Stwierdza się, że zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie różnicy między zasiłkiem dla opiekuna a świadczeniem pielęgnacyjnym za lata 2019–2020 jest prawidłowe, gdyż uprzednio została zakończona tożsama sprawa, skutkiem czego jest res iudicata.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wymaga udowodnienia, że zakres opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia podjęcie zatrudnienia. Obecność innych zobowiązanych krewnych nie wyklucza prawa do tego świadczenia.

NSA uchylając wyrok WSA wskazuje na konieczność precyzyjnego uzasadnienia wszystkich zarzutów, co umożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej. Wyrok został częściowo uchylony z uwagi na niepełne uzasadnienie dopuszczalności arbitralnych odwołań członków organu społecznego.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec prawidłowości procedury oceny akredytacji przez Ministra Zdrowia i jej zgodności z ustawą o akredytacji oraz przepisami wykonawczymi.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest zobowiązany do weryfikacji przedawnienia składek przed wydaniem decyzji o umorzeniu należności, gdyż warunkuje to prowadzenie postępowania; sądy administracyjne mają kompetencje do kontroli takiej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z powodu sprzeczności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem orzeczenia, co uniemożliwia instancyjną kontrolę orzeczenia. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania.

NSA orzekł, że skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia składek KRUS była bezzasadna i nie spełniała wymogów formalnych, wobec czego oddalił skargę.

COVID-19 może być uznane za chorobę zawodową, nawet jeśli nie jest wymienione w wykazie, o ile istnieje związek przyczynowy między warunkami pracy a zakażeniem wirusem SARS-CoV-2, klasyfikowanym jako czynnik biologiczny o wysokim ryzyku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w braku istnienia charakterystycznych objawów ołowicy u skarżącego, prawidłowe orzeczenia lekarskie i właściwa ocena dowodów przez sąd I instancji uzasadniają oddalenie skargi kasacyjnej dotyczącej choroby zawodowej z tytułu narażenia na ołów.

Skarga kasacyjna organu ZUS nie zasługuje na uwzględnienie; Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zrealizował wytyczne prawne z wcześniejszego, prawomocnego orzeczenia, badając prawidłowość przedawnienia należności.

Brak podstaw do uznania choroby zawodowej z uwagi na niedostatek dowodów spełniających kryteria choroby zawodowej. Sąd podtrzymał decyzje organów administracyjnych, potwierdzając kompletność i poprawność przeprowadzonych ocen medycznych w kontekście braku zawodowego związku przyczynowego ubytku słuchu.

NSA orzeka, że ZUS zobowiązany jest do udzielania wyjaśnień stronom w postępowaniach związanych ze zwolnieniami z opłat składkowych, a ich brak stanowi naruszenie proceduralne wpływające na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną ZUS, uznając, iż organ ten naruszył obowiązek informowania strony o skutkach uchybień terminowych w kontekście ustawy COVID-19, co uzasadniało uchylenie decyzji ZUS w postępowaniu administracyjnym.

Skarga kasacyjna oddalona z powodu niewłaściwej metodologii i braku precyzji w zarzutach dotyczących kontroli legalności decyzji administracyjnej przez sąd, nie zaś orzeczenia o przywróceniu terminu.

Odmawiając umorzenia należności składkowych, ZUS działał zgodnie z prawem. W sytuacji braku przesłanek całkowitej nieściągalności oraz wyjątkowych okoliczności uniemożliwiających opłacenie składek, uzasadnienie oddalenia skargi kasacyjnej było zasadne.

Przepis art. 12i ust. 1 ustawy o zdrowiu publicznym należy interpretować w zgodzie z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, co oznacza, że organ podatkowy, nakładając opłatę dodatkową, powinien uwzględniać okoliczności konkretnego naruszenia i możliwość miarkowania wysokości sankcji.

Niepodjęcie zatrudnienia przez uprawnionego przed powstaniem niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie spełnia przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, gdy brak jest wykazania związku przyczynowego zgodnie z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Skarga kasacyjna dotycząca prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od stycznia 2023 oddalona. Przyznanie świadczenia od maja 2023 uzasadnione wcześniejszym pobieraniem świadczenia rodzicielskiego do kwietnia 2023 zgodnie z art. 27 ust. 5 u.ś.r.

Sąd stwierdził, że decyzja administracyjna o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych jest zgodna z prawem, gdyż skarżący nie spełniał warunku wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem. Pobranie świadczeń przez osobę nieuprawnioną skutkuje obowiązkiem ich zwrotu.

Skarga kasacyjna od decyzji odmawiającej przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego została oddalona w związku z błędną interpretacją przepisów oraz brakiem uzasadnienia dla podnoszonych naruszeń proceduralnych.

Opieka nad osobą niepełnosprawną przyznająca prawo do świadczenia pielęgnacyjnego musi wykluczać możliwość podjęcia zatrudnienia. W przypadku gdy osoba wymagająca opieki jest częściowo samodzielna, przesłanki przyznania świadczenia nie są spełnione.

Przedawnienie wykonania administracyjnej kary pieniężnej, zgodnie z art. 189g § 3 k.p.a., stanowi przeszkodę dla umorzenia zobowiązania, a zasada lex mitior agit wymaga stosowania ustawy względniejszej w przypadku intertemporalnych regulacji kary administracyjnej.

Prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych wymaga pominięcia niekonstytucyjnego kryterium, którym jest moment powstania niepełnosprawności, jako przesłanki do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Dla uznania świadczenia rodzinnego za nienależnie pobrane niezbędne jest pouczenie o braku prawa do świadczenia; pouczenie musi wskazywać na obowiązek informacyjny o zmianach wpływających na uprawnienie i konsekwencje jego niewypełnienia.