Zawarta umowa o odstrzał dzików między Gminą a M.K. stanowi umowę o świadczenie usług zgodnie z art. 750 k.c., ponieważ obejmuje działania staranne, a nie rezultatu, co pociąga za sobą obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego wykonawcy.

Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu powyżej 18% prawidłowo następuje nawet przy równoległym wygasaniu innych zezwoleń, gdy nieprzestrzegano warunku zakupu u uprawnionych dostawców, co nie narusza przepisów proceduralnych ani materialnych.

Umowy zawarte pomiędzy skarżącym a wykonawcą stanowią umowy o świadczenie usług podlegające obowiązkowi ubezpieczeniowemu, ponieważ ich charakter nie spełnia przesłanek umowy o dzieło.

Uchwała Rady Gminy Spytkowice ustalająca maksymalną liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych jest zgodna z prawem i nie narusza zasad demokratycznego państwa prawnego, ani zasad techniki prawodawczej. Zatem skarga kasacyjna Prokuratury została oddalona.

Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ze względu na nieprzestrzeganie warunków sprzedaży, mimo późniejszego stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia, pozostaje zasadne i nie uchybia prawomocności decyzji o cofnięciu.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając jako organ administracyjny, jest zobowiązany do wyczerpującego informowania stron o koniecznych dokumentach i terminach, aby umożliwić zgodne z prawem realizowanie przepisów, zwłaszcza w kontekście zwolnień wynikających z ustawy COVID-19.

Zasady usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych, określone w uchwale rady gminy na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, są zgodne z prawem lokalnym i nie naruszają zasad techniki prawodawczej, nawet jeśli powielają pewne aspekty regulacji ustawowej.

Nie wykazanie szczególnych okoliczności uniemożliwiających spełnienie warunków do uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku wyklucza możliwość przyznania tego świadczenia na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej.

W sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, istnienie obowiązku alimentacyjnego po stronie rodzeństwa nie wyklucza możliwości uzyskania świadczenia, jeżeli zachodzi konieczność osobistej opieki nad osobą wymagającą wsparcia. Dowody zakresu samodzielności nie mogą podważać treści orzeczenia o niepełnosprawności.

W sytuacji, gdy materiały dowodowe zebrane przez uprawnione jednostki orzecznicze nie wykazują kryteriów medycznych określonych dla choroby zawodowej, są one wiążące dla organów inspekcji sanitarnej oraz sądów administracyjnych w zakresie dokonania stwierdzenia braku wystąpienia choroby zawodowej.

Stwierdza się, że zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie różnicy między zasiłkiem dla opiekuna a świadczeniem pielęgnacyjnym za lata 2019–2020 jest prawidłowe, gdyż uprzednio została zakończona tożsama sprawa, skutkiem czego jest res iudicata.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wymaga udowodnienia, że zakres opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia podjęcie zatrudnienia. Obecność innych zobowiązanych krewnych nie wyklucza prawa do tego świadczenia.

NSA uchylając wyrok WSA wskazuje na konieczność precyzyjnego uzasadnienia wszystkich zarzutów, co umożliwia przeprowadzenie pełnej kontroli instancyjnej. Wyrok został częściowo uchylony z uwagi na niepełne uzasadnienie dopuszczalności arbitralnych odwołań członków organu społecznego.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec prawidłowości procedury oceny akredytacji przez Ministra Zdrowia i jej zgodności z ustawą o akredytacji oraz przepisami wykonawczymi.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest zobowiązany do weryfikacji przedawnienia składek przed wydaniem decyzji o umorzeniu należności, gdyż warunkuje to prowadzenie postępowania; sądy administracyjne mają kompetencje do kontroli takiej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z powodu sprzeczności pomiędzy sentencją a uzasadnieniem orzeczenia, co uniemożliwia instancyjną kontrolę orzeczenia. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania.

NSA orzekł, że skarga kasacyjna dotycząca odmowy umorzenia składek KRUS była bezzasadna i nie spełniała wymogów formalnych, wobec czego oddalił skargę.

COVID-19 może być uznane za chorobę zawodową, nawet jeśli nie jest wymienione w wykazie, o ile istnieje związek przyczynowy między warunkami pracy a zakażeniem wirusem SARS-CoV-2, klasyfikowanym jako czynnik biologiczny o wysokim ryzyku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w braku istnienia charakterystycznych objawów ołowicy u skarżącego, prawidłowe orzeczenia lekarskie i właściwa ocena dowodów przez sąd I instancji uzasadniają oddalenie skargi kasacyjnej dotyczącej choroby zawodowej z tytułu narażenia na ołów.

Skarga kasacyjna organu ZUS nie zasługuje na uwzględnienie; Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zrealizował wytyczne prawne z wcześniejszego, prawomocnego orzeczenia, badając prawidłowość przedawnienia należności.

Brak podstaw do uznania choroby zawodowej z uwagi na niedostatek dowodów spełniających kryteria choroby zawodowej. Sąd podtrzymał decyzje organów administracyjnych, potwierdzając kompletność i poprawność przeprowadzonych ocen medycznych w kontekście braku zawodowego związku przyczynowego ubytku słuchu.

NSA orzeka, że ZUS zobowiązany jest do udzielania wyjaśnień stronom w postępowaniach związanych ze zwolnieniami z opłat składkowych, a ich brak stanowi naruszenie proceduralne wpływające na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną ZUS, uznając, iż organ ten naruszył obowiązek informowania strony o skutkach uchybień terminowych w kontekście ustawy COVID-19, co uzasadniało uchylenie decyzji ZUS w postępowaniu administracyjnym.

Skarga kasacyjna oddalona z powodu niewłaściwej metodologii i braku precyzji w zarzutach dotyczących kontroli legalności decyzji administracyjnej przez sąd, nie zaś orzeczenia o przywróceniu terminu.