MF potwierdza, że w kolumnie 5 nowego, obowiązującego od 1 stycznia 2026 r., wzoru PKPIR nie trzeba podawać numeru PESEL kontrahenta, gdy faktura za sprzedany towar lub usługę jest wystawiana dla osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej.

Jeden wniosek przy rejestracji spółki cywilnej, wpis do CEIDG w formie elektronicznej, a docelowo pełna cyfryzacja CEIDG - takie zmiany zawiera projekt nowelizacji ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (CEIDG) przyjęty przez Sejm 13 lutego 2026 r. Zmiany będą wprowadzane stopniowo od 1 listopada 2026 roku.

Odpis aktu stanu cywilnego wydaje się osobie, której ten akt dotyczy, ale również osobie, która wykaże w tym interes prawny – przypomniał NSA. Zdaniem sądu interes prawny ma również podmiot, który chce wykorzystać odpis jako kluczowy dowód w planowanym postępowaniu przed sądem powszechnym.

Opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy lub praw majątkowych tytułem darowizny. W relacjach pracowniczych kluczowe znaczenie ma rozgraniczenie, czy dany upominek w postaci niepieniężnej stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy jest darowizną podlegającą ustawie o podatku od spadków

11 lutego 2026 r. rząd przyjął projekt nowelizacji ustawy o SENT, którego celem jest uszczelnienie systemu podatkowego poprzez rozszerzenie katalogu monitorowanych towarów oraz poprawę przejrzystości ich przewozu. Zmiany obejmą także dostawy realizowane na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej.

W przypadku nieważności umowy kredytu hipotecznego denominowanego w CHF, wynikającej z abuzywności klauzul waloryzacyjnych, roszczenie konsumenta o zwrot świadczeń pieniężnych spełnionych na rzecz banku w wykonaniu tej umowy jest niezależne od roszczenia banku o zwrot wypłaconego kapitału i podlega rozliczeniu według teorii dwóch kondykcji (art. 410 § 1 w zw. z art. 405 k.c.). Wyrok TSUE z 19 czerwca

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie zaszły okoliczności przedawnienia roszczenia w stosunku do decyzji o zwrocie nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych, a zarzuty proceduralne i materialne były bezzasadne. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Przepisy Działu IVa KPA nie mają zastosowania wobec regulacji szczególnych u.t.d., regulujących przesłanki wyłączenia odpowiedzialności za administracyjne kary pieniężne, takich jak art. 92c u.t.d.

Uchwała decyzji organu odwoławczego naruszającej przepisy KPA wynikała z niekompletnej analizy przesłanek materialnych i proceduralnych, co uzasadniało jej uchylenie.

W przypadku płatności bezpośrednich do działki wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, konieczne jest posiadanie przez rolnika tytułu prawnego do tej działki, co wynika z art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach. Bezumowne użytkowanie gruntu nie uprawnia do wypłaty środków publicznych.

Termin przedawnienia dochodzenia roszczeń z tytułu nieprawidłowości powtarzających się przerywa każdy akt organu, który spełnia przesłanki określone w art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 i o którym należycie zawiadomiono stronę, co pozwala na bieżące restartowanie okresu przedawnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną jako bezzasadną, podtrzymując decyzję o pomniejszeniu płatności bezpośrednich dla A Sp. z o.o. z powodu zawyżenia powierzchni oraz naruszenia przepisów ochrony roślin.

Upływ terminu przedawnienia dla zwrotu nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych z Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich uniemożliwia dochodzenie ich zwrotu po jego zakończeniu, jeżeli przesłanki przerwania przedawnienia zostały błędnie zastosowane.

Zaniechanie złożenia wniosku kontynuacyjnego oraz informacji o dalszej realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego skutkuje ustaleniem kwoty nienależnie pobranych płatności, a tymczasowy areszt nie stanowi okoliczności 'siły wyższej', która zwalnia z tego obowiązku.

Sąd uznał, że okoliczności przewidziane w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wystąpiły, a brak było podstaw do zastosowania przepisów Działu IVa KPA. Skarga kasacyjna pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem.

Osoba zarządzająca transportem w dniu kontroli ponosi odpowiedzialność za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, niezależnie od późniejszych zmian w KREPTD, o ile odpowiedzialność ta została potwierdzona protokołem i własnymi oświadczeniami.

Poprawa projektu taryfy, zgodnie z art. 24c ust. 3 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, kończy poprzednie postępowanie administracyjne, wszczynając nowe. Organy administracyjne zobowiązane były do oceny kompletności i zgodności przedstawianego wniosku taryfowego z wymaganiami ustawy, co NSA uznał za prawidłowo zrealizowane.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nie można przypisać odpowiedzialności za naruszenia związane z brakiem badań lekarskich osobom niezarządzającym bezpośrednio przewozami, utrzymując wyrok uchylający sankcję nałożoną na S.W. przez organy administracyjne.

NSA przypomniał obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego przez organy regulacyjne i konieczność klarownego uzasadnienia decyzji administracyjnych zatwierdzających taryfy, z uwzględnieniem stanowiska wszystkich stron postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kontrola rolno-środowiskowa przeprowadzona przez organy państwowe była zgodna z przepisami prawa, a przedstawione zarzuty proceduralne i materialne nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że termin 45 dni na zatwierdzenie taryfy liczy się od złożenia kompletnego wniosku, z uwzględnieniem wyłączenia okresów wymagających działań stron w ramach k.p.a., co czyni odmowę zatwierdzenia zgodną z prawem.