak naruszenia procedur administracyjnych przez organy celne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie egzekucji prowadzonej przez ZUS, gdyż zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie wykazały istotnego wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na P. Sp. z o.o. za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uznając, że skarga kasacyjna nie wykazała istotnego wpływu uchybień proceduralnych na wynik sprawy.

Sąd uznał, że decyzja Prezesa NFZ była prawidłowa w zakresie odmowy uwzględnienia odwołania dotyczącego wyboru ofert na świadczenie opieki zdrowotnej. Ocena oferty miała być dokonana w oparciu o dane zawarte w ofercie, bez zmian po złożeniu wniosku.

Udostępnienie danych osobowych klienta banku kancelarii prawnej na podstawie art. 6 ust. 1 lit. f RODO, w związku ze świadczeniem pomocy prawnej przez kancelarię, było zgodne z prawem. Obowiązek informacyjny banku w zakresie przetwarzania adresu IP musi być realizowany z należytą starannością.

Sąd orzeka, że prawo do lokalu mieszkalnego przypisanego Policji przysługuje wyłącznie funkcjonariuszom oraz osobom z policyjną rentą rodzinną. Brak spełnienia tych przesłanek skutkuje obowiązkiem opróżnienia lokalu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącej kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, wskazując na prawidłowość ustaleń faktycznych i procedur organu, co uzasadnia nałożenie kary.

W przypadku istnienia prawomocnej decyzji o rozbiórce obiektu, odmowa wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego jest uzasadniona, gdyż nie można dopuścić do równoczesnej obecności kontradyktoryjnych decyzji administracyjnych.

Sąd właściwy w sprawie egzekucyjnej nie jest uprawniony do badania zasadności i ważności decyzji będącej podstawą egzekucji, o ile decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. W takiej sytuacji egzekucji podlegają decyzje prawomocne i wykonalne.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, potwierdzając zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że protokoły i umowy związane z postępowaniami ofertowymi podlegają ustawie o dostępie do informacji publicznej, a przedsiębiorstwo jako dysponent majątku publicznego zobowiązane jest do ich udostępnienia.

Ostateczna i prawomocna decyzja o nakazie rozbiórki wyklucza możliwość wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, z uwagi na sprzeczność potencjalnych rozstrzygnięć administracyjnych.

Odmowa wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego była zasadna, gdyż nie można prowadzić uproszczonej legalizacji wobec obiektu objętego prawomocnym nakazem rozbiórki, realizując zasadę jednolitości orzecznictwa administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz brak rozpoznania istoty sprawy związanej z nienależnym pobraniem świadczenia wychowawczego.