Organ administracyjny zobowiązany jest wydać formalne rozstrzygnięcie w odniesieniu do wniosku organizacji społecznej, nawet w przypadku postępowań wszczynanych z urzędu, a jego zaniechanie stanowi rażącą bezczynność, naruszającą prawo strony do sądu i procedury odwoławczej.

Organ administracji publicznej, zobowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego z urzędu, nie może pozostawiać wniosku bez formalnego rozpatrzenia, a bezczynność w tym zakresie uzasadnia wymierzenie mu sankcji finansowych.

Ustalenie, że skarżący nie prowadził samodzielnej działalności rolniczej, a jedynie pozorował jej charakter, współpracując z innymi, ilustruje celową koordynację działań w celu uzyskania sztucznych korzyści płatnościowych, co stanowi naruszenie art. 60 rozporządzenia 1306/2013.

Skarga kasacyjna W.Z. dotycząca odmowy przyznania płatności na obszary z ograniczeniami naturalnymi została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość dotychczasowych decyzji, argumentując brak wyraźnych dowodów na samodzielne prowadzenie gospodarstwa zgodne z przepisami prawa unijnego i krajowego.

Zaniechanie przez Przewodniczącego KRRiT rozpatrzenia wniosku organizacji społecznej o wszczęcie postępowania sankcyjnego na podstawie art. 53 u.r.t. stanowiło bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, podlegającą kontroli sądowo-administracyjnej.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej stanowiła rażące naruszenie prawa, uzasadniające wymierzenie grzywny oraz zobowiązanie do formalnego rozpatrzenia wniosku zgodnie z art. 31 § 2 k.p.a.

Organ administracji publicznej nie pozostaje w bezczynności w postępowaniu wszczynanym z urzędu, gdy skutecznie odnosi się do wniosku organizacji społecznej zgodnie z art. 31 k.p.a., zwłaszcza gdy zaistnieje żądanie wszczęcia postępowania o nałożenie kary na nadawcę.

Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji dopuścił się rażącej bezczynności, niewłaściwie rozpatrując wniosek fundacji jako organizacji społecznej, co uzasadniało zobowiązanie do działania i nałożenie grzywny.

Organ administracji po złożeniu wniosku przez organizację społeczną musi rozstrzygnąć o wszczęciu bądź odmowie wszczęcia postępowania w formie postanowienia; bezczynność w tym zakresie może być uznana za rażące naruszenie prawa.

Przewodniczący KRRiT pozostaje w rażącej bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku Fundacji o wszczęcie postępowania administracyjnego, co skutkuje zobowiązaniem do formalnego załatwienia sprawy oraz wymierzeniem grzywny administracyjnej.

Komunikat systemowy potwierdzający wywóz towarów nie stanowi przesądzającego dowodu w sytuacji braku wiarygodnych dowodów rzeczywistego opuszczenia towarów poza obszar celny UE; zgłoszenie celne może zostać unieważnione.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając prawidłowość ustaleń Sądu I instancji w zakresie odmowy usunięcia punktów karnych z ewidencji, podkreślając brak podstaw do kwestionowania zastosowanych przepisów prawa.

Członka zarządu można pociągnąć do odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeśli w pełnieniu funkcji nie złożył wniosku o upadłość pomimo niewypłacalności spółki oraz gdy egzekucje z majątku spółki są bezskuteczne.

Członek zarządu spółki kapitałowej ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli w dniu powstania zaległości pełnił funkcję zarządczą, a wszystkie działania związane z egzekucją z majątku spółki okazały się bezskuteczne; brak wykazania braku winy uniemożliwia wyłączenie tej odpowiedzialności.

Odpowiedzialność solidarnej członka zarządu za zaległości podatkowe w opłacie paliwowej wymaga wykazania bezskuteczności egzekucji oraz zaniedbania obowiązku złożenia wniosku o upadłość w odpowiednim czasie. Wyrok NSA potwierdza prawidłowość zastosowania art. 116 Ordynacji podatkowej.

Termin do złożenia wniosku o podjęcie postępowania zawieszonego na podstawie art. 98 § 2 kpa jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu; umorzenie postępowania w wyniku jego uchybienia jest zasadne.

NSA uchylił wyrok WSA z uwagi na niedostateczną ocennę kluczowego zarzutu braku normatywnego przelicznika w ustawie, co może naruszać konstytucyjną zasadę ustawowej regulacji danin publicznych. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji.

Zastosowanie pozaprawnego wzoru matematycznego do przeliczenia objętości gazu na masę w celu ustalenia opłaty paliwowej jest bezpodstawne w świetle zasady ustawowej regulacji podatków. Brak normatywnie ustanowionego przelicznika czyni to postępowanie niezgodnym z art. 217 Konstytucji RP.

Członek zarządu spółki z o.o., który zaniedbuje obowiązek bezskutecznej egzekucji i zgłoszenia upadłości na czas, ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania publicznoprawne spółki, wobec niemożności zaspokojenia z majątku spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Głównego Inspektora Transportu Drogowego, uznając decyzje GITD za niezgodne z art. 24 § 1 pkt 5 KPA oraz art. 54 § 2 PPSA, co uzasadniało uchylenie postanowień przez WSA.

Zastosowanie metody trójpłaszczyznowej (wizualna, fonetyczna, semantyczna) w ocenie podobieństwa znaków towarowych pozwala na uznanie, że różnice semantyczne mogą dominować nad podobieństwami w innym zakresie, eliminując ryzyko wprowadzenia konsumentów w błąd i uniemożliwiając kolizję z wcześniejszym znakiem towarowym.

Rozstrzygnięcia dotyczące uchybienia terminu do wniesienia odwołania, gdy jedna ze stron postępowania została skutecznie poinformowana o decyzji, a brak doręczenia nie ma wpływu na prawo do odwołania stron, nie mogą podważać statusu ostatecznej decyzji administracyjnej.

W przypadku wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy z powodu jego nieużywania, ocenie podlega rzeczywiste używanie znaku, co musi być dowodzone w kontekście specyfiki rynku i towarów. Rozstrzygnięcie organu i sądu niższej instancji podlega kontroli co do pełności i adekwatności oceny dowodów używania.

Odmowa przyznania płatności i nałożenie kary administracyjnej za nieprawidłowości zgłoszonej powierzchni upraw roślin pastewnych zostały dokonane prawidłowo przez organy administracyjne; skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna.