Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej została prawidłowo utrzymana, wobec niewykazania naruszeń prawa materialnego i procesowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna w sprawie choroby zawodowej okazała się niezasadna.

Uchwała o odwołaniu dyrektora publicznego zakładu opieki zdrowotnej, pozbawiona należytego uzasadnienia oraz przeprowadzona bez zapewnienia prawa do wypowiedzenia się strony, narusza zasadę praworządności i podlega stwierdzeniu nieważności.

Sprzedaż napojów alkoholowych osobie nieletniej skutkuje obligatoryjnym cofnięciem wszystkich zezwoleń na sprzedaż alkoholi udzielonych danemu przedsiębiorcy, niezależnie od incydentalności zdarzenia.

Zawieszenie działalności gospodarczej przez bezrobotnego, zarejestrowanego w tym okresie w urzędzie pracy, skutkuje przesunięciem prawa do zasiłku o 90 dni od dnia rejestracji, zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia.

Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku stwierdzenia sprzedaży osobie nieletniej jest obligatoryjne, niezależnie od incydentalności zdarzenia czy winy przedsiębiorcy, zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

Obowiązek cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powstaje w przypadku jednorazowej sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, niezależnie od subiektywnych okoliczności zdarzenia i pomimo ewentualnych błędów proceduralnych. Cofnięcie obejmuje wszystkie rodzaje zezwoleń, jakimi przedsiębiorca dysponuje.

Odbywanie kary pozbawienia wolności wskutek zawinionych działań nie uzasadnia ulgi w spłacie długu alimentacyjnego z funduszu, a skarga kasacyjna P.T. na decyzję o odmowie takiej ulgi podlega oddaleniu.

W kontekście refundacji podatku VAT za paliwa gazowe, istotne jest jedynie faktyczne zgłoszenie urządzenia grzewczego do CEEB, bez względu na datę zgłoszenia. Literalna interpretacja ustawy ograniczająca refundację do wcześniejszych zgłoszeń narusza zasady konstytucyjne, w tym zasadę równości, co uzasadnia korzystanie z wykładni funkcjonalnej.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego cudzoziemcowi zależy nie tylko od adnotacji "dostęp do rynku pracy", ale od ogólnego prawa do legalnego zatrudnienia w Polsce, co wyklucza ograniczoną wykładnię przepisów odnoszących się do świadczeń rodzinnych.

Osoba nieobciążona obowiązkiem alimentacyjnym, jak np. wujek, nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 17 ust. 1 i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przepisy wyraźnie wiążą prawo do świadczenia z obowiązkiem alimentacyjnym.

Oparcie decyzji organu rentowego na wyborze jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa ubezpieczeń społecznych, w tym na wykładni zgodnej z ówczesną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego, nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń

Skarga kasacyjna, której podstawy nie zostały prawidłowo określone, a jej argumentacja nie specyfikuje wyraźnych błędów wykładni i zastosowania prawa, nie może być skutecznie uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skutek: oddalenie skargi.

Rolnik nie traci prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli zaprzestał prowadzenia gospodarstwa zgodnie z wymogami ustawowymi, przy jednoczesnym braku obowiązku alimentacyjnego autonomicznie nakazującego dzielenie się opieką nad osobą niepełnosprawną z innymi członkami rodziny.

Dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skutkującego rezygnacją z zatrudnienia musi istnieć bezpośredni związek przyczynowy tej rezygnacji z koniecznością opieki, która uniemożliwia podjęcie pracy.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie przysługuje osobie opiekującej się niepełnosprawnym, jeżeli małżonek niepełnosprawnego nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Rezygnacja z zatrudnienia musi bezpośrednio wynikać z konieczności sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, aby przyznano świadczenie pielęgnacyjne, a ich współistnienie jest niewystarczające.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przekroczenie trzymiesięcznego terminu określonego w art. 24 ust. 2a u.ś.r. wyklucza przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego od wcześniejszej daty. Wobec braku przesłanek do uwzględnienia skargi kasacyjnej, NSA oddalił skargę, uznając zaskarżony wyrok za prawidłowy.

Nieważność postępowania nie zachodziła. Skarga kasacyjna została oddalona, gdyż zażalenie wniesione po terminie 7 dni było bezskuteczne, co zgodne jest z art. 134 oraz art. 141 § 2 k.p.a. Uzyskane doręczenie było skuteczne.

Skarga kasacyjna D.G. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została oddalona przez NSA, stwierdzając, że pobrane świadczenie wychowawcze było nienależnie pobrane, a przy ocenie zarzutów kasacyjnych nie doszukano się istotnych naruszeń prawa.

Osoba częściowo niezdolna do pracy od dzieciństwa, która w trakcie ubezpieczenia doznała pogorszenia stanu zdrowia spowodowanego nową, odrębną jednostką chorobową, może spełnić warunek określony w art. 57 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jeżeli pogorszenie to nastąpiło w jednym z okresów wymienionych w tym przepisie i spowodowało

NSA oddala skargę kasacyjną ZUS, utrzymując wyrok WSA wskazujący na konieczność pełnego wyjaśnienia kwestii przedawnienia składek i dokumentację przesłanek całkowitej nieściągalności, potwierdzając naruszenie zasad postępowania przez ZUS.

Skarga kasacyjna dotycząca stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia, wniesiona przez I.B., nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż doręczenie zostało skutecznie zrealizowane, a wymogi proceduralne zostały dochowane przez organy administracyjne.

Decyzja odmawiająca świadczenia pielęgnacyjnego musi być poprzedzona rzetelną oceną całokształtu materiału dowodowego. Organy administracji publicznej nie mogą samodzielnie oceniać dokumentacji medycznej, naruszając tym samym przepisy Kodeksu Postępowania Administracyjnego i ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Skarga kasacyjna Ł.P. przeciwko decyzji odmawiającej umorzenia należności alimentacyjnych z funduszu została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził brak zasadności zarzutów błędnej wykładni art. 30 ust. 2 upoua, potwierdzając prawidłowość oceny sytuacji dochodowej i przesłanek umorzenia dokonanej przez sąd I instancji.