Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie w przedmiocie przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie powinno być zawieszone z uwagi na równoległe postępowanie cofnięcia zezwolenia, przy braku zadeklarowanego zakazu w przepisach regulujących takie postępowania.

Nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne jest podlegające zwrotowi, gdy skarżący został należycie pouczony o braku prawa do świadczenia, a mimo to nie sprawował faktycznej opieki. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przesłanka wspólnego zamieszkiwania z dzieckiem jako warunek przyznania świadczenia wychowawczego musi być ściśle spełniona, co wyklucza możliwość przyznania świadczenia w przypadku braku stałego zamieszkania dziecka z wnioskodawcą.

Wydanie przez sąd drugiej instancji wyroku w składzie jednego sędziego, ukształtowanym na podstawie art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, w okresie po dniu 26 kwietnia 2023 r., tj. po podjęciu przez skład siedmiu sędziów Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego uchwały III

Przepisy art. 99 ust. 3a i art. 4 u.p.f. określają warunki wydania zezwolenia, nie stanowią jednak samodzielnych podstaw jego cofnięcia z powodu późniejszych zmian właścicielskich."

Rolnik prowadzący działalność pozarolniczą po uzyskaniu prawa do emerytury rolniczej podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w ZUS, na zasadach określonych dla pozarolniczej działalności gospodarczej.

Opinia sanitarna nie stanowi przesłanki do wszczęcia postępowania o udzielenie zezwolenia na prowadzenie apteki, lecz wpływa na jego rozstrzygnięcie. Zasady proceduralne nie sprzeciwiają się stosowaniu przepisów sprzed nowelizacji, jeśli wniosek złożono wcześniej. Zarzuty kasacyjne nie uzasadniają uchylenia rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, uznając, że okoliczności te były już przedmiotem prawomocnie zakończonego postępowania, co uzasadnia zastosowanie zasady powagi rzeczy osądzonej.

Umowa o przyłączenie energetyczne, zawarta jako umowa o dzieło, nie spełnia kryteriów tej umowy, a zatem zleceniobiorca podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako wykonawca usług zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e) ustawy o świadczeniach.

Decyzja administracyjnej kary pieniężnej za prowadzenie apteki bez zezwolenia, uchylona z powodu niewystarczającego ustalenia stanu faktycznego przedawnienia i braku analizy znikomości naruszenia, zgodnie z art. 189g i art. 189f § 1 k.p.a., pozostaje w mocy. Skarga kasacyjna Głównego Inspektora Farmaceutycznego zostaje oddalona przez NSA.

Umowa o przygotowanie i wygłoszenie wykładu, jako nieposiadająca cech twórczego i indywidualnego dzieła, stanowi umowę o świadczenie usług, podlegającą obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.

Zezwolenia na prowadzenie aptek nie mogą być cofane z powodu zmian właścicielskich lub koncentracyjnych zachodzących po ich wydaniu, gdyż art. 99 ust. 3a i 4 ustawy odnoszą się jedynie do warunków wydawania zezwoleń. Pozwala to wykluczyć stosowanie mechanizmu cofania zezwoleń retroaktywnie na podstawie późniejszych naruszeń struktury właścicielskiej aptek.

NSA potwierdza prawidłowość odmowy wszczęcia postępowania przez GIF, uznając powagę rzeczy osądzonej dla decyzji odmownych ws. nieważności przeniesienia zezwolenia na prowadzenie apteki, eliminując możliwość ponownego wszczynania postępowania administracyjnego w tej samej sprawie na podstawie nowych argumentów.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia składek na ubezpieczenia społeczne jest prawidłowe, gdy pierwsza czynność egzekucyjna została podjęta i dłużnik o tym powiadomiony, co odpowiada wymogom art. 24 ust. 5b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, niezależnie od skuteczności egzekucji.

Osoba będąca wdową, wychowująca dzieci z pierwszego małżeństwa bez udziału drugiego rodzica, może być uznana za osobę samotnie wychowującą dzieci, nawet będąc w nieformalnym związku z nowym partnerem i posiadając z nim dziecko. W takim przypadku przysługuje jej dodatek do zasiłku rodzinnego.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu; Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza brak spełnienia przez skarżącą przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przed 1 stycznia 2024 r., z uwagi na prowadzenie gospodarstwa rolnego do 31 grudnia 2023 r.

Samo istnienie rodzeństwa osoby wymagającej opieki nie wyklucza prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, jeśli jedno z dzieci faktycznie sprawuje pełną opiekę, rezygnując z pracy zarobkowej. Decyzje administracyjne oparte na błędnej wykładni przepisów ulegają uchyleniu, pomimo że uzasadnienia niektórych argumentów wymagały korekty.

Opiekun osoby niepełnosprawnej traci prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z chwilą nabycia przez podopiecznego prawa do świadczenia wspierającego. Świadczenia wypłacone w czasie, gdy osoba wymagająca opieki nabyła prawo do świadczenia wspierającego, są nienależne i podlegają zwrotowi.

Decyzja organu nie może przewidywać zmiany prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z mocą wsteczną, gdyż konstytutywna natura decyzji wyklucza skutki ex tunc, a możliwa jest tylko zmiana aktu z mocą od daty wydania.

Opieka sprawowana nad osobą niepełnosprawną musi wykluczać możliwość podjęcia pracy, aby przyznać świadczenie pielęgnacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres opieki wykonywanej przez skarżącą tego nie czyni, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy istnieje bezpośredni związek przyczynowy między rezygnacją z pracy a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną; istnienie innych osób zobowiązanych do alimentacji nie jest warunkiem negatywnym.

W sprawach świadczeń pielęgnacyjnych, do których złożono wniosek o niepełnosprawność przed 31 grudnia 2023 r., należy stosować przepisy dawne, mimo późniejszego złożenia wniosku o samo świadczenie, o ile wniosek ten mieści się w ustawowym terminie trzymiesięcznym.

Wniesienie odwołania po upływie 14 dni od doręczenia decyzji, zgodnie z art. 129 k.p.a., skutkuje jego bezskutecznością oraz ostatecznością decyzji. Okoliczności osobiste stron nie wpływają na ustawowy bieg terminu odwoławczego.

Uchwała Rady Gminy Skoroszyce dotycząca bonu wakacyjnego narusza konstytucyjne zasady równości i wymaga ponownego rozpoznania przez WSA pod kątem zgodności z ustawą o świadczeniach rodzinnych.