NSA orzekł, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie zawodowego kierowcy jest zgodna z prawem, gdy opiera się na uzasadnionych zastrzeżeniach zdrowotnych, nawet jeśli wynikają one z niejednoznacznych zachowań, co służy prewencyjnemu bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Zawieszenie postępowania administracyjnego przez Prezesa UKE powinno obejmować wszystkie strony postępowania. Nałożenie obowiązku dopłat dotyczy przedsiębiorstw telekomunikacyjnych, które miały ten status w roku przynoszącym zobowiązanie, niezależnie od późniejszej zmiany statusu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nieuwzględnienie przez WSA istotnych dowodów i argumentacji skarżącego stanowiło istotne naruszenie przepisów postępowania. Wymaga to ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z wykładnią wskazaną przez NSA.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność administracyjną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym z koniecznością wykazania jedynie faktu naruszenia, niezależnie od winy (art. 92a ust. 2 u.t.d.), co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Skarga kasacyjna T. w G. na wyrok WSA w Warszawie, dotycząca zarzutu zbyt szerokiego określenia zakresu kontroli przez GITD i pominięcia materiału dowodowego, została oddalona. NSA uznał, że procedura kontrolna była przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności z ustawą o transporcie drogowym.

Prawomocny wyrok karny skazujący egzaminatora za przyjęcie korzyści majątkowej jest wystarczającą podstawą do unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy, niezależnie od udziału osoby egzaminowanej w procederze korupcyjnym.

Organ zarządzający ruchem obowiązany jest odrzucić projekt organizacji ruchu niezgodny z przepisami dotyczącymi urządzeń bezpieczeństwa drogowego. Przekroczenie tej kompetencji stanowi istotne naruszenie prawa skutkujące nieważnością aktu administracyjnego.

Warunkiem przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej do gruntu wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jest posiadanie przez wnioskodawcę tytułu prawnego do tego gruntu na dzień wskazany w art. 20 ust. 4 ustawy PROW 2014–2020; samo faktyczne, bezumowne użytkowanie gruntu nie spełnia tej przesłanki. Zarzuty kasacyjne muszą precyzyjnie wskazywać naruszenie przez WSA przepisów

Przepis art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach rolnych jest zgodny z prawem UE oraz Konstytucją RP. Wymóg posiadania tytułu prawnego do gruntów Skarbu Państwa dla przyznania płatności jest zasadny i proporcjonalny.

Odmowa przyznania płatności ekologicznej z uwagi na niespełnienie formalno-prawnego obowiązku przedłożenia zaświadczenia o posiadanych zwierzętach przez podmiot nie będący ich właścicielem, nie jest zasadna, gdyż obowiązek ten niweczy możliwość realizacji celów programu w zakresie wspierania dobrostanu zwierząt.

Dla uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa konieczne jest legitymowanie się tytułem prawnym do tych gruntów. Przepis krajowy stawiający taki wymóg jest zgodny z regulacjami unijnymi i nie narusza zasad proporcjonalności oraz równouprawnienia.

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wymagający przedstawienia tytułu prawnego do gruntów Skarbu Państwa, jest zgodny z prawem UE i Konstytucją RP. Sąd potwierdził, że wymóg ten nie narusza zasad proporcjonalności i równego traktowania oraz służy ochronie majątku publicznego.

Przepis art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. nie narusza zasad prawa unijnego w zakresie warunków tytułu prawnego do gruntów przy płatnościach rolnych, pozostając zgodnym z prawodawstwem unijnym. NSA oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność odmowy przyznania płatności.

Nierejestrowanie aktywności kierowców w załodze wieloosobowej, gdy kierowca znajduje się w pojeździe, stanowi naruszenie przepisów transportowych, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie dotyczącej nałożenia kary pieniężnej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego było zasadne, gdyż organ działał zgodnie z prawem, a pomiary wagowe pojazdu zostały wykonane prawidłowo.

W sytuacji niewypełnienia wymogów zgłoszenia SENT przez podmiot zobowiązany, nałożenie kary pieniężnej jest zgodne z prawem, a jej odstąpienie wymaga wykazania interesu publicznego lub podmiotu, czego brak nie uzasadnia uchylenia kary.

Przepisy lp. 6.3.8 zał. nr 3 do u.t.d. oraz art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014 stanowią dostateczną, samodzielną podstawę dla nałożenia kary za niewprowadzenie symbolu państwa przez kierowcę w tachografie; brak potrzeby zgodności z przepisami o utracie dobrej reputacji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż posiadanie przez kierującego zezwolenia wyższej kategorii niż wymagana do poruszania się pojazdem nienormatywnym, nie daje prawa do legalnego przejazdu bez odpowiedniego zezwolenia dla konkretnego pojazdu, skutkując uznaniem przejazdu za wykonywany bez zezwolenia.

Kara pieniężna nałożona za naruszenie obowiązków ustawy SENT jest zasadna, gdyż brak przesłanek odstąpienia od nałożenia kary w kontekście interesu publicznego, a stwierdzone naruszenie nie było incydentalne.

Odpowiedzialność członka zarządu za kary pieniężne nałożone na spółkę na podstawie ustawy o grach hazardowych nie podlega przepisom Ordynacji podatkowej o odpowiedzialności osób trzecich. Odpowiednie stosowanie tych przepisów do kar administracyjnych jest prawnie niedopuszczalne.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za administracyjne kary pieniężne nie może być orzekana na podstawie przepisów o odpowiedzialności osób trzecich zawartych w Ordynacji podatkowej, ponieważ kary te nie stanowią zobowiązań podatkowych.

Decyzja Urzędu Patentowego o odmowie rejestracji znaku towarowego z powodu braku zdolności odróżniającej lub opisowego charakteru zgłoszonego oznaczenia jako bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji z art. 129(1) ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 324 ze zm.), co do zasady powinna być uzasadniona w odniesieniu do każdego z towarów

Posiadacz samoistny lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowane automaty, odpowiada za naruszenie ustawy o grach hazardowych, niezależnie od deklarowanego ustnego oddania lokalu w posiadanie zależne, jeżeli brak dowodów na rzeczywiste przekazanie władztwa nad lokalem.

NSA stwierdził, że niezalogowanie karty kierowcy w tachografie stanowi naruszenie zasad określonych w lp. 6.2.1 ustawy o transporcie drogowym, co uzasadnia nałożenie wyższej kary pieniężnej za ingerencję w działanie tachografu.