Podmiot zatrudniający zobowiązany jest do utworzenia PPK, czyli zawarcia umowy o zarządzanie PPK i umowy o prowadzenie PPK na zasadach określonych w ustawie o PPK. Obowiązek ten dotyczy również podmiotu zatrudniającego, który nie ma siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Jeśli stan faktyczny, który jest niezbędny do przyznania zwolnienia z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne, nie jest jednoznacznie wykazany z powodu braku dostępnych dowodów wynikających z nadzwyczajnych okoliczności (jak pandemia COVID-19), wątpliwości co do stanu faktycznego są rozstrzygane na korzyść strony.

W postępowaniach dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne osoby prowadzącej działalność gospodarczą, po jej śmierci postępowanie podlega umorzeniu, gdyż zobowiązania te mają charakter publicznoprawny i nie przechodzą na spadkobierców.

Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz ubezpieczenie zdrowotne członków Rady Nadzorczej.

Jeżeli organ administracyjny nie wyjaśni wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia stanu faktycznego i nie przeprowadzi pełnego postępowania dowodowego, wątpliwości te należy rozstrzygnąć na korzyść strony, szczególnie w kontekście przepisów związanych z ograniczeniami wynikającymi z pandemii COVID-19.

Pozorność umowy o pracę wyklucza uznanie takiego stosunku jako podstawę do objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi, nawet jeśli formalne dokumenty wskazują na istnienie zatrudnienia.

Są one kosztami w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem terminowego przekazania ich do instytucji finansowej.

Mechanizm obniżania świadczeń emerytalno-rentowych osób pełniących służbę na rzecz totalitarnego państwa przez 'wyzerowanie' podstawy wymiaru i ich dalsze ograniczanie do poziomu przeciętnej emerytury narusza zasady proporcjonalności, równości i ochrony własności wynikające z Konstytucji RP, zwłaszcza wobec funkcjonariuszy, którzy pozytywnie przepracowali lata w wolnej Polsce.

Przepisy ograniczające wysokość emerytur byłych funkcjonariuszy służb mundurowych, którzy po 1990 roku pełnili służbę w demokratycznym państwie, do przeciętnej emerytury FUS, są niezgodne z konstytucyjnymi zasadami równości, ochrony praw nabytych oraz sprawiedliwości społecznej.

Przepisy ustawy zaopatrzeniowej obniżające emerytury i renty funkcjonariuszy bez weryfikacji wpływu służby na rzecz totalitarnego państwa na nabycie tych świadczeń są niezgodne z Konstytucją RP, w szczególności z zasadą proporcjonalności i równego traktowania.

W sytuacji, gdy pracownik wykonuje pracę w co najmniej dwóch państwach członkowskich UE, podlega on ustawodawstwu tego państwa, w którym znajduje się siedziba pracodawcy, nawet jeśli przeważająca część pracy jest wykonywana za granicą.

W sytuacji, gdy strony dokonują wyboru formy współpracy poprzez zawarcie umowy zlecenia, która uwzględnia cechy kontraktu cywilnoprawnego, wyraźna wola stron i charakter świadczonych usług mogą uniemożliwić późniejsze przekwalifikowanie tej umowy na stosunek pracy, nawet w przypadku braku faktycznego wykonywania zleconych czynności.

Zasada wyzerowania lat służby na rzecz totalitarnego państwa według art. 15c ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy jest zgodna z Konstytucją RP i nie narusza zasady ne bis in idem, ponieważ obniżenie świadczeń nie stanowi sankcji karnej, a kwalifikacja służby jako służby na rzecz totalitarnego państwa może być dokonana w oparciu o działalność instytucjonalną, niezależnie od

Stwierdzenie służby na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy musi uwzględniać zarówno indywidualne działania funkcjonariusza, jak i instytucjonalny charakter jednostki, a przy obniżaniu świadczeń funkcjonariuszy zasada ne bis in idem nie jest naruszona, gdyż przepisy te nie mają charakteru represyjnego.

Obliczenie należnego świadczenia emerytalnego poprzez pomniejszenie emerytury z wieku powszechnego o kwotę pobranych wcześniej emerytur

Wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu bez względu na to, czy prowadzi faktyczną działalność gospodarczą, a obowiązek ten wynika wyłącznie z posiadania określonego statusu prawnego.

Ocena, czy funkcjonariusz pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, wymaga rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a nie tylko formalnej przynależności do danej formacji. Przepisy ustawy o obniżeniu emerytury w związku z pełnieniem służby na rzecz systemu totalitarnego muszą być stosowane z uwzględnieniem konstytucyjnych standardów proporcjonalności i sprawiedliwości.

Aby zdarzenie mogło zostać zakwalifikowane jako wypadek przy pracy, nie jest konieczne, by przyczyna zewnętrzna była jedyną przyczyną zdarzenia; wystarczy, że przyczyniła się ona do powstania uszczerbku na zdrowiu.

Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że art. 15c ust. 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, obniżający emerytury do poziomu przeciętnej emerytury ZUS, narusza konstytucyjne prawa byłych funkcjonariuszy, którzy służyli po 1989 r., a nie pełnili służby na rzecz totalitarnego państwa.

Art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, nakazujący obniżenie emerytur za służbę na rzecz totalitarnego państwa, musi uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy, w tym indywidualne czynny funkcjonariusza, i może być oceniany w kontekście konstytucyjności, zwłaszcza w przypadku braku rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny.

Odmowa przyznania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych musi być oparta na wnikliwej i wszechstronnej ocenie materiału dowodowego, uwzględniającej wszystkie okoliczności życiowe i majątkowe skarżącego, a nie tylko na formalnym stwierdzeniu posiadania znacznych zasobów finansowych.

Domniemanie pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa na podstawie samego faktu zatrudnienia w jednostkach SB może być obalone, jednak sąd nie powinien stosować art. 15c ust. 3 ustawy zaopatrzeniowej z uwagi na jego niezgodność z Konstytucją RP.