Odwołanie w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest niezasadne, gdy wykonywane czynności opiekuńcze nad osobą niepełnosprawną pozwalają ubiegającemu się o świadczenie na podjęcie przynajmniej częściowej aktywności zawodowej.

Umorzenie zaległych składek na ubezpieczenie społeczne jest wyjątkiem zarezerwowanym dla sytuacji nadzwyczajnych; NSA, potwierdzając prawidłowość postępowania ZUS, oddalił skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek uzasadniających takie umorzenie.

W przypadku umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. z powodu nieistnienia zaległości, organ nie narusza prawa, z założeniem że przewlekłość nie wpływa na treść rozstrzygnięcia.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wymaga wykazania braku możliwości ich spłaty przez skarżącego. Organ rentowy nie jest obarczony obowiązkiem dowodzenia przesłanek do umorzenia, które winny być wykazane przez wnioskodawcę.

Uchwała Rady Miasta Żory dotycząca zasad usytuowania punktów sprzedaży alkoholu i maksymalnej liczby zezwoleń, przy przyjętej minimalnej odległości 30 metrów, nie narusza przepisów prawa i pozostaje zgodna z celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Skarga kasacyjna Wojewody Śląskiego została oddalona.

Rada Miejska działając w granicach upoważnienia ustawowego, określiła zasady usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu zgodnie z obowiązkiem ustawowym ograniczenia dostępności alkoholu. Przyjęta uchwała, choć lakoniczna, pozostaje zgodna z konstytucyjnymi zasadami legalizmu i samodzielności samorządu, a minimalna odległość 30 m uznana za wystarczającą nie narusza prawa.

W związku z brakiem istotnego naruszenia prawa, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok WSA, podtrzymując legalność uchwały Rady Miejskiej dotyczącej maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż alkoholu.

NSA oddalił skargę ZUS, wskazując na potrzebę pełnego rozpatrzenia okoliczności zdrowotnych przy decyzjach o rentach wyjątkowych, podtrzymując uchylenie decyzji ZUS przez WSA.

Przyznanie świadczenia rentowego w trybie wyjątku wymaga łącznego spełnienia przesłanek szczególnych okoliczności, braku środków utrzymania, całkowitej niezdolności do pracy oraz niespełnienia warunków ustawowych w sposób niezależny od wnioskującego. Brak spełnienia wszystkich przesłanek wyklucza przyznanie świadczenia nawet w trudnej sytuacji materialnej.

Czynności opiekuńcze nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym, świadczone stale i potrzebne do codziennej egzystencji, mogą uzasadniać rezygnację z zatrudnienia co kwalifikuje do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na wyrok WSA w Warszawie, potwierdzając brak spełnienia przesłanek do przyznania świadczenia w drodze wyjątku na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej. Przyznanie renty nie było uzasadnione z uwagi na brak całkowitej niezdolności do pracy oraz nieznacznego niedopełnienia warunków do uzyskania renty.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając brak przesłanek umożliwiających przyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej, za uzasadnieniem decyzji Prezesa ZUS.

W przypadku przyznawania renty rodzinnej w drodze wyjątku, organ rentowy zobowiązany jest dogłębnie zbadać przesłanki szczególnych okoliczności oraz w sposób kompleksowy i indywidualny ocenić całość sytuacji życiowej wnioskodawcy, co zaniechał ZUS, naruszając art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

W przypadku ubiegania się o rentę w drodze wyjątku, istotnym jest indywidualne rozpatrzenie przypadku i zbadanie "szczególnych okoliczności" uniemożliwiających spełnienie zwykłych warunków do uzyskania świadczenia, z uwzględnieniem konstytucyjnych zasad godności człowieka i sprawiedliwości społecznej.

Sąd oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak jest podstaw do umorzenia należności z tytułu składek przy niezaistnieniu przesłanek ustawowych. Samo powstanie zadłużenia bez winy dłużnika nie uzasadnia ulgi.

Przepis art. 22a ustawy zaopatrzeniowej obniżający wysokość policyjnej renty inwalidzkiej funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy, nie znajduje zastosowania do obliczenia wysokości policyjnej renty inwalidzkiej, do której prawa zostały nabyte z tytułu służby w Policji lub innych jednostkach III Rzeczypospolitej Polskiej (poza zakresem

Płatnik składek nie jest uprawniony do przesuwania w deklaracjach ZUS IWA pracowników zatrudnionych jednocześnie w warunkach przekroczenia najwyższego dopuszczalnego natężenia hałasu (czynnik środowiskowy) oraz narażonych na czynniki mechaniczne do kategorii zagrożenia mechanicznego nieuwzględnianego przy obliczaniu składki wypadkowej, gdyż hałas jako mierzalny czynnik szkodliwy dla zdrowia musi być

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego była bezzasadna z uwagi na nieprawidłową ocenę dowodów i błędną wykładnię art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uzależniające prawo do świadczenia od niemożności pomocy innych zobowiązanych do alimentacji.

Sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. stanowiąca podstawę nieważności postępowania zachodzi, gdy wyrok został wydany jednoosobowo przez sędziego powołanego na urząd sędziego sądu apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest uzasadnione w sytuacji, gdy podmiot dopuścił się naruszeń przepisów Prawa farmaceutycznego, skutkujących utratą rękojmi należytego prowadzenia apteki, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu.

Świadczenie w drodze wyjątku z art. 83 ust. 1 ustawy o FUS nie przysługuje, gdy niespełnienie warunków do renty wynika z okoliczności subiektywnych, a nie niezależnych i obiektywnych. Przesłanki przyznania świadczeń wyjątkowych należy interpretować rygorystycznie.

Nieprzyznanie renty rodzinnej w drodze wyjątku może stanowić naruszenie prawa, gdy organ nie uwzględnił należycie szczególnych okoliczności uniemożliwiających wnioskodawcy uzyskanie świadczenia w trybie zwykłym.

Oddalenie skargi kasacyjnej I.S.-D. potwierdza słuszność decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego o nałożeniu kary z tytułu prowadzenia apteki bez zezwolenia. Organ administracyjny działał zgodnie z prawem i zasadami postępowania dowodowego.

Sąd podtrzymał cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki, wskazując na bezwzględny obowiązek organów farmaceutycznych do cofnięcia zezwolenia w przypadku naruszenia Prawa farmaceutycznego, co podważa rękojmię należytego prowadzenia apteki.