1. Organ rentowy jest uprawniony do weryfikacji podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne zadeklarowanej przez osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą, gdy w początkowym okresie tej działalności zadeklarowana podstawa nie ma odzwierciedlenia w przychodach i wskazuje na instrumentalne włączenie się do systemu ubezpieczeń społecznych w celu uzyskania nieadekwatnie wysokich świadczeń

1. Zastosowanie art. 8 ust. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych wymaga ustalenia, że pracodawca jest rzeczywistym beneficjentem pracy świadczonej przez pracownika na podstawie umowy zlecenia zawartej z osobą trzecią, co oznacza konieczność wykazania, że praca ta przekłada się bezpośrednio na wymierne korzyści pracodawcy. Same powiązania kapitałowe, osobowe lub

1. Przepis art. 15c ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, ograniczający wysokość emerytury policyjnej do poziomu przeciętnej emerytury wypłacanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie może kształtować sytuacji prawnej funkcjonariusza, który prawo do emerytury policyjnej nabył wyłącznie z tytułu służby nieobjętej dyspozycją art. 13b tej ustawy

Osoba uprawniona do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy musi zrezygnować z tej renty, aby uzyskać świadczenie pielęgnacyjne, mimo wyroku TK usuwającego w tym zakresie negatywną przesłankę przyznania świadczenia.

NSA uchyla wyrok i decyzje, podkreślając konieczność uwzględnienia przyznania M.G. specjalnego zasiłku opiekuńczego w ocenie przesłanki związku opieki z rezygnacją z pracy przy rozpatrywaniu wniosku o świadczenie pielęgnacyjne.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku dla opiekuna, jedno z tych świadczeń, wybrane przez osobę, może być przyznane dopiero po definitywnej rezygnacji z drugiego świadczenia. Uchwała decyzji przyznającej zasiłek dla opiekuna jest warunkiem wyeliminowania przeszkody prawnej.

Uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego wymaga istnienia obowiązku alimentacyjnego względem osoby niepełnosprawnej, co wyklucza wujów lub ciotki opiekujące się siostrzeńcami, gdy są inni krewni zobowiązani. Ocena okoliczności faktycznych oraz ścisła wykładnia przepisów wykluczała przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego skarżącemu.

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że bez wątpienia występuje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy sprawowaną opieką przez skarżącą E.L. nad jej niepełnosprawnym mężem a brakiem możliwości podjęcia zatrudnienia, uzasadniając tym samym prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 1 u.ś.r. konieczne jest, aby rezygnacja z zatrudnienia pozostawała w bezpośrednim związku z opieką nad osobą niepełnosprawną; wcześniejsza nieaktywność zawodowa nie wyklucza przyznania świadczenia.

Zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego (art. 16 ust. 6 u.ś.r.), co uzasadnia uchylenie decyzji przyznającej zasiłek pielęgnacyjny w razie zbiegu praw do obu świadczeń od momentu przyznania dodatku.

Uchwała Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia 17 stycznia 2020 r., odwołująca A.L. ze stanowiska, naruszała prawo z uwagi na brak podstawy prawnej do trybu obiegowego oraz nieprzedstawienie uzasadnienia. NSA stwierdził jej niezgodność z prawem.

Wspólnik jednoosobowej spółki z o.o., wpisany do KRS, podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu bez względu na faktyczne prowadzenie działalności. Wpis do KRS sam w sobie uzasadnia obowiązek ubezpieczenia.

Osoba posiadająca zarejestrowaną działalność gospodarczą, ujawnioną w CEIDG i bez zawieszenia jej, podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, niezależnie od wysokości osiąganych przychodów, jeśli działalność wykazuje zorganizowanie i ciągłość.

Odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie niekonstytucyjnego kryterium powstałego z wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest niedopuszczalna, co skutkuje uchyleniem decyzji odmawiającej przyznania tego świadczenia.

O przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych decyduje faktyczna rezygnacja z zatrudnienia w celu sprawowania opieki, bez względu na inne opcje wsparcia lub wcześniejsze zatrudnienie.

W sprawie dotyczącej świadczenia pielęgnacyjnego, związek przyczynowo-skutkowy między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną musi być bezpośredni i ścisły. Ocena tego związku opiera się na ustaleniach faktycznych, które nie mogą być skutecznie kwestionowane w ramach postępowania kasacyjnego.

Sąd kasacyjny uznał, że warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest istnienie związku przyczynowego między rezygnacją z pracy a opieką nad niepełnosprawnym, co nie zaszło w sprawie. Zatem prawidłowo oddalił skargę.

Umowy o prowadzenie wykładów nie stanowią umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, co uzasadnia obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wykładowcy z tytułu umowy zleceniowej zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e u.ś.o.z.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego uzależnione jest od rzeczywistej konieczności stałej opieki nad osobą niepełnosprawną, niezależnie od potencjalnych możliwości uczestnictwa innych członków rodziny w sprawowaniu tej opieki.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia a koniecznością opieki nad niepełnosprawnym bratem uzasadnia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Rodzeństwo zobowiązane do alimentacji nie wyklucza tego prawa. Organ naruszył obowiązki informacyjne dotyczące zawieszenia renty.

Umowy dotyczące przeprowadzenia zajęć edukacyjnych, takich jak wykłady i egzaminy, mają charakter umów o świadczenie usług. Nie spełniają kryteriów umowy o dzieło, ponieważ nie prowadzą do osiągnięcia indywidualnego, twórczego rezultatu.

Świadczenia pielęgnacyjne przysługują osobie rezygnującej z pracy na rzecz opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, niezależnie od możliwości wspomożenia przez pozostałe osoby zobowiązane alimentacyjnie, o ile brak jest obiektywnej przeszkody do realizacji obowiązków opiekuńczych przez innych.

Skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania dodatku węglowego nie została uwzględniona z uwagi na nieskutecznie sformułowane zarzuty, a sąd pierwszej instancji zasadnie zakwestionował dostateczność ustaleń faktycznych przez organy administracyjne.

Stwierdzenie nieważności uchwały organu powiatu, która rozwiązuje stosunek pracy z radnym bez uprzedniej zgody sejmiku województwa, jest zgodne z prawem. Uchwała taka musi być uznana za nieważną, aby zabezpieczyć trwałość stosunku pracy radnego.