Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarga kasacyjna Spółdzielni D. nie wykazała zasadności zarzutów naruszenia zarówno przepisów materialnych, jak i procesowych, co skutkowało oddaleniem skargi dotyczącej wtórnej zdolności odróżniającej znaku "TWAROŻEK W.".

Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganych zezwoleń oraz niespełnianie kryteriów formalno-prawnych przewozu okazjonalnego uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, a skargi co do interpretacji przepisów w tym zakresie są bezzasadne.

Stwierdzenie nowej istotnej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu, nieznanego organowi w chwili wydania decyzji, mimo że istniał, uzasadnia wznowienie postępowania administracyjnego i oznacza naruszenie prawa, co uprawnia sąd do uchylenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym związane z brakami w wymaganych orzeczeniach lekarskich kierowców nie jest tożsame z deliktami wymienionymi w załączniku nr 3 ustawy, uzasadniając tym samym oddalenie skargi strona pozostaje zobowiązana do uiszczenia kary pieniężnej.

Odpowiedzialność administracyjna nadawcy towaru za naruszenia przepisów transportu drogowego nie wymaga wykazania winy; wystarczy stwierdzenie naruszenia obowiązujących zasad przewozu odpadów i wykazanie wpływu na powstanie naruszenia.

Brak aktualizacji numeru rejestracyjnego przypisanego do urządzenia viaBOX skutkuje nieuiszczeniem opłaty elektronicznej za przejazd po drogach płatnych, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej przez organ administracyjny.

Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym było dotknięte nieważnością, co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na pozbawienie strony możliwości obrony swych praw.

Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ nie wykazano uchybień proceduralnych ani merytorycznych po stronie organów administracyjnych, co potwierdza zasadność nałożenia kary pieniężnej za naruszenia transportowe.

Brak uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd wynikał z wyczerpania baterii w viabox, za który odpowiada właściciel pojazdu, co stanowi podstawę do utrzymania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przez GITD.

W sprawach administracyjnych kar pieniężnych nakładanych na podstawie ustawy o transporcie drogowym, przepisy Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania, gdy ustawa szczególna dostatecznie reguluje przesłanki, w tym odstąpienia od odpowiedzialności.

Interpretacja funkcjonalna pojęcia nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe na podstawie ustawy z 2018 r. uprawnia do przekształcenia gruntów związanych funkcjonalnie z zabudową mieszkalną. Rozumienie materialnoprawne wyklucza wieczystoksięgowe ograniczenia dla celów przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Działanie polegające na przewozie osób bez wymaganej licencji, nawet bez formalnego statusu przedsiębiorcy, wypełnia znamiona naruszenia przepisów o transporcie drogowym, skutkując możliwością nałożenia kary pieniężnej.

Odpowiedzialność przewoźnika drogowego za naruszenie przepisów o ręcznym wprowadzaniu danych kierowcy nie zależy od winy; wystarczy samo stwierdzenie naruszenia do nałożenia kary. Dokumenty wewnętrzne przedsiębiorstwa nie podważają dowodów z kontroli.

Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., należy tym samym rozumieć w odmienny sposób aniżeli obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, o którym mowa w art. 7 k.p.a., czy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, o którym mowa w art. 77 § 1 k.p.a. Postępowanie wyjaśniające w ramach wydawania zaświadczenia służby opracowaniu już istniejących

Podmiot skupujący jako płatnik opłat wyrównawczych wynikających z nadwyżek w produkcji mleka nie może żądać stwierdzenia nadpłaty na podstawie Ordynacji podatkowej, jak opłaty te, przekazywane do budżetu UE, nie stanowią dochodu krajowego.

Odmowa wydania zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu jest zasadna, gdy brak jest w aktach osobowych potwierdzających dokumentów, a postępowanie wyjaśniające nie wykazało podstaw do uwzględnienia żądania.

Umowa zlecenia nie stanowi tytułu do objęcia ubezpieczeniami społecznymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, jeżeli strony zawarły ją w celu uzyskania przez zleceniodawcę dotacji pomocowej z Polskiego Funduszu Rozwoju, a brak jest dowodów potwierdzających faktyczne wykonywanie umowy. Ocena pozorności umowy

Rejestracja pojazdu po raz pierwszy na terenie UE wymaga przedstawienia dokumentu homologacyjnego, przy czym jego brak stanowi naruszenie prawa, lecz nie każdorazowo o charakterze rażącym wymagającym stwierdzenia nieważności decyzji. Ocena rażącego naruszenia prawa musi uwzględniać skutki społeczno-gospodarcze wydanej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że brak dokumentu homologacji przy rejestracji pojazdu spoza UE stanowi oczywiste naruszenie prawa, choć niekoniecznie rażące w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji.

Odmowa wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy była zgodna z prawem, gdy organ, zgodnie z art. 24c ust. 1 u.z.z.w.o.ś. i art. 35 § 5 k.p.a., poprawnie wyłączył z biegu 45 dni terminy na uzupełnienie wniosku taryfowego.

Niewykonalność decyzji administracyjnej z powodu trwałej niezdolności zdrowotnej skarżącego stanowi przesłankę stwierdzenia jej nieważności, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Skarga kasacyjna nie uzasadniała zasadności zakwestionowanych podstaw. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Odmowa wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy jest zgodna z prawem, gdyż organ administracyjny działał w ramach przewidzianego terminu, uwzględniając okresy wyłączone z jego biegu.

Sąd Naczelny uchylił wyrok WSA, wskazując na konieczność całościowej oceny lokalnych uwarunkowań świadczenia usług wodno-kanalizacyjnych, co ma decydujące znaczenie dla alokacji kosztów oraz zatwierdzania taryf w wielogminnych projektach infrastrukturalnych.

Decyzja o rejestracji pojazdu pozafabrycznie złożonego z różnych części, z fałszywymi oznaczeniami identyfikacyjnymi, narusza art. 73 ust. 1 P.r.d., co uzasadnia uchylenie rejestracji w trybie wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.