Spóźnione zgłoszenie zleceniobiorcy do ubezpieczeń społecznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 12 ust. 1 i art. 13 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, nie stanowi samo w sobie przesłanki wykluczającej podleganie tym ubezpieczeniom, jeżeli zebrane dowody wykazują faktyczne i rzeczywiste wykonywanie umowy zlecenia przez cały sporny okres

Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności winno uwzględniać funkcjonalne powiązanie budynków mieszkalnych, a nie wyłącznie ewidencję gruntów czy miejscowy plan. Zakres wyjaśnień winien obejmować pełne rozważenie materiału dowodowego, z pominięciem przepisów planu zagospodarowania, które mogą wprowadzać sprzeczne interpretacje.

Decyzje administracyjne muszą zawierać wystarczające uzasadnienie, rozpatrujące wszystkie materialne dowody i uwzględniające twierdzenia stron, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), przy czym niedopełnienie tych obowiązków skutkuje uchyleniem decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, iż przewoźnik ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów o przewozach drogowych poprzez niezgodne z rozkładem jazdy realizowanie kursów, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Zielonej Górze podlegała oddaleniu, a zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uchylający decyzję o nałożeniu kary pieniężnej, jest zgodny z prawem. Organy administracyjne błędnie zinterpretowały pojęcie interesu publicznego i ważnego interesu przewoźnika, nie uwzględniając zasady proporcjonalności.

W sprawie egzaminu na prawo jazdy złożona skarga kasacyjna została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wojewódzki sąd administracyjny prawidłowo zastosował przepisy, a egzaminator słusznie dokonał negatywnej oceny ze względu na brak wyraźnej obserwacji drogi przez skarżącego.

Nieuiszczenie elektronicznej opłaty drogowej skutkuje karą pieniężną określoną w art. 13k ust. 2a ustawy o drogach publicznych, nawet gdy rejestracja pojazdu nastąpiła po naruszeniu. Komunikaty przedsiębiorstw pośredniczących nie zastępują obowiązków rejestracyjnych płatników.

Odpowiedzialność za brak rejestracji pojazdu w systemie poboru opłat e-TOLL oraz nieuiszczenie opłaty elektronicznej jest obiektywna i skutkuje nałożeniem kary finansowej. Zaniedbanie rejestracji skutkuje karą bez znaczenia dla technicznych problemów systemu lub nieporozumień w organizacji.

Kara pieniężna nałożona na podstawie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów jest zasadne, gdy przewoźnik nie uzupełnia zgłoszenia SENT o wymagane dane, w tym numer licencji, a przesłanki odstąpienia od nałożenia kary nie zachodzą.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, organ musi przeprowadzić kontrolę zgodnie z ustawowymi wymogami, umożliwiając podmiotowi kontrolowanemu pełne prawo do obrony oraz uczestnictwa w postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. Sp. z o.o. w S., potwierdzając zasadność nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w ustawie SENT, uznając brak przesłanek do jej odstąpienia z uwagi na następstwa ekonomiczne.

Cofnięcie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w przypadku prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko mieniu uzasadnia sam fakt skazania, a nie wyłącznie odpis prawomocnego wyroku. Przesłanie kserokopii akt nie narusza prawa do czynnego udziału strony, gdy nie wpływa na wynik postępowania.

Organ rejestracyjny jest zobowiązany do wyrejestrowania pojazdu z urzędu jedynie wówczas, gdy na dzień wydania decyzji istnieje jednoznaczne ustalenie, że pojazd pozostaje zarejestrowany w innym państwie członkowskim, a jedynie informacja o wcześniejszej rejestracji nie wystarcza.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że kara pieniężna nałożona na M. W. za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna jest bezzasadna. Wykazano, że przewóz został zlecony i wykonany na rzecz skarżącej oraz że dowody zgromadzone w sprawie były wystarczające do stwierdzenia jej odpowiedzialności.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że kontrola przewozu w systemie SENT nie stanowi kontroli celno-skarbowej, a kara nałożona na O. S.A. za brak zgłoszenia przewozu jest zgodna z prawem. Nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od kary ze względu na interes publiczny lub ważny interes podmiotu.

Skarga kasacyjna "M." Sp. z o.o. przeciwko wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie uchylenia decyzji administracyjnej została oddalona; brak podstaw do stwierdzenia naruszenia procedury w postępowaniu sądowym dotyczącym zatwierdzenia taryf wod-kan.

Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o uchyleniu decyzji o obowiązku zapłaty kosztów usunięcia pojazdu, podkreślając konieczność dokładnego zbadania i stosowania przepisów dotyczących obowiązków właścicieli pojazdów oraz zgodność z prawem materialnym.

Prawidłowe oznakowanie odcinków drogi, objętych obowiązkiem uiszczenia opłaty elektronicznej, jest warunkiem legalnego nakładania kar pieniężnych za nieuiszczenie tej opłaty przez użytkowników.

Kara pieniężna za niewykonanie obowiązku przekazywania danych lokalizacyjnych, przewidziana w ustawie SENT, jest obligatoryjna i odnosi się do każdego przewoźnika niezależnie od winy. Odstąpienie od nałożenia kary może nastąpić tylko w związku z ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, którego brak w przedmiotowej sprawie.

W przypadku uregulowania terminów przedawnienia kar administracyjnych w przepisach szczególnych, które nie pokrywają przerwania lub zawieszenia ich biegu, stosowanie art. 189h k.p.a. nie jest wyłączone.

Uchylenie decyzji Urzędu Patentowego oraz wyroku WSA z uwagi na brak ustalenia właściciela pierwotnego znaku R.046052, którego może dokonać jedynie sąd powszechny, a co warunkuje ocenę złej wiary w zgłoszeniu kolejnego znaku towarowego.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o umorzeniu postępowania aktualizacyjnego opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Błędne pouczenie o środkach zaskarżenia nie może szkodzić stronie, która z niego skorzystała.

Opłata przekształceniowa za użytkowanie wieczyste nieruchomości, która nie została skutecznie zaktualizowana wobec wszystkich użytkowników przed 1 stycznia 2019 r., będzie odpowiadać dotychczasowym stawkom; NSA uznał, że brak merytorycznego rozstrzygnięcia uniemożliwia wykluczenie przedmiotowej sprawy z sądownictwa administracyjnego.

Decyzja administracyjna o umorzeniu postępowania nie podlega sprzeciwowi do sądu powszechnego. Prawidłowo wniesiono skargę do sądu administracyjnego. Zasadność umorzenia zależy od spełnienia przesłanek określonych w art. 4 ustawy zmieniającej z 2019 r.