Umowa o wykonanie cyklu wykładów stanowiąca przedmiot rozpatrywanej sprawy nie spełniała przesłanek umowy o dzieło; należy ją zakwalifikować jako umowę o świadczenie usług, co uzasadnia podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej.

Zasada prawidłowości ustalania stanu faktycznego determinuje prawidłowe stosowanie norm prawa materialnego. Skarga kasacyjna, opierająca się na zarzucie błędnej subsumcji, nie może podważać ustaleń faktycznych uznanych przez sąd I instancji, jeśli te nie zostały skutecznie zakwestionowane.

Reklama aptek oraz ich działalności, realizowana poprzez publikację materiałów promocyjnych i eksponowanie banerów, stanowi naruszenie art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, uzasadniające nałożenie kary administracyjnej do 50 000 zł. Wyrok WSA oddalający skargę utrzymuje w mocy decyzję o nałożeniu sankcji wobec skarżącej.

Umowa o świadczenie wykładów na uczelni, z charakteru swego polegająca na starannym działaniu dydaktycznym, nie stanowi umowy o dzieło w myśl art. 627 k.c., lecz jest umową zlecenia, co implikuje obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego.

Zamieszkiwanie w altanie na działkach ROD, pomimo jego prawnego zakazu na podstawie u.r.o.d., nie przekreśla prawa do dodatku węglowego, o ile sprawca faktycznie zamieszkuje to miejsce jako centrum życiowe, spełniając przesłanki zamieszkania i gospodarowania.

Reklamą apteki jest każda forma promowania jej działalności, zachęcająca klientów do zakupu oferowanych towarów, nawet przy pozornej promocji produktów niezwiązanych z działalnością farmaceutyczną, jeśli takie działanie wzmacnia wrażenie promocyjne związane z apteką. Zakaz reklamy obejmuje wszelkie działania mające na celu zwiększenie sprzedaży w aptece.

Umowy o świadczenie wykładów i zajęć edukacyjnych, które obejmują przygotowanie i dostarczanie materiałów dydaktycznych, kwalifikowane są jako umowy o świadczenie usług, wykluczając zastosowanie art. 627 Kodeksu cywilnego dotyczącego umowy o dzieło.

W przypadku stwierdzenia naruszenia proceduralnego skutkującego pozbawieniem strony możliwości obrony swych praw, sąd powinien uchylić zaskarżony wyrok i ponownie rozpoznać sprawę, zgodnie z zasadami rzetelnego procesu sądowego.

Ustanie bytu prawnego spółki komandytowej następuje z dniem wpisania połączenia do rejestru sądowego, co skutkuje wygaśnięciem obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego wspólnika z tytułu tego statusu prawnego.

Obowiązek ciągłej opieki nad osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności może uzasadniać rezygnację ze świadczeń zatrudnieniowych. W takiej sytuacji istnienie innych zobowiązanych alimentacyjnie członków rodziny nie stanowi automatycznej przeszkody do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ administracyjny nie może cofnąć zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nabywcy z powodu utraty rękojmi przez poprzedniego właściciela, jeśli nabywca spełnia ustawowe wymagania, a decyzja o przeniesieniu zezwolenia zapewnia zachowanie rękojmi.

Umowy zawarte w sprawie były umowami o świadczenie usług, a nie o dzieło, co skutkowało podleganiem ubezpieczonego obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z mocy prawa.

Nie można przypisać odpowiedzialności za utratę rękojmi należytego prowadzenia apteki nowemu właścicielowi apteki z racji nieprawidłowości popełnionych przez poprzednich właścicieli. Przeniesienie zezwolenia musi nastąpić przy spełnieniu ustawowych warunków, nie obciążając nabywcy skutkami działań zbywcy.

W sytuacji, gdy rolnik nadal figuruje w ewidencji producentów rolnych i korzysta z dopłat, nie można uznać zaprzestania przez niego prowadzenia gospodarstwa rolnego, co uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, rezygnacja z zatrudnienia musi pozostawać w ścisłym związku przyczynowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Brak takiej zależności wyłącza możliwość przyznania wsparcia.

Świadczenie pielęgnacyjne należy się, gdy opieka nad niepełnosprawnym domownikiem wymusza rezygnację z zatrudnienia. Organy muszą rozpatrywać każdą sprawę indywidualnie, z uwzględnieniem aktualnego stanu prawnego i kompleksowo oceniać związek przyczynowy między opieką a zatrudnieniem.

W sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, wymagane jest ustalenie, czy skarżąca faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności rolniczej. W przypadku sprzeczności dowodów Sąd musi zapewnić pełne przeprowadzenie postępowania dowodowego w ramach zasady dwuinstancyjności.

Orzeczenie NSA stwierdza, że niedokonanie zatrudnienia lub zrezygnowanie z niego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, uzasadnia prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, gdy opieka wymaga ciągłego zaangażowania.

W sytuacji, gdy stan zdrowia osoby niepełnosprawnej oraz zakres świadczonej opieki uniemożliwiają opiekunowi podjęcie jakiejkolwiek formy zatrudnienia, przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, nawet jeśli wcześniejsza rezygnacja z pracy nie była bezpośrednio związana z opieką nad niepełnosprawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając podstawę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, występującą w związku przyczynowym rezygnacji z zatrudnienia z powodu konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną, w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Sąd kasatoryjnie uchylił wyrok i decyzje poprzedzających instancji z powodu nierozpoznania kluczowego związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką nad osobą niepełnosprawną. Orzekł konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy, uwzględniając ocenę prawną wskazaną przez NSA.

Korzystanie z urlopu wychowawczego nie stanowi rezygnacji z zatrudnienia w kontekście przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Formalna rezygnacja ze stosunku pracy jest konieczna do spełnienia tej przesłanki.

Brak formalnego ustalenia odrębnego adresu nie wstrzymuje możliwości przyznania dodatku węglowego, jeżeli gospodarstwo domowe faktycznie spełnia wymagania funkcjonalne wskazane w ustawie.

Nie można uznać umów dotyczących prowadzenia seminariów na uczelni wyższej za umowy o dzieło, jeśli umowy te nie przewidują indywidualnego, określonego rezultatu (dzieła). Umowy te są umowami o świadczenie usług, co obliguje do podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie przepisów o zleceniu.