Stacja kontroli pojazdów spełniająca techniczne wymagania może być uznana za wyznaczony punkt przeprowadzania szczegółowej drogowej kontroli technicznej pojazdu, zgodnie z zasadami określonymi przez dyrektywę 2014/47/UE. Przeprowadzenie takiej kontroli na stacji jest zgodne z prawem, jeśli nadzoruje ją uprawniony inspektor.

Na przedsiębiorcy wykonującym przewóz drogowy spoczywa obiektywna odpowiedzialność za przestrzeganie obowiązków i warunków przewozu, brak wpływu na naruszenie musi wynikać z okoliczności nadzwyczajnych. Kontrola nad dokumentacją leży po stronie przedsiębiorcy, mimo zlecania czynności podmiotom zewnętrznym.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA nie znajduje uzasadnienia prawnego i zostaje oddalona, gdyż zarzuty nie zostały dostatecznie skonkretyzowane, a decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za manipulacje tachografem była zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż brak pouczenia przez Urząd Patentowy RP o możliwości nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez znak towarowy stanowi naruszenie procedury, skutkujące uchyleniem decyzji odmownej oraz wyroku sądu administracyjnego.

Przewoz wyrażony lp. 6.2.1 zał. nr 3 u.t.d. obejmuje niewłaściwą obsługę tachografu analogowego skutkującą nierejestrowaniem aktywności kierowcy, co stanowi bardzo poważne naruszenie i uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł.

Szczegółowe drogowe kontrole techniczne mogą być prowadzone w stacjach kontroli pojazdów oraz przez inspektorów spełniających obowiązujące normy szkoleniowe, co potwierdza prawidłowość decyzji organów administracji w przedmiocie kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. w sprawie kary za naruszenia czasu pracy kierowców oddalona. Ustalono zgodność decyzji GITD z prawem - prawidłowa organizacja pracy kierowców nie została zapewniona przez spółkę.

Naczelny Sąd Administracyjny, odrzucając skargę kasacyjną M.W., potwierdził, że przewóz osoby pojazdem niespełniającym wymogów konstrukcyjnych stanowi naruszenie przepisów o przewozie okazjonalnym, uzasadniając nałożenie kary administracyjnej.

Wykonywanie przewozu regularnego specjalnego bez wymaganego zezwolenia przez przewoźnika skutkuje nałożeniem kary pieniężnej, której miarkowanie na podstawie k.p.a. nie jest możliwe, gdy kwestię tę reguluje odrębna ustawa szczególna.

W razie stwierdzenia wielokrotnych poważnych naruszeń przepisów transportowych (BPN), organ ma podstawę prawna do uznania utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Przedsiębiorstwo powinno wykazać inicjatywę w eliminacji zagrożeń i zapewnieniu zgodności z normami prawnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając stanowisko WSA, że wydanie decyzji o rejestracji pojazdu bez wymaganej homologacji stanowiło oczywiste naruszenie prawa, lecz nie było ono rażące. Obowiązywał bezwzględny wymóg posiadania dokumentu homologacji w momencie rejestracji pojazdu.

W przypadku braku dokumentów homologacyjnych wymaganych przy rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE, naruszenie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. może być uznane za oczywiste, lecz dopiero jego istotne skutki gospodarczo-społeczne przesądzają o rażącym charakterze.

Nieobiektywizowane kryteria oceny prac egzaminacyjnych w ramach egzaminu adwokackiego, w świetle art. 78d i 78e u.p.a., mogą skutkować rewizją rozstrzygnięć przez sąd administracyjny z uwagi na naruszenie zasad proceduralnych oraz wymagają wiarygodnej podstawy dla oceny negatywnej.

Skarga kasacyjna K.W. została oddalona jako nieoparta na usprawiedliwionych podstawach, a wyrok WSA podtrzymujący decyzję Komisji Egzaminacyjnej II stopnia uznany za zgodny z prawem, w szczególności z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz normami ustawy - Prawo o adwokaturze.

Minister Sprawiedliwości jest zobowiązany do odwołania notariusza po ukończeniu 70 roku życia, jednak regulacja ta musi być zbadana pod kątem zgodności z unijnymi zasadami równego traktowania i proporcjonalności względem celów polityki zatrudnienia.

Skarga kasacyjna została oddalona, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie nie doszło do naruszeń prawa procesowego ani materialnego skutkujących nieważnością postępowania ani wpływających na ocenę egzaminu M. S. Ocena komisji egzaminacyjnej była prawidłowa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za oczywiste naruszenie prawa przez Starostę, lecz zaznaczył konieczność ustalenia, czy naruszenie to miało rażący charakter na etapie ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Naruszenie przez organ administracyjny art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. poprzez zarejestrowanie pojazdu bez homologacji nie ma charakteru rażącego, o ile nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych, co wymaga oceny organu odwoławczego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Brak dochowania obowiązku utrzymania stałej powierzchni zalesienia skutkuje odmową przyznania premii pielęgnacyjnej i zalesieniowej, a niedochowanie terminu zgłoszenia siły wyższej wyklucza wyłączenie odpowiedzialności beneficjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez Starostę Wałeckiego było oczywiste, lecz nie rażące w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż rejestracja pojazdu bez wymaganej homologacji stanowi rażące naruszenie prawa, kiedy zachodzą ku temu wszystkie niezbędne przesłanki. Sąd podtrzymał decyzję WSA o uchyleniu decyzji rejestracyjnej wobec braku legalnego dopuszczenia pojazdu do ruchu, zgodnie z przepisami krajowymi i unijnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o rażącej bezczynności Przewodniczącego KRRiT w rozpoznaniu wniosku o wszczęcie postępowania, uznając, że wymagane było formalne rozstrzygnięcie zgodnie z art. 31 § 2 kpa; oddala skargę kasacyjną.

Bezczynność organu administracji publicznej w rozpoznaniu żądania organizacji społecznej, wymagająca wydania formalnego rozstrzygnięcia, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające zastosowanie sankcji finansowych.

Przewodniczący KRRiT pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej, co stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniając wymierzenie grzywny oraz przyznanie odszkodowania. Organ administracyjny jest zobowiązany wydać postanowienie co do istoty wniosku, poprawiając swoje działanie proceduralne.