Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na sklejkę brzozową sprowadzaną z Kazachstanu w okresie obowiązywania rozporządzenia o rejestracji importu jest zgodne z prawem UE, stanowiąc instrument ochrony przed praktykami dumpingowymi.

W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania lub prawa materialnego musi być skierowany przeciwko wyrokowi WSA i prawidłowo powiązany z właściwą podstawą jego uchylenia. Jeżeli organ celny, po powzięciu uzasadnionych wątpliwości co do wartości transakcyjnej, wezwał importera do ich wyjaśnienia, a importer tego nie uczynił, dopuszczalne jest odstąpienie od ustalenia wartości celnej

Obowiązek informowania o brakach wniosku, przewidziany w art. 62 ust. 1 u.P.S., dotyczy wyłącznie braków formalnych lub merytorycznych uniemożliwiających uznanie wniosku za spełniający ustawowe wymagania, a nie niekorzystnej dla beneficjenta treści kompletnej deklaracji. Zmiana wniosku na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 2 u.P.S. może nastąpić tylko do 15 września roku złożenia wniosku i po uprzednim zawiadomieniu

Skarga kasacyjna G. E. N. Sp. z o.o. Sp. k. w Białymstoku została rozstrzygnięta przez NSA negatywnie – art. 155 k.p.a. nie uzasadnia zmiany decyzji ostatecznej w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wobec nieprawidłowości zarzutów dotyczących wykładni i zastosowania przepisów unijnych.

W postępowaniu prowadzonym przez ARiMR nie można skutecznie zarzucać naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jeżeli ich stosowanie zostało wyłączone przez art. 10a ust. 1 ustawy o ARiMR. Ocena kwalifikowalności gruntów oparta na zestawieniu danych satelitarnych, ortofotomap i wyników kontroli nie narusza art. 80 k.p.a., gdy strona nie wykaże jej sprzeczności z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego

Zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. nie może służyć ponownej weryfikacji decyzji ostatecznych jako surogat kolejnej instancji, lecz wymaga wykazania istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, co nie może być jedynie subiektywnym przekonaniem strony.

Skarżący nie wykazał istnienia naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy celne miały uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej, a opinia biegłego została uznana za wiarygodną i wystarczającą.

W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jest skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie właściwie powiązany z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz wykaże istotny wpływ uchybienia na wynik sprawy. Przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wymaga dysponowania przez wnioskodawcę skutecznym tytułem prawnym do deklarowanego gruntu w wymaganej dacie, niezależnie

Elementy stalowej felgi, przedstawione równocześnie do odprawy celnej w kompletach i wymagające wyłącznie połączenia montażowego, podlegają klasyfikacji jak felga gotowa na podstawie Reguły 2(a) ORINS, jeżeli czynności poprzedzające montaż nie stanowią dalszej obróbki wytwórczej. Stopień technicznej złożoności montażu nie jest samodzielnym kryterium tej klasyfikacji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w przypadku formalnie kompletnego wniosku o przyznanie pomocy, organ administracyjny nie posiada normatywnego obowiązku pouczania o brakach w okresie możliwym do dokonania zmiany wniosku; zmiany wniosku dokonane po upływie tego terminu są nieskuteczne.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z datą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z datą doręczenia zawiadomienia stronie. Przekroczenie tego terminu skutkuje przedawnieniem prawa nałożenia sankcji administracyjnej (art. 13n u.d.p.).

Zarówno przewóz okazjonalny, jak i przewóz taksówką, są formami transportu drogowego wymagającymi licencji. Nałożenie kary za brak wymaganych zezwoleń jest zasadne, gdy pojazd nie spełnia wymogów konstrukcyjnych i oznakowania przewidzianych dla taksówki według ustawy o transporcie drogowym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przewóz spełniający kryteria przewozu okazjonalnego, nie wyposażony w taksometr ani aplikację mobilną, nie może być uznany za taksówkę, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej zgodnie z ustawą o transporcie drogowym.

Art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie stosuje się do deliktów jednoczynowych, takich jak nieuiszczenie opłaty elektronicznej, gdzie przesłanki "znikomej wagi naruszenia" i "zaprzestania naruszania prawa" muszą być spełnione łącznie.

Art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniach o nałożenie kary pieniężnej na podstawie ustawy SENT; obowiązują własne przepisy tej ustawy, co wyklucza przedawnienie wszczęcia postępowania administracyjnego.

NSA uznaje, że używana odzież przewożona przez A. S. spełnia definicję odpadu, a brak wymaganych dokumentów oraz oznakowania uzasadnia nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o przewozie odpadów.

Czasowe zawieszenie administracyjnego postępowania powinno dotyczyć całości sprawy, a nie tylko jednego z uczestników, gdyż współuczestnictwo materialnoprawne wyklucza rozdzielną procedurę zawieszającą wobec pojedynczych stron.

1. W sprawach, w których pomiędzy stronami postępowania istnieje więź współuczestnictwa materialnego, prawa lub obowiązki wielu stron podlegają konkretyzacji w ramach jednego postępowania i co do zasady w drodze jednej decyzji, a zatem nie jest dopuszczalne procesowe „rozerwanie” tego rodzaju więzi przez zawieszenie postępowania co do części stron i jego kontynuowanie co do pozostałych. 2. Zasada ta

Oddalenie skargi kasacyjnej, potwierdzenie odpowiedzialności przedsiębiorcy transportowego za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców, brak wykazania okoliczności egzoneracyjnych z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Potwierdzenie obowiązku udowodnienia nadzwyczajnych okoliczności przez przedsiębiorcę.

W przypadku popełnienia najpoważniejszych naruszeń przepisów dotyczących zdatności technicznej pojazdów, które nie zostały skutecznie zrehabilitowane, utrata dobrej reputacji przewoźnika drogowego może być uznana za uzasadniony i proporcjonalny środek, nawet przy wdrożeniu niewystarczających procedur naprawczych.

Nieposiadanie ważnego aktualnego badania technicznego pojazdu w transporcie drogowym stanowi naruszenie przepisów, za które rokuje obiektywną odpowiedzialność i karę pieniężną, wykluczając zastosowanie art. 189f k.p.a. jako podstawy zwolnienia.

Decyzja Dyrektora ARiMR narusza przepisy materialnoprawne poprzez nieuzasadnione pomniejszenie płatności z tytułu przedeklarowania powierzchni, w sytuacji niezaistnienia przesłanek nadzwyczajnych określonych w przepisach unijnych, oraz błędną interpretację faktów związanych z budową gazociągu.

Wykonanie przewozu drogowego pojazdem z usterekami kwalifikowanymi jako niebezpieczne, zagrażającymi bezpieczeństwu ruchu drogowego, uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Responsywność przedsiębiorcy jest obiektywna i nie zależy od winy, a ocena zagrożenia nie wymaga specjalistycznej wiedzy.

Przedsiębiorca odpowiedzialny jest za zapewnienie, iż kierowca wykonujący przewóz drogowy posiada przy sobie i okazuje wymagane dokumenty licencyjne. Brak okazania tych dokumentów podczas kontroli uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, a odpowiedzialność ma charakter obiektywny.