Osoba wykonująca pracę najemną w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, bez formalnego oddelegowania przez pracodawcę, podlega ustawodawstwu kraju, w którym pracę fizycznie wykonuje, co wyłącza ją spod obowiązku ubezpieczeń społecznych w Polsce, nawet jeśli umowa zlecenia została zawarta z polskim podmiotem.

Przy ocenie, czy służba funkcjonariusza była na rzecz totalitarnego państwa, sąd musi uwzględniać nie tylko formalne ramy prawne i czasowe pełnienia służby, ale także indywidualne działania funkcjonariusza oraz ich wpływ na prawa i wolności obywatelskie; co wynika z zasady proporcjonalności i potrzeby indywidualnej oceny zgodnie z konstytucyjnymi standardami ochrony praw człowieka.

Świadczenie pielęgnacyjne nie może być przyznane osobie, która w czasie składania wniosku pobiera zasiłek stały, ponieważ zgodnie z przepisami art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz art. 37 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, nie jest możliwe jednoczesne pobieranie dwóch konkurencyjnych świadczeń. Teza od Redakcji

Art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, uznany za niekonstytucyjny w zakresie uzależniającym prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od wieku powstania niepełnosprawności, nie może stanowić podstawy odmowy przyznania tego świadczenia.

Umowa na wykonanie recitalu fortepianowego, w której istotne są cechy związane z twórczym, niestandardowym wykonaniem oraz zgodny zamiar i cel stron, może nosić znamiona umowy o dzieło, co wyklucza automatyczne objęcie wykonawcy obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym.

Umowa o dzieło charakteryzuje się samoistnym, jednorazowym oraz weryfikowalnym rezultatem, którego pewność stanowi zasadniczy element umowy, w przeciwieństwie do umowy o świadczenie usług, która polega na starannym prowadzeniu czynności bez odpowiedzialności za rezultat. W przypadku niejasności i braku wystarczających ustaleń faktycznych dotyczących charakteru umowy, konieczne jest przeprowadzenie

Mechanizm 'wyzerowania lat służby', przewidziany w art. 15c ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej, jest zgodny z konstytucyjnymi zasadami proporcjonalności, natomiast art. 15c ust. 3 i art. 22a naruszają konstytucyjne prawa do zabezpieczenia społecznego i ochrony praw nabytych.

Emeryt lub rencista jest zobowiązany zwrócić nienależnie pobrane świadczenia, jeśli osiąga przychody wykraczające poza dopuszczalne limity, nawet jeśli nie był świadomy skutków finansowych swoich przychodów, o ile był należycie pouczony o konsekwencjach przekroczenia tych limitów.

Opieka naprzemienna nad dzieckiem musi wynikać bezpośrednio z orzeczenia sądu powszechnego; organy administracji publicznej nie mają uprawnienia do samodzielnego ustalania takiej formy opieki na podstawie wywiadów środowiskowych. Teza od Redakcji

Pracownikom, którzy na koszt własny podnieśli kwalifikacje potrzebne na danym stanowisku pracy, przysługuje roszczenie o wzrost wynagrodzenia, jeśli regulamin wynagradzania to przewiduje, a brak precyzyjnych zapisów w regulaminie nie może obciążać pracownika.

Zasiłek chorobowy nie przysługuje z tytułu niezdolności do pracy, która powstała w trakcie trwania ubezpieczenia chorobowego z innego tytułu, jeśli osoba po ustaniu tego tytułu kontynuuje działalność stanowiącą nowy tytuł do ubezpieczenia chorobowego.

W przypadku, gdy jeden z rodziców dziecka przebywa w kraju, gdzie mają zastosowanie unijne przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, polskie świadczenia wychowawcze przyznane i wypłacone mogą zostać uznane za nienależnie pobrane, jeśli decyzja przyznająca te świadczenia zostanie uchylona z powodu zastosowania przepisów o koordynacji.

Ocena organu przyznającego świadczenie pielęgnacyjne nie może opierać się wyłącznie na kryterium wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, lecz wymaga wszechstronnego zbadania okoliczności wskazujących na rzeczywistą potrzebę i możliwość sprawowania opieki oraz ewentualny zbieg świadczeń społecznych.

Zawieszenie prawa do pobierania emerytury na wniosek uprawnionego pozwala na uczynienie bezskuteczną negatywną przesłankę zawartą w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, wyłączającą nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku posiadania przez osobę sprawującą opiekę prawa do emerytury, umożliwiając jej tym samym uzyskanie świadczenia korzystniejszego, które zostało

Świadczenie pielęgnacyjne, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, nie przysługuje osobie spokrewnionej z niepełnosprawną w pierwszym stopniu (np. córce) jeżeli współmałżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Literalna wykładnia przepisów wyklucza możliwość przyznania tego świadczenia w przypadku braku takiego

Spełnienie przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wynikających z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymaga wykazania bezpośredniego związku przyczynowo-skutkowego między koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną a niemożnością podjęcia pracy zawodowej przez opiekuna.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego dla osób spokrewnionych z osobą wymagającą opieki, zgodnie z art. 17 ust. 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych, przysługuje jedynie w sytuacji, gdy współmałżonek osoby wymagającej opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Zarządzenie powierzenia pełnienia obowiązków kierownika samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej bez przeprowadzenia procedury konkursowej i bez podstawy prawnej stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące jego nieważnością.

Stwierdzenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wymaga oceny, czy zakres i intensywność sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia opiekunowi podjęcie zatrudnienia lub pracy zarobkowej, przy czym ocena ta powinna uwzględniać aktualne potrzeby i stan zdrowia osoby podlegającej opiece oraz możliwości i realia życiowe opiekuna.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie może być uzależnione od istnienia innych osób zobowiązanych alimentacyjnie, zdolnych do podzielenia się obowiązkami opiekuńczymi, jeśli osoba wnioskująca o świadczenie faktycznie sprawuje pełną i całodobową opiekę nad członkiem rodziny wymagającym stałej pomocy, co uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej.

Przy ocenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego istotne jest ustalenie, czy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną w sposób realny uniemożliwia opiekunowi podjęcie zatrudnienia bądź zmusza do rezygnacji z pracy, przy czym fakt wcześniejszej rezygnacji nie wyklucza przyznania świadczenia jeżeli w chwili decydowania istnieje bezpośredni związek między koniecznością sprawowania opieki a niemożnością