Przewodniczący KRRiT pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej, co stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniając wymierzenie grzywny oraz przyznanie odszkodowania. Organ administracyjny jest zobowiązany wydać postanowienie co do istoty wniosku, poprawiając swoje działanie proceduralne.

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, poprzez niezrozpatrzenie wniosku organizacji społecznej o wszczęcie postępowania nakładającego karę, dopuścił się rażącej bezczynności, uzasadniając sądową interwencję oraz sankcje finansowe.

NSA oddalił skargę kasacyjną Przewodniczącego KRRiT, stwierdzając bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku Fundacji jako rażące naruszenie prawa, uzasadniającą nałożenie grzywny i sumy pieniężnej.

Organ administracyjny pozostaje w obowiązku procesowym rozpatrzenia wniosku organizacji społecznej w trybie art. 31 § 1 k.p.a. Niedopełnienie tego obowiązku, jako bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, uzasadnia wymierzenie grzywny i przyznanie sumy pieniężnej.

NSA orzekł, że zastrzeżenia co do zdrowia kierowcy, oparte na opinii psychiatrycznej, uzasadniają skierowanie na badania lekarskie w celu ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego. Skarga kasacyjna jest oddalona z uwagi na brak naruszeń proceduralnych.

Nabycie prawa użytkowania wieczystego w drodze nieodpłatnego zniesienia współwłasności przez spadkobierców ustawowych uprawnia do zwolnienia z opłaty przekształceniowej. Takie rozstrzygnięcie wynika z wykładni art. 8 pkt 2 lit. a ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego.

Postępowanie administracyjne, którego wszczęcie wynika z żądania organizacji społecznej, musi być zakończone formalnym postanowieniem. Bezczynność w tym zakresie, szczególnie rażąca, podlega ocenie sądu administracyjnego, co uzasadnia nałożenie sankcji na organ.

W przypadku bezczynności organu administracji publicznej w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej, sądy administracyjne są uprawnione do uznania takiej bezczynności za rażące naruszenie prawa oraz nałożenia grzywny, gdy naruszenie to skutkuje niezałatwieniem sprawy w terminach ustawowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w sytuacji, gdy mimo formalnego potwierdzenia wywozu towar faktycznie nie opuścił terytorium Unii Europejskiej, organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie celne po uprzednim zwolnieniu towarów.

Dla uzasadnienia unieważnienia zgłoszenia celnego kluczowe jest rzeczywiste wyprowadzenie towaru poza obszar celny UE, a samo formalne potwierdzenie wywozu w systemie AES nie jest decydujące, szczególnie w kontekście dowodów braku fizycznego opuszczenia Unii.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak datacji oświadczenia skarżącego nie wpływa na decyzję organu o zwrocie nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych, a w decyzjach sądu I instancji nie popełniono naruszeń wpływających na wynik rozstrzygnięcia.