NSA uznał skargę kasacyjną za zasadną, uchylił decyzje organów administracyjnych oraz wyrok WSA, podnosząc konieczność uwzględnienia sytuacji rodzinnej, a nie tylko dochodowej skarżącego, przy rozstrzyganiu o umorzeniu należności alimentacyjnych.

NSA ugruntował, że zarząd powiatu może wyznaczać apteki dyżurujące mimo zgłoszenia przez nie braku personelu, jeżeli inne przesłanki są spełnione, zapewniając dostęp do usług farmaceutycznych w zgodzie z prawem farmaceutycznym.

Przepisy art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy pomocowej nie wykluczają przyznania świadczenia pielęgnacyjnego obywatelom Ukrainy opiekującym się dorosłymi niepełnosprawnymi osobami, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna na wyrok WSA w Bydgoszczy została oddalona. Nie wykazano naruszenia prawa materialnego ani istotnych uchybień w procesie decyzyjnym, które miałyby wpływ na wynik postępowania administracyjnego.

W braku związku przyczynowo-skutkowego między rezygnacją z pracy a sprawowaną opieką świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje. Obowiązki opiekuńcze muszą faktycznie uniemożliwiać pracę zarobkową.

Obywatelowi Ukrainy przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na terytorium RP w związku z opieką nad osobą dorosłą, a ograniczenia te nie dotyczą wyłącznie świadczeń dla dzieci, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA.

Świadczenia rodzinne na podstawie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy mogą być przyznawane obywatelom Ukrainy przebywającym w Polsce legalnie, nawet jeśli dotyczą opieki nad osobami dorosłymi, a nie wyłącznie dziećmi.

W przypadku braku wykazania błędnej wykładni przepisów prawa materialnego przez sąd administracyjny niższej instancji, skarga kasacyjna oparta na tej podstawie nie może zostać uwzględniona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując, że brak naruszenia przepisów postępowania przez WSA oraz niewykazanie błędów w ustaleniu stanu faktycznego uzasadnia odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z uwagi na brak związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką.

Zasada niepołączalności świadczeń rentowych i pielęgnacyjnych wynikająca z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, mimo wyroku TK z 2019 r., nadal wymaga wyboru jednego z nich. Wyrok TK nie wprowadza zmiany skutkującej kumulowaniem tych świadczeń bez zawieszenia rentowego.

Przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, opisana w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wymaga oceny rzeczywistej niemożności podjęcia zatrudnienia z uwagi na konieczność stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, niezależnie od wcześniejszej aktywności zawodowej wnioskodawcy.