Niepodejmowanie lub rezygnacja z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną w znacznym stopniu, która uniemożliwia kontynuowanie aktywności zawodowej, uprawnia do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, niezależnie od wcześniejszych przyczyn bierności zawodowej, jeżeli nie ma innych możliwości zapewnienia opieki przez osoby zobowiązane do alimentacji. Teza od Redakcji

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie opiekującej się niepełnosprawnym członkiem rodziny, który pozostaje w związku małżeńskim, jest wykluczone, o ile współmałżonek nie posiada orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Osoba pobierająca rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy nie jest automatycznie uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego; musi dokonać wyboru jednego ze świadczeń, zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Skutkiem stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny nie jest automatyczna nieważność podjętych na jego podstawie aktów administracyjnych; takie akty mogą być wzruszone w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym.

Reklama, aby była uznana za niedozwoloną w świetle art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, musi stanowić rzeczywistą zachętę do zakupu produktów lub usług w aptekach, a nie jedynie informować o istnieniu i sposobie działania portalu umożliwiającego zamawianie leków. Teza od Redakcji

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie implikuje automatycznego stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych podjętych na jego podstawie, jeżeli w momencie ich podejmowania akt ten obowiązywał.

Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego nie oznacza automatycznej nieważności podjętych na jego podstawie aktów administracyjnych. W takim przypadku akty te podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym.

Służba w instytucjach i formacjach wymienionych w ustawie zaopatrzeniowej nie może być automatycznie uznawana za służbę na rzecz totalitarnego państwa bez możliwości przedstawienia dowodów przez wnioskodawcę na okoliczność rzeczywistego charakteru wykonywanych przez niego działań.

Na podstawie art. 8 ust. 2a ustawy systemowej, pracodawca jest zobowiązany do odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne za pracowników wykonujących pracę na rzecz pracodawcy, nawet jeśli formalnie umowy zlecenia zawierane są z osobami trzecimi, a relacje gospodarcze wskazują na funkcjonalnie jeden podmiot korzystający z pracy tych pracowników.

W sytuacji, gdy pracownik wykonuje pracę wyłącznie w innym państwie członkowskim, a działalność pracodawcy w kraju zatrudnienia jest marginalna, organy krajowe mogą ustalić ustawodawstwo tego innego państwa jako właściwe, nawet bez uprzedniego przeprowadzania procedury dialogu i koncyliacji.