Nałożenie kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej w wyniku użycia viaBox przypisanego do innego numeru rejestracyjnego pojazdu było niezasadne, wobec braku wyraźnych podstaw ustawowych do aktualizacji umowy zgodnie z obowiązującymi regulacjami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że posługiwanie się urządzeniem poboru opłat viaBOX, bez prawidłowej aktualizacji danych w systemie viaTOLL, w braku wyraźnej podstawy ustawowej, nie stanowi podstawy do nałożenia kary administracyjnej z tytułu naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.

Unieważnienie przetargu telekomunikacyjnego nie skutkuje automatycznie uchyleniem decyzji rezerwacyjnej; wymaga to wykazania zmiany wyników przetargu jako konsekwencji unieważnienia.

Rzeczywiste przyczyny braku uiszczenia opłaty elektronicznej, wynikające z nieprawidłowości systemu poboru opłat, wykluczają nałożenie kary administracyjnej, jeżeli użytkownik drogi nie naruszył uprzednich obowiązków administracyjnoprawnych.

Zmiana danych pojazdu w systemie viaTOLL, niezwiązana z obowiązkiem prawnie narzucanym, nie uzasadnia nałożenia kary administracyjnej zgodnie z art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania celem wyjaśnienia istoty sprawy.

NSA uznał, że przy ocenie naruszenia obowiązków w zakresie uiszczania opłat elektronicznych należy stosować przepisy obowiązujące w czasie zdarzenia, a nie późniejsze nowelizacje, co skutkuje nieważnością decyzji administracyjnej niepopartej wyraźną regulacją ustawową.

W przypadku zmiany numeru rejestracyjnego pojazdu przed 1 lipca 2020 r., brak jego aktualizacji w systemie viaTOLL, z wyłącznym poleganiem na umowie cywilnoprawnej, nie uprawnia do nałożenia kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej.

Samoistny posiadacz lokalu, wynajmując tylko część powierzchni innemu podmiotowi, nie traci posiadania i podlega odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, jednak organ musi rozważyć możliwość odstąpienia od kary pieniężnej zgodnie z art. 189f k.p.a.

Skarga kasacyjna na orzeczenie WSA w przedmiocie uchylenia kary pieniężnej za nielegalne urządzanie gier hazardowych przy terminalach komputerowych została oddalona z uwagi na formalne braki skargi kasacyjnej i nieuzasadnione naruszenia przepisów procesowych.

Skarga kasacyjna M. M. od wyroku WSA w Poznaniu, uznająca ją za "urządzającego gry", podlega oddaleniu. Czynności skarżącej spełniały definicję urządzania gier na automatach, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o grach hazardowych.

Karze administracyjnej za posiadanie lokalu z niezarejestrowanymi automatami do gry podlega faktyczny posiadacz zależny lokalu, nie zaś poprzedni najemca, który oddał lokal w podnajem innemu podmiotowi.

Kara pieniężna za urządzanie gier na automatach poza kasynem, oparta o art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jest prawidłowa nawet bez notyfikacji przepisu do Komisji Europejskiej; brak możliwości miarkowania kary nie narusza zasady proporcjonalności.

Sądy prawidłowo uznały, że R.S. był posiadaczem zależnym lokalu, w którym prowadzono nielegalne gry hazardowe; oddalono skargę kasacyjną jako bezpodstawną.

Uznsje się, że klauzule waloryzacyjne w umowie kredytowej naruszające interesy konsumentów jako abuzywne prowadzą do nieważności całej umowy, gdyż ich usunięcie wpływa na główny przedmiot świadczenia stron.

Sędzia powołany przez Prezydenta RP na stanowisko sędziego sądu wyższej instancji nie ma uprawnień do orzekania w sądzie niższej instancji bez uzyskania delegacji przewidzianej w art. 77 § 1 ustawy o ustroju sądów powszechnych, a orzekanie w takiej sytuacji powoduje nieważność postępowania z uwagi na sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c., przy czym art. 47b §

W przypadku sprzedaży przedmiotu leasingu przez finansującego po rozwiązaniu umowy leasingu operacyjnego z winy korzystającego, finansujący obowiązany jest do działania z należytą starannością przy sprzedaży, ale nie musi podejmować ponadprzeciętnych wysiłków w celu uzyskania najwyższej możliwej ceny, przy czym korzyścią podlegającą zaliczeniu na poczet odszkodowania zgodnie z art. 70915 k.c. jest

W transporcie międzynarodowym podlegającym Konwencji CMR reklamacja złożona przez przewoźnika umownego wobec przewoźnika faktycznego (podwykonawcy) skutecznie zawiesza bieg rocznego terminu przedawnienia roszczenia odszkodowawczego zgodnie z art. 32 ust. 2 CMR, niezależnie od tego, czy przewoźnik umowny uprzednio uregulował szkodę wobec odbiorcy towaru, przy czym przesłanką odpowiedzialności ubezpieczyciela

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P. Sp. z o.o., uznając, że przedłużenie roszczenia o zwrot nienależnie pobranych płatności nie zostało przedawnione, a sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował przepisy prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną A.K. dotyczącą decyzji Szefa KAS o umorzeniu postępowania związanej z wygaśnięciem stosunku służbowego, uznając brak podstaw do uwzględnienia kasacji.

Umowa kredytowa zawierająca abuzywne klauzule waloryzacyjne do CHF, które nie były jednoznacznie określone i rzetelnie wyjaśnione konsumentom, narusza ich interesy i jest nieważna. Sąd nie może automatycznie uzupełniać takich klauzul innymi postanowieniami.

Klauzule indeksacyjne w umowie kredytowej, pozwalające bankowi jednostronnie ustalać kursy walut, naruszają równorzędność stron i są abuzywne. Ich bezskuteczność uniemożliwia utrzymanie w mocy umowy, prowadząc do jej nieważności, co skutkuje obowiązkiem restytucyjnym banku wobec konsumentów.

Przyczepa wchodząca w skład kolejki turystycznej, jako element pojazdu nowego, wymaga uzyskania dopuszczenia jednostkowego przed rejestracją, a brak przedłożenia wymaganego dokumentu uzasadnia odmowę jej rejestracji.

Prokurator posiada uprawnienie do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na badania lekarskie, pomimo braku jego wymienienia w przepisach materialnych, ze względu na przepisy proceduralne przyznające mu takie prawo.

Warunkowe umorzenie postępowania, stwierdzające popełnienie przestępstwa, uprawnia do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym.