W przypadku nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organy mogą ustalać takie kwoty niezależnie od uprzedniego uchylenia decyzji przyznającej płatność, pod warunkiem, że beneficjent nie spełnił warunku posiadania zgłoszonych gruntów.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego, uznając brak istotnego wpływu podnoszonych uchybień proceduralnych na wynik sprawy, co zgodne jest z art. 184 p.p.s.a.

Dla uzyskania płatności ONW rolnik musi faktycznie użytkować deklarowane grunty rolnicze. Sam tytuł prawny do gruntu nie jest wystarczający. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnienia dowodów faktycznego użytkowania gruntów przez skarżącego.

Sąd stwierdził, że decyzje ostateczne przyznające płatności mogą być weryfikowane w przypadku ustalenia nienależności płatności. Wykazanie tytułu prawnego i faktyczne użytkowanie gruntów są kluczowe dla uzyskania wsparcia rolno-środowiskowego.

Wykładnia art. 153 p.p.s.a. wiąże organy administracyjne i sąd administracyjny w zakresie uprzednio wyrażonej oceny prawnej, wskazując na związanie wcześniejszym wyrokiem dotyczącym terminu przedawnienia roszczeń; korekta protokołu z kontroli nie jest równoznaczna z przerwaniem biegu przedawnienia. Skarga kasacyjna zarzucająca naruszenia przepisów prawa materialnego została oddalona.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku skutecznego wykazania przez spółkę braku winy w uchybieniu terminu na wniesienie odwołania, w sytuacji prawidłowego doręczenia decyzji w trybie art. 44 K.p.a. przez organy administracji publicznej.

Skarga kasacyjna od wyroku w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej zostaje oddalona, jako że zarzuty naruszenia przepisów procesowych i materialnych były niezasadne i nie wpłynęły na wynik postępowania.

Utrzymując decyzję organów administracyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że trudna sytuacja materialna oraz zdrowotna nie stanowią wystarczających przesłanek do umorzenia zadłużenia. Prawidłowość postępowania administracyjnego została potwierdzona.

Skarga kasacyjna oddalona; ustalenia organów podatkowych i sądu I instancji dotyczące losowego charakteru gier na automatach oraz wymogu ich koncesjonowania uznane za prawidłowe.

Sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. stanowiąca podstawę nieważności postępowania zachodzi, gdy wyrok został wydany jednoosobowo przez sędziego powołanego na urząd sędziego sądu apelacyjnego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych

Urządzanie gier na automatach bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, a gry zawierające element losowy uznaje się za gry hazardowe podlegające sankcjom prawnym.

Automaty oferujące gry z elementami losowości, niezależnie od dostępności dodatkowych funkcji, podlegają reżimowi koncesyjnemu ustawy o grach hazardowych. Ich użycie bez koncesji stanowi podstawę do nałożenia kar pieniężnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że korzystanie z automatów do gier zawierających element losowości bez wymaganej koncesji narusza prawo, co skutkuje utrzymaniem nałożonej kary pieniężnej. Wyrok potwierdza prawidłowość ustaleń faktycznych i prawnych dokonaną przez WSA oraz organ administracji skarbowej.

Spółka "A." Sp. z o.o. urządzała gry na automatach, które zawierały element losowości, co kwalifikowało te gry jako hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Brak koncesji i zezwolenia na takie działania naruszał przepisy ustawy, a zatem nałożenie kary było zasadne.

NSA uznaje gry urządzane na automatach przez "A." Sp. z o.o. bez koncesji jako gry hazardowe wymagające odpowiedniego zezwolenia, opierając się na zawartości elementu losowości w tych grach (art. 89 ustawy o grach hazardowych).

Samo wskazanie adresu nieruchomości jako siedziby spółki w KRS, bez faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej, nie stanowi podstawy do żądania zwrotu bonifikaty udzielonej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Sąd uznaje, że gry urządzane przez „A.” Sp. z o.o. na automatach wymagają koncesji z uwagi na ich losowy charakter i odmawia uwzględnienia skargi kasacyjnej, potwierdzając zgodność z prawem decyzji organów podatkowych dotyczącej nałożonej kary.

Działając na podstawie art. 151 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną dotyczącą kary za urządzanie gier na automatach bez koncesji, potwierdzając istnienie elementu losowości w grach oraz prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracyjne i Sąd I instancji.

Automaty do gier, na których urządzano gry losowe bez koncesji lub zezwolenia, spełniają przesłanki gier hazardowych z art. 2 u.g.h., co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż naruszenie warunków rejestracji pojazdu rolniczego jest oczywiste, ale nie rażące, z uwagi na brak istotnych skutków gospodarczych. Skarga kasacyjna jest bezzasadna.

W przypadku zatrzymania tego samego prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o kierujących pojazdami, organ administracyjny powinien prowadzić jedno postępowanie i wydać jedną decyzję obejmującą wszystkie przesłanki do zatrzymania dokumentu, o ile nie straciły one aktualności.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, uznał, że oczywiste naruszenie przepisów rejestracyjnych przez Starostę Wałeckiego nie miało charakteru rażącego, a jego kwalifikacja wymaga badania skutków społeczno-gospodarczych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak spełnienia przesłanek ustawowych uniemożliwia wydanie zaświadczenia o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego na prawo własności zgodnie z art. 4 ustawy z 20 lipca 2018 r., gdy powierzchnia budynków niemieszkalnych przekracza 30% całkowitej powierzchni zabudowy na gruncie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż brak dokumentów homologacyjnych przy rejestracji pojazdu rolniczego stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające uchylenie decyzji rejestracyjnej. Sąd podkreślił konieczność zgodności decyzji administracyjnych zarówno z prawem krajowym, jak i unijnym.