Czynność przewozu okazjonalnego osób samochodem osobowym wymaga spełnienia wymogów konstrukcyjnych przewidzianych przez ustawę o transporcie drogowym, a ich niespełnienie uzasadnia nałożenie kary pieniężnej przez organy administracyjne. Zamawianie przewozu za pomocą aplikacji nie zwalnia z obowiązków ustawowych dotyczących przewozu okazjonalnego.

Termin na wniesienie opłaty okresowej zgodnie z art. 224 ust. 4 pwp jest nieprzywracalny, a jego niedotrzymanie skutkuje wygaśnięciem patentu. Niezależne od przyczyny uchybienia sądy administracyjne nie stosują mechanizmów przywrócenia takich terminów.

Dla prawidłowego zakończenia procedury wywozu i uznania towarów za wywiezione poza obszar UE konieczne jest przedstawienie jednoznacznych dowodów przemieszczenia towarów. Komunikaty systemowe nie stanowią dowodu wyłącznego i mogą być podważone w przypadku podejrzenia niezgodności faktycznej.

W myśl Reguły 2(a) z Not wyjaśniających Nomenklatury Scalonej, importowane towary mają być klasyfikowane na podstawie całokształtu dostępnych wersji językowych, a nie na podstawie jednej wersji. Towary w stanie niemal kompletnym, jak obręcze i dyski felg, są klasyfikowane jako gotowe produkty, gdy poddawane są wyłącznie operacjom montażowym.

Wykonywane operacje montażowe, tak długo jak nie stanowią dalszej obróbki, nie wyłączają klasyfikacji elementów jako gotowych wyrobów pod kodem taryfowym 8708 70 99 80. Interpretacja reguł Nomenklatury znajduje się w autentycznych angielskich i francuskich wersjach Not wyjaśniających.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że klasyfikacja taryfowa importowanych kształtowników aluminiowych dokonana przez organy celne do kodu TARIC 7610 90 90 10 jest prawidłowa; nie stanowią one konstrukcji, ani ich części w myśl CLASSIC i CN, a więc nie podlegają kodowi TARIC 7610 90 90 95.

Na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że brak spełnienia wymogów formalnych przez kierowcę skutkuje prawidłowym nałożeniem kary pieniężnej na spółkę przewozową.

Zgłaszający importowany towar musi dostarczyć pełen materiał dowodowy potwierdzający jego przeznaczenie jako wyrób akcyzowy; nie wystarczy domniemanie funkcji energetycznej. NSA potwierdza, że brak takiego dowodu nie uzasadnia sprostowania zgłoszenia celnego na warunkach żądanych przez stronę.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę, potwierdzając zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportowych.

Sąd oddalił skargę kasacyjną F.Sp. z o.o., stwierdzając, że brak wystarczających dowodów na opuszczenie towarów z obszaru celnego UE uzasadniał unieważnienie zgłoszeń celnych. Przedłożone dokumenty nie potwierdzają definitywnego wywozu towarów.

Przewoźnik realizujący przewozy bez odpowiedniego oznakowania pojazdu jako taksówki i niezgłoszenia do licencji, realizuje przewóz osób bez wymaganego zezwolenia, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że nie wykazano wpływu podnoszonych uchybień postępowania administracyjnego na wynik sprawy, co uniemożliwia skuteczne podważenie ustaleń faktycznych czynionych przez sąd I instancji.

NSA, uznając prawidłowość rozstrzygnięcia organów celnych i WSA, utrzymał w mocy klasyfikację towarów jako felgi gotowe, podlegającą cłu antydumpingowemu według pozycji 8708 70 99 80 TARIC, na podstawie reguły 2(a) ORINS. Zarzuty skargi kasacyjnej, zarówno co do przepisów materialnych, jak i procesowych, uznał za niezasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną F. Sp. z o.o., podtrzymując decyzje organów celnych o unieważnieniu zgłoszeń celnych, uznając przedstawione dokumenty za niewystarczające do potwierdzenia opuszczenia towarów z obszaru celnego UE.

Brak dokumentacji potwierdzającej fizyczne opuszczenie towarów poza terytorium UE uzasadnia unieważnienie zgłoszeń celnych, a nieprzedstawienie precyzyjnych zarzutów kasacyjnych uniemożliwia ich skuteczne rozpatrzenie.

Przerwanie egzaminu państwowego na prawo jazdy było niezasadne z uwagi na brak bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia uczestników ruchu przy jednoczesnym stwierdzeniu nieprawidłowości oznakowania drogowego; decyzja o unieważnieniu egzaminu była zgodna z prawem.

Przerwanie egzaminu państwowego na prawo jazdy przez egzaminatora z powodu niezastosowania się do znaku B-1 było nieuzasadnione, gdyż nie zaistniało bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego, co potwierdziły prawidłowe ustalenia organów administracyjnych i sądów.

Decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydana na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego przeciwwskazania zdrowotne, ma charakter związany i nie podlega merytorycznej weryfikacji przez organ administracji.

NSA podtrzymał wyrok WSA uchylający decyzje organów I i II instancji nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym, uznając naruszenie przepisów postępowania w ocenie dowodów jako istotne, wpływające na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna R. P. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi została oddalona, gdyż nie wykazano przesłanek dla stwierdzenia nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Starosta jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku istnienia ostatecznego orzeczenia psychologicznego stwierdzającego przeciwwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami. Decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego.

Skarga kasacyjna, stwierdzając naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez organy, została oddalona, podtrzymując uchylenie ich decyzji wobec naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna A. S. przeciwko wyrokowi WSA w Poznaniu została oddalona. Przerwanie egzaminu dla kierujących pojazdami uznano za niezasadne wobec niewystąpienia bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia uczestników ruchu drogowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że kwestia wadliwych przeglądów technicznych i tachografu, dokonanych poza UE, uzasadnia nałożenie kary zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, niezależnie od twierdzeń o znikomości naruszeń. Skarga kasacyjna zostaje oddalona, a wyrok WSA pozostaje zgodny z prawem.