Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzje o wygaśnięciu stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2017 r. wobec Z.A., które zapadły w trybie art. 165 ust. 7 oraz art. 170 p.w. KAS, były zgodne z prawem i prawidłowe, potwierdzając, że nieprzedstawienie propozycji służby wynikało z racjonalnych i niearbitralnych przesłanek.

Nie istnieją podstawy do uchylenia kary pieniężnej nałożonej na zarządzającego transportem, jeśli udowodniono, że naruszenie przepisów transportowych mogło być przewidziane i wynikało z zaniedbań organizacyjnych, pomimo okoliczności nadzwyczajnych jak COVID-19.

Możliwość odstąpienia od warunków określonych w zezwoleniu na przewozy regularne zgodnie z art. 15n ustawy COVID-19 istnieje w przypadku spełnienia przesłanek braku rentowności lub konieczności przeciwdziałania COVID-19, a kwestia ta wymaga ponownej oceny przez WSA.

Przewóz okazjonalny wymaga posiadania odpowiedniej licencji zgodnie z ustawą o transporcie drogowym. Naruszenie tego wymogu skutkuje nałożeniem kary administracyjnej. Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej wymaga wykazania istotnych naruszeń proceduralnych lub materialnych.

Podmiot wynajmujący lokal, zawierający automaty do gier hazardowych, może być uznany za urządzającego gry hazardowe, jeśli jego zaangażowanie obejmuje istotne wsparcie logistyczne umożliwiające organizację i działania gier, podlegając tym samym karze zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Przekroczenie dopuszczalnej liczby 24 punktów karnych uzasadnia zastosowanie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej i art. 130 p.r.d. do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Techniczne brak wdrożenia systemu informatycznego nie wstrzymuje stosowania dotychczasowych przepisów prawnych.

Organ administracji publicznej, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania poprzez nieuzasadnione wydłużanie terminu załatwienia sprawy, co uzasadniało stwierdzenie przez sąd administracyjny bezczynności organu.

Niedostateczna regulacja prawna systemu poboru opłat elektronicznych, umożliwiająca zawarcie wielu umów dla tego samego pojazdu, wyklucza przypisanie użytkownikowi odpowiedzialności za nieuiszczone opłaty, a decyzje sankcyjne, oparte na takich podstawach, winny być ponownie rozpoznane.

Przepis art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje zastosowania w postępowaniu dotyczącym nałożenia kary pieniężnej za naruszenie ustawy SENT. Termin przedawnienia dotyczy wyłącznie nałożenia kary, nie zaś wszczęcia postępowania.

Dla uznania zagranicznych studiów prawniczych jako spełniających wymagania wpisu na listę aplikantów radcowskich, niezbędne jest przeprowadzenie postępowania nostryfikacyjnego, o ile nie istnieje stosowna umowa międzynarodowa. Interpretacja tylko na podstawie uznania poziomu wykształcenia jest niewystarczająca.

Przepis art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. o przedawnieniu 2-letnim dotyczy zarówno wszczęcia, jak i ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania w sprawie kary pieniężnej, nakładając obowiązek umorzenia procedury po upływie tego terminu.

Decyzja Ministra Sprawiedliwości o sprzeciwie od wpisu T.B. na listę radców prawnych była zasadna ze względu na zarzuty licznych naruszeń przepisów prawa w czasie pełnienia funkcji komornika sądowego, wskazujących na brak rękojmi nieskazitelnego charakteru, wymaganej dla wykonywania zawodu radcy prawnego.

Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia biegłego sądowego jest zgodna z prawem, gdy wnioskodawca nie wykazuje interesu prawnego. Wniosek o wszczęcie postępowania może być składany wyłącznie przez biegłego lub w sytuacji przewidzianej do wszczęcia z urzędu, co wyłącza możliwość działania przez inne podmioty.

Złożenie wniosku o obniżenie opłaty, o której mowa w art. 185 ust. 1 P.t., nie wymaga uprzedniego uzyskania prawomocności decyzji rezerwacyjnej, lecz jedynie złożenia wniosku w terminie sześciu miesięcy od jej doręczenia.

NSA uznał prawidłowość uchwały Komisji Egzaminacyjnej, podtrzymując decyzję o negatywnym wyniku egzaminu radcowskiego. Kandydat nie wykazał wymaganego poziomu przygotowania, a decyzja komisji mieści się w ramach prawnie dopuszczalnych procedur egzaminacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Przewodniczący KRRiT pozostaje w stanie bezczynności w rozpoznaniu wniosku Fundacji o wszczęcie postępowania, co stanowi rażące naruszenie prawa, i oddalił skargę kasacyjną organu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że ocena prawna podstawy administracyjnoprawnej nałożenia kary pieniężnej za nieuiszczenie opłaty elektronicznej musi uwzględniać braki normatywne w zakresie aktualizacji danych pojazdu. Skutek tych braków nie może obciążać użytkownika, co wymaga ponownej oceny sprawy przez WSA.

Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w systemie SENT wymaga starannego ustalenia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego. Brak zgłoszenia SENT sankcjonowany jest administracyjnie, co nie podlega ocenie subiektywnej ani zależy od okoliczności finansowych przewoźnika. WSA naruszył prawo materialne dokonując błędnej wykładni przesłanek odstępstwa. Sprawa przekazana do ponownego rozpoznania

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracji pojazdu jest zasadne, gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a brak właściwych dokumentów homologacyjnych skutkuje niezgodnością z obowiązującymi przepisami.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż decyzja o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu, podjęta z urzędu z uwagi na rażące naruszenie prawa, jest zgodna z zasadami prawa administracyjnego, gdyż zmiany konstrukcyjne nie były poparte wymaganymi dokumentami homologacyjnymi.

Decyzja Starosty Powiatu Piotrkowskiego o rejestracji zmodyfikowanego pojazdu marki (...) została prawomocnie uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzona za nieważną, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Skarga kasacyjna dotycząca wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przyznania płatności ekologicznej za rok 2019 została oddalona. Zaktualizowane ortofotomapy, będące nowym dowodem, ujawniono po wydaniu pierwotnej decyzji, co uzasadniało wznowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna D. H. była bezzasadna, podtrzymując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który uznał odmowę przyznania płatności rolnośrodowiskowej za prawidłową, mimo podniesionych zarzutów proceduralnych i dowodowych.

Wymóg posiadania tytułu prawnego do gruntów z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jako warunek uzyskania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego nie narusza zasad równego traktowania i proporcjonalności prawa unijnego.