Skarga kasacyjna przeciwko decyzji o ustaleniu wysokości kosztów usuwania pojazdu jest niezasadna; organy prawidłowo zastosowały przepisy art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a ustalenia faktyczne były zgodne z prawem.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku o naliczeniu kosztów związanych z pojazdem marki BMW została utrzymana w mocy prawnej, jako zgodna z postanowieniem o przepadku pojazdu potwierdzającym jego właściciela na dzień usunięcia.

Przepis art. 73aa ust. 5a pkt 5 P.r.d., w brzmieniu nadanym nowelizacją z 7 listopada 2025 r., wyłącza Skarb Państwa z obowiązku rejestracji pojazdu przejętego wskutek przepadku. Wszczęte, ale niezakończone postępowania administracyjne obejmują tę zmianę, co czyni dalsze postępowanie bezprzedmiotowym.

Dla oceny, czy przewoźnik ponosi odpowiedzialność za niewyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty, kluczowy jest protokół kontroli drogowej, który stanowi dowód mający moc dokumentu urzędowego. Niedopełnienie tego obowiązku przez przedsiębiorcę uzasadnia nałożenie kary administracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej J.W., uznając oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego za zgodne z prawem, ze względu na brak wystarczającego uprawdopodobnienia okoliczności braku winy w uchybieniu terminowi postępowania.

Skarga kasacyjna dotycząca przywrócenia terminu na wniesienie odwołania została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak było wiarygodnych dowodów uprawdopodabniających okoliczności uzasadniające przywrócenie tego terminu.

Kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym była zasadna, gdyż organy administracyjne prawidłowo ustaliły, że przewóz był wykonywany na zlecenie skarżącej spółki, pomimo zastrzeżeń dotyczących dokumentacji protokołu kontroli.

Odmowa przywrócenia terminu do złożenia zawiadomienia o zbyciu pojazdu jest uzasadniona w sytuacji, gdy strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu oraz nie przedłożyła dowodów na twierdzone przeszkody.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem ma charakter obiektywny i administracyjny, a nie wykazanie przez zarządzającego przesłanek egzoneracyjnych skutkuje utrzymaniem kary pieniężnej za naruszenia czasu pracy kierowców.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż prawidłowo utrzymano w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz nałożone kary pieniężne za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, odrzucając skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną.

Decyzja o rejestracji pojazdu bez niezbędnej homologacji narusza prawo w sposób rażący, co uzasadnia stwierdzenie jej nieważności, niezależnie od społeczno-ekonomicznych skutków takiego orzeczenia.

W sytuacji wydania decyzji o rejestracji pojazdu z pominięciem wymogów art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, przyznanie jej stabilności decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne. Rażące naruszenie przepisów uzasadnia stwierdzenie jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganego dokumentu homologacyjnego, będąca wynikiem rażącego naruszenia prawa, powinna zostać uchylona. Skutki społeczno-ekonomiczne nie stanowią przeszkody do stwierdzenia jej nieważności.

Rażące naruszenie przepisu art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przy rejestracji pojazdu bez wymaganej homologacji obliguje do stwierdzenia nieważności decyzji, niezależnie od skutków społeczno-gospodarczych, jako niezgodnej z zasadą praworządności.

Oczywisty brak świadectwa homologacji przy rejestracji pojazdu stanowi rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d, nieusprawiedliwione argumentami stabilności decyzji czy planami legislacyjnymi, co uzasadnia uchylenie decyzji rejestracyjnej.

Odstąpienie od procedury homologacji przy rejestracji pojazdu sprowadzonego spoza UE, pomimo oczywistego naruszenia przepisów, narusza zasady praworządności oraz zaufania do organów państwa. Skutki społeczne i plany legislacyjne nie uzasadniają pozostawienia niezgodnej z prawem decyzji w obrocie prawnym.

Decyzja rejestracyjna wydana bez wymaganych dokumentów homologacyjnych narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sposób rażący, co skutkuje koniecznością uchylenia tej decyzji, mimo powołanych skutków społeczno-ekonomicznych rejestracji pojazdu.

Skarga kasacyjna została uwzględniona, a NSA uznał, że brak świadectwa homologacji w decyzji rejestracyjnej pojazdu stanowił rażące naruszenie prawa. W konsekwencji uchylono decyzję i wyrok WSA, podkreślając nadrzędność zasad praworządności.

Nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na sklejkę brzozową sprowadzaną z Kazachstanu w okresie obowiązywania rozporządzenia o rejestracji importu jest zgodne z prawem UE, stanowiąc instrument ochrony przed praktykami dumpingowymi.

Zastosowanie trybu art. 155 k.p.a. nie może służyć ponownej weryfikacji decyzji ostatecznych jako surogat kolejnej instancji, lecz wymaga wykazania istnienia interesu społecznego lub słusznego interesu strony, co nie może być jedynie subiektywnym przekonaniem strony.

Skarżący nie wykazał istnienia naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy celne miały uzasadnione wątpliwości co do wartości celnej, a opinia biegłego została uznana za wiarygodną i wystarczającą.

Skarga kasacyjna G. E. N. Sp. z o.o. Sp. k. w Białymstoku została rozstrzygnięta przez NSA negatywnie – art. 155 k.p.a. nie uzasadnia zmiany decyzji ostatecznej w zakresie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej wobec nieprawidłowości zarzutów dotyczących wykładni i zastosowania przepisów unijnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że w przypadku formalnie kompletnego wniosku o przyznanie pomocy, organ administracyjny nie posiada normatywnego obowiązku pouczania o brakach w okresie możliwym do dokonania zmiany wniosku; zmiany wniosku dokonane po upływie tego terminu są nieskuteczne.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z datą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z datą doręczenia zawiadomienia stronie. Przekroczenie tego terminu skutkuje przedawnieniem prawa nałożenia sankcji administracyjnej (art. 13n u.d.p.).