Dla przyznania świadczenia rentowego w drodze wyjątku wymagane jest spełnienie wszystkich przesłanek z art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej, w tym wykazanie braku niezbędnych środków utrzymania. Dochód przewyższający najniższą emeryturę wyklucza uznanie, że wnioskodawca nie posiada niezbędnych środków utrzymania, co uniemożliwia przyznanie świadczenia specjalnego.

Umowa polegająca na sporządzeniu pisemnej oceny technicznej konkretnego pojazdu stanowi umowę o dzieło i nie powoduje powstania obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Brak staranności w działaniu nie pociąga za sobą rezultatów właściwych dla umowy o świadczenie usług.

Uznanie świadczenia z ubezpieczenia chorobowego za nienależnie pobrane na podstawie art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga wykazania, że ubezpieczony w momencie pobierania świadczenia działał w złej wierze, to jest miał świadomość, że świadczenie mu się nie należy lub że nie należy mu się w wypłacanej wysokości. Samo zadeklarowanie przez

Artykuł 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, limitujący wysokość emerytury do poziomu przeciętnego świadczenia z powszechnego systemu ubezpieczeniowego, jest oczywiście niezgodny z Konstytucją RP w zakresie, w jakim stosuje się go do funkcjonariusza, który po 1990 r. przez okres przekraczający 15 lat służył w Policji demokratycznego państwa

Istnienie jednego wierzyciela spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie stanowi przesłanki egzoneracyjnej zwalniającej członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości składkowe na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, gdyż takie rozumienie prowadziłoby do uprzywilejowania niektórych członków zarządu i mogłoby zachęcać

Renta szkoleniowa, o której mowa w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, stanowi szczególną postać renty z tytułu niezdolności do pracy i może być przyznana przez sąd rozpoznający odwołanie od decyzji odmawiającej prawa do renty, wyłącznie na okres 6 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku, z uwagi na prospektywny charakter tego świadczenia

Standard konstytucyjny wynikający z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2019 r. (P 20/16), dotyczącego kobiet urodzonych w 1953 r., które przed 1 stycznia 2013 r. nabyły prawo do wcześniejszej emerytury, ma szersze zastosowanie i obejmuje również ubezpieczonych, którzy w tej samej sytuacji prawnej nie mogli w chwili przejścia na emeryturę wcześniejszą przewidzieć, że decyzja ta spowoduje

Ustalenie wysokiego stopnia przyczynienia się poszkodowanego do wypadku komunikacyjnego i związanej z tym znacznej redukcji odszkodowania wymaga dokonania stanowczych ustaleń faktycznych co do prawidłowej obserwacji drogi przez kierowcę i adekwatności jego reakcji na zagrożenie. Brak takich ustaleń, przy jednoczesnym przyjęciu odpowiedzialności sprawcy na zasadzie ryzyka, czyni znaczną redukcję świadczeń

Złożenie przez stronę w apelacji wniosku o przeprowadzenie rozprawy w rozumieniu art. 374 zdanie drugie k.p.c. jest dla sądu drugiej instancji wiążące i wyłącza możliwość rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, niezależnie od oceny sądu co do konieczności przeprowadzenia rozprawy. Rozpoznanie sprawy i wydanie wyroku na posiedzeniu niejawnym mimo złożenia przez stronę skutecznego wniosku o przeprowadzenie

NSA utrzymał w mocy wyrok WSA, podkreślając, iż umorzenie składek na ubezpieczenia społeczne ma charakter wyjątkowy i uznaniowy. ZUS poprawnie zastosował przepisy materialne, odmawiając umorzenia wobec braku wykazania przez skarżącego okoliczności uzasadniających takie umorzenie.

Zmiana kodu PKD nie wyklucza automatycznie prawa do zwolnienia z opłacania składek, a organ administracji jest zobligowany do rzetelnego wyjaśnienia faktycznego stanu przeważających przychodów w kontekście przyznawania wsparcia z COVID-19.

NSA uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące niewyciągnięcia pełnych wniosków z dowodów w sprawie odmowy umorzenia składek ZUS, wskutek czego uchylił wyrok WSA i decyzję ZUS w całości.

Wykładnia art. 31zo ust. 11 ustawy COVID-19 nie ogranicza się wyłącznie do wpisu w rejestrze REGON; organ winien ustalić rzeczywistą działalność podmiotu, korzystając z wszelkich dostępnych środków dowodowych.

Niezasadne jest wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w oparciu o brak obowiązku ubezpieczenia społecznego, gdy nowe dowody lub okoliczności nie wpływają na treść prawomocnych orzeczeń.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie innej niż współmałżonek osoby wymagającej opieki, pozostającej w związku małżeńskim, uzależnione jest od legitymowania się przez współmałżonka orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna musi być precyzyjna co do podstaw prawnych, a brak szczegółowego wskazania naruszonych przepisów powoduje niemożność jej uwzględnienia; w konsekwencji skarga Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ciężar dowodu wykazującego spełnienie przesłanek umorzenia spoczywa na wnioskodawcy, a niekompletność materiału dowodowego skutkuje oddaleniem skargi.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek, zarzucająca naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, jest bezzasadna, jeżeli nie wykazano istotnego wpływu naruszeń na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną z powodu błędnego wskazania przez skarżącego podstaw prawnych oraz niespełnienia wymogów formalnych skargi kasacyjnej, potwierdzając zasadę związania granicami skargi.

Przywrócenie terminu do wniesienia wniosku może nastąpić tylko przy uprawdopodobnieniu braku winy w jego uchybieniu; uchybienie związane z ryzykiem prawnym braku odpowiedniej staranności podlega ocenie negatywnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję, uznając, iż decyzja organu została wydana bez wyczerpującego rozważenia sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego, co naruszyło przepisy o umorzeniu należności składkowych.

Służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r. nie uznaje się za służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, co wynika wprost z art. 13c tej ustawy i co potwierdza, że wraz z mianowaniem pierwszego niekomunistycznego rządu zakończył się okres, za który można przypisać funkcjonariuszowi realną służbę na

Decyzja administracyjna o stwierdzeniu choroby zawodowej, oparta na wysokim prawdopodobieństwie wynikającym z narażenia zawodowego, jest zgodna z prawem, jeśli brak jest dowodów na przyczyny pozazawodowe. Stwierdzona choroba zawodowa może być uzasadniona nawet bez pomiarów z okresu zatrudnienia, jeśli istnieją dowody na narażenie na czynniki szkodliwe.

Złożenie ponownego wniosku dotyczącego choroby zawodowej, której przypadek został już prawomocnie rozstrzygnięty, stanowi przesłankę do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na zasadę res iudicata, co wyklucza powtórne postępowanie w tej samej sprawie.