Ocena stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania płatności rolnych opiera się na całokształcie materiału dowodowego pozyskanego z różnych postępowań. Organy oraz sądy mogą bazować na dowodach zebranych w ramach różnych postępowań administracyjnych, o ile dowody te wykazują powiązania osobowe i ekonomiczne pomiędzy stronami postępowania, potwierdzające nadużycie prawa.

W systemie płatności ekologicznych kreowanie sztucznych warunków mających na celu uzyskanie korzyści finansowych w sprzeczności z celami wspólnotowymi skutkuje odmową przyznania takich płatności, a organy administracji są uprawnione do uwzględniania dowodów pozyskanych w innych postępowaniach, jeśli dotyczą one takich okoliczności.

O rażącym naruszeniu prawa w kontekście art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić jedynie wtedy, gdy decyzja administracyjna jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności i zaufania obywatela do działań organu, a jej wadliwość ma większą wagę niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.

O rażącym naruszeniu prawa na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 kpa można mówić dopiero wtedy, gdy naruszenie prowadzi do stanu istotnie niezgodnego z prawem, którego funkcjonowanie w obrocie prawnym byłoby nie do pogodzenia z zasadą praworządności i zaufania obywatela do działań organu.

Tworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania płatności rolniczych, które prowadzi do korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia, uzasadnia odmowę przyznania tych płatności zgodnie z art. 60 rozporządzenia 1306/2013.

Utworzenie przez beneficjenta sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści ze środków unijnych stanowi podstawę do odmowy przyznania pomocy finansowej, jeżeli działania te są sprzeczne z celami przewidzianymi w przepisach unijnych.

Zawieranie z pracownikiem kolejnych umów o pracę na czas określony na łączny okres przekraczający 8 lat, przy braku obiektywnego uzasadnienia dla zastosowania terminowych umów, stanowi nadużycie prawa przez pracodawcę (art. 8 k.p.) i jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c. w związku z art. 300 k.p.). Skutkuje to nieważnością postanowienia o terminowym charakterze umowy i

Wprowadzenie obszaru ograniczonego użytkowania, które uzasadnia ograniczenie korzystania z nieruchomości, zobowiązuje do wypłaty odszkodowania za zmniejszenie wartości nieruchomości oraz za planowane koszty zapewnienia jej odpowiedniej izolacyjności akustycznej, niezależnie od ich rzeczywistego poniesienia.

Nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT jest uzasadnione, jeżeli przewoźnik nie spełnia obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych. Klauzula interesu publicznego nie może być stosowana dowolnie i wymaga spełnienia określonych przesłanek ściśle związanych z celami ustawy.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, gdyż przepisy tej ustawy stanowią samodzielną i wyczerpującą regulację w tym zakresie.

Klauzule przeliczeniowe w umowie kredytu denominowanego w walucie obcej, pozostawiające bankowi jednostronną swobodę w ustalaniu kursów walutowych, są niedozwolone w rozumieniu art. 385¹ k.c., a sąd dokonujący ich oceny powinien uwzględnić skutki nieważności umowy oraz kolejność żądań konsumenta zgodnie z jego wolą.

Pośrednik w pośrednictwie przy przewozie osób musi zapewnić, że przekazywane zlecenia są realizowane przez przewoźników z odpowiednią licencją, a pojazdy spełniają wszystkie określone prawem wymogi, w tym m.in. właściwe oznakowanie i wyposażenie jako taksówka; niewypełnienie tych obowiązków może skutkować nałożeniem sankcji administracyjnych.

Decyzje administracyjne dotyczące przyznania płatności obszarowych powinny być formułowane z jasnym wskazaniem podstaw prawnych i faktycznych, a skarga kasacyjna musi spełniać wymogi formalne, w przeciwnym razie podlega oddaleniu z powodu wadliwości konstrukcji.

Stworzenie sztucznych warunków w celu uzyskania płatności rolnośrodowiskowych jest sprzeczne z prawnymi zasadami przyznawania takich świadczeń i prowadzi do odmowy ich przyznania, nawet jeśli formalnie spełnione zostały inne kryteria kwalifikacyjne.

Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, niezależnie od tego, czy przewóz ten ma charakter trwałej działalności gospodarczej.

Stworzenie przez podmioty gospodarcze sztucznych warunków w celu uzyskania nienależnych płatności stanowi podstawę do odmowy przyznania środków w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, a decyzje organów administracji opierające się na ustaleniu takich działań są zgodne z prawem.

Wypowiedzenie umowy przez stronę, z zachowaniem ustalonych warunków umowy oraz z poszanowaniem zasady swobody umów, nie stanowi nadużycia prawa, nawet jeżeli skutkuje koniecznością zawarcia przez drugą stronę nowej umowy po mniej korzystnych warunkach, pod warunkiem, że strony były świadome postanowień umożliwiających wcześniejsze rozwiązanie umowy.

Warunki stworzone przez beneficjenta w sposób sztuczny i zmierzający do uzyskania nienależnych płatności są sprzeczne z celami wspólnej polityki rolnej i stanowią podstawę do odmowy przyznania wsparcia finansowego.

Przepis art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. nie może być zastosowany w przypadku deliktów jednoczynowych, jednorazowych, gdyż przesłanka 'zaprzestania naruszania prawa' wymaga, aby naruszenie miało charakter ciągły lub było związane z zaniechaniem, co nie jest spełnione w sytuacji jednorazowego naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty drogowej.

Kumulatywne wystąpienie przesłanek znikomości wagi naruszenia prawa oraz zaprzestania naruszania prawa z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. nie może być stosowane do jednorazowych, skutkowych naruszeń obowiązków prawnych w zakresie administracyjnym.

Cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami na podstawie prawomocnego wyroku sądu karnego jest obowiązkiem organu administracyjnego, niezależnie od złożenia wniosku o kasację do Sądu Najwyższego, gdyż kasacja nie powoduje automatycznego wstrzymania wykonalności wyroku.

Przesłanka egzoneracyjna wymieniona w art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej odnosi się wyłącznie do zgłoszenia wniosku, a nie do skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości. Wniosek należy złożyć wówczas, gdy zaistnieją przesłanki niewypłacalności dłużnika, określone w art. 10 i art. 11 ustawy - Prawo upadłościowe.

O kwalifikacji umowy jako umowy o dzieło lub umowy o świadczenie usług decyduje rzeczywisty sposób jej wykonywania, a nie jedynie nazwa i treść kontraktu. Kluczowe jest ustalenie, czy umowa przewiduje osiągnięcie konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu, poddającego się sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych, czy też zobowiązuje do starannego działania.

Brak ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie powoduje nieważności postępowania na podstawie art. 379 pkt 5 k.p.c., jeżeli strona miała możliwość aktywnego uczestnictwa w procesie i jej stan zdrowia nie wskazywał na nieporadność uniemożliwiającą samodzielne działanie.