Decyzja przyznająca świadczenie pielęgnacyjne wygasa z mocy prawa w dniu wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności, co eliminuje potrzebę stwierdzenia jej wygaśnięcia na podstawie art. 162 k.p.a.

Organ administracji błędnie zastosował art. 64 § 2 k.p.a., pozostawiając wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza bez rozpoznania. Dokument dotyczący szkolenia specjalizacyjnego ma wpływ na merytoryczną ocenę sprawy i powinien być uzupełniony w postępowaniu wyjaśniającym.

Obowiązek organu administracji do udzielenia pełnych i zrozumiałych informacji stronie postępowania obejmuje konieczność wskazania konkretnych dokumentów wymaganych do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, co wynika z art. 9 kpa; brak takiego działania skutkuje istotnym naruszeniem zasad administracyjnych.

Do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego konieczne jest ustalenie ścisłego związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Organ administracyjny zobowiązany jest do rzetelnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje dziecku osoby wymagającej regularnej opieki, niezależnie od udziału innych dzieci w zapewnianiu tej opieki, przy uwzględnieniu czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego jako elementu opieki.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że dla przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kluczowe jest ustalenie związku między rezygnacją z zatrudnienia a opieką, co powinno być oparte na orzeczeniu o niepełnosprawności, a nie na innych możliwościach alimentacyjnych lub zdrowotnych opiekuna.

Osoby sprawujące opiekę nad niepełnosprawnym, posiadające prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, nie mogą jednocześnie pobierać świadczenia pielęgnacyjnego, chyba że rezygnują z renty. Pomimo wyroku TK SK 2/17, warunki uzyskania świadczenia pozostają niezmienione. Skarga kasacyjna oddalona.

Fakt, iż istnieją inne osoby zobowiązane do alimentacji, nie stanowi samodzielnej przesłanki do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli osoba ubiegająca się faktycznie sprawuje opiekę i zrezygnowała z pracy w związku z tą opieką.

Nie można uznać za skuteczne zarzutów skargi kasacyjnej, gdyż brak jest wykazania, że naruszenia proceduralne oraz niewystarczające ustalenia faktyczne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba pozostająca w związku małżeńskim nie wykazuje orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przesłanka ta jest konieczna dla przyznania świadczenia.

W przypadku złożenia wniosku o orzeczenie niepełnosprawności przed 31 grudnia 2023 r., prawo do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na podstawie przepisów obowiązujących przed tą datą, nawet jeśli wniosek o świadczenie złożono później, o ile spełnione są warunki określone w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może zostać przyznane według przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2023 r., jeśli wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed tą datą, a jego wynik umożliwia spełnienie przesłanek do świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że samo oświadczenie o zaprzestaniu prowadzenia gospodarstwa rolnego nie wystarcza do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, wymagane jest rzeczywiste zaprzestanie działalności potwierdzone dodatkowymi dowodami. Skarga kasacyjna została uwzględniona, a wcześniejszy wyrok uchylony."

Złożona skarga kasacyjna dotycząca uchylenia decyzji w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego została oddalona z uwagi na niedopełnienie obowiązku informacyjnego przez organ administracyjny, który nie pouczył strony o możliwości zawieszenia prawa do emerytury dla przyznania świadczenia.

NSA uznaje, że decyzja administracyjna o uznaniu dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych jest prawidłowa, jeśli jest oparta na dowodach świadczących o niewywiązywaniu się z obowiązku alimentacyjnego przez ostatnie 6 miesięcy.

Skarga kasacyjna na bezczynność organu została uwzględniona, a skarżącemu przyznano od organu sumę pieniężną z uwagi na rażące naruszenie prawa przez organ, które skutkowało przewlekłością postępowania.

Wspólnicy spółek komandytowych prowadzących działalność rolniczą nie są objęci obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, gdyż zgodnie z ustawą, obowiązek taki dotyczy tylko spółek prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.

Zaskarżona decyzja organu administracji została wydana z naruszeniem zasad uznania administracyjnego, w tym zasady uwzględnienia interesu społecznego; należy ponownie przeanalizować sytuację skarżącego, uwzględniając przesłanki rezultatów prawnych wydanych wyroków.

Wspólnik jednoosobowej spółki z o.o. uznawany jest za osobę prowadzącą działalność pozarolniczą, co uzasadnia obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego niezależnie od faktycznego prowadzenia działalności spółki.

Na podstawie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeśli współmałżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Interpretacja ta podkreśla pierwszeństwo współmałżonka w sprawowaniu opieki oraz w ubieganiu się o świadczenie, co zostało potwierdzone w przywołanej uchwale NSA.

Do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opiekunowi dorosłej osoby niepełnosprawnej, który pobiera emeryturę, konieczne jest spełnienie wszystkich ustawowych przesłanek do końca 2023 roku. Brak zawieszenia emerytury przed tą datą skutkuje negatywnym rozstrzygnięciem wniosku.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie sprawującej opiekę nad pełnoletnim członkiem rodziny, względem którego brak jest obowiązku alimentacyjnego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną w sprawie dotyczącej odmowy przyznania takiego świadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną stwierdzając, że brak zawieszenia emerytury do 31 grudnia 2023 r. uniemożliwił przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie przepisów przejściowych ustawy o świadczeniu wspierającym.

Otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego bez udzielenia wystarczającego pouczenia o sytuacjach skutkujących utratą prawa do tego świadczenia nie spełnia przesłanek nienależnego pobrania w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.