Stan prawomocności wyroku oddalającego skargę na decyzję administracyjną zamyka drogę do postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności, chyba że wskazane zostaną nowe okoliczności istotne dla wyniku sprawy, nieobjęte wcześniejszą kontrolą sądową.

Skarga kasacyjna H. Sp. z o.o. przeciwko decyzji o odmowie płatności ekologicznej została oddalona, gdyż strona nie wykazała tytułu prawnego do działek, a zgoda współwłaścicieli nie była udzielona, co czyniło decyzję organu zgodną z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że brak podstaw do sumowania kar za przekroczenie norm w transporcie drogowym nie wpływa na wysokość nałożonej kary, o ile suma kar przekracza ustaloną ustawowo granicę, co skutkuje oddaleniem skargi na decyzję o nałożeniu kar.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że rażące naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. przez Starostę Wałeckiego było prawidłowo uznane przez WSA jako uzasadnienie uchylenia decyzji SKO, przy braku istotnych wątpliwości interpretacyjnych co do wymogów homologacji.

Zarządzenie NSA: Stwierdzenie braku podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej na decyzję o rejestracji pojazdu z oczywistym, lecz nie rażącym naruszeniem prawa zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. oraz doprecyzowanie zakresu zgodności prawa krajowego z przepisami unijnymi dotyczącymi homologacji.

Oddalenie skargi kasacyjnej Spółki było uzasadnione, ponieważ nie wykazano naruszeń procedur prawnych ani prawa materialnego przez sądy. Zarzuty w skardze kasacyjnej nie podważały skutecznie ustaleń faktycznych ani zastosowania prawa przez Sąd I instancji.

Oddalenie skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. przez NSA, podtrzymujące decyzję o karze za naruszenia w przewozie drogowym, jako przewóz okazjonalny niezgodny z wymogami dla taksówek.

Transport drogowy rzeczy, aby być uznany za niezarobkowy przewóz na potrzeby własne, musi spełniać warunki określone w art. 4 pkt 4 u.t.d., w tym dotyczące własności rzeczy w momencie przejazdu. Brak spełnienia któregokolwiek z tych warunków, jak brak odpowiednich dokumentów, skutkuje koniecznością posiadania licencji i uprawnia do nałożenia kary.

W przypadku nieuregulowanych przez spółkę kar pieniężnych, za które odpowiedzialność wskutek bezskutecznej egzekucji z majątku spółki przenosi się na członków zarządu, ci ostatni mogą ponosić solidarną odpowiedzialność, o ile nie wykażą braku winy w niestosownym zgłoszeniu wniosku o upadłość lub restrukturyzację.

Odmowa zwrotu cła na zasadzie słuszności jest prawidłowa, gdyż autonomiczne decyzje biznesowe skarżącego w odniesieniu do zmieniających się okoliczności rynkowych, jak działania wojenne, nie spełniają przesłanek szczególnych okoliczności przewidzianych w art. 120 UKC.

Skarga kasacyjna A S.A. dotycząca zwrotu należności celnych została oddalona, gdyż nie wykazano zaistnienia 'szczególnych okoliczności' uzasadniających zwrot cła na zasadzie słuszności według art. 120 UKC. Decyzje organów skarbowych i sądu I instancji pozostają w mocy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kara pieniężna za nieuiszczenie opłaty elektronicznej została nałożona zgodnie z prawem, a skarga kasacyjna G.D., zarzucająca naruszenia proceduralne, nie wykazała istotności tych naruszeń dla postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że brak osoby upoważnionej do reprezentacji oraz brak zgody organu na przeprowadzenie kontroli zdalnej skutkuje niepoddaniem się kontroli. W związku z tym, nałożenie kary pieniężnej za uniemożliwienie kontroli było zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przewoźnik jest odpowiedzialny za stan techniczny pojazdu, a posiadanie aktualnego badania technicznego nie zwalnia z obowiązku kontroli przed każdym przewozem. Usterki znane kierowcy eliminują możliwość wyłączenia odpowiedzialności na zasadzie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

NSA uchyla wyrok WSA z uwagi na istotne uchybienia proceduralne, niewystarczającą analizę dowodów i nierozpoznanie istoty sprawy dotyczącej odpowiedzialności zarządzającego transportem drogowym za skrócenie odpoczynków dobowych kierowców. Sprawa przekazana do ponownego rozpoznania.

Brak możliwości zaskarżenia postawienia sądu w przedmiocie zabezpieczenia przez osobę, która nie jest stroną postępowania rozpoznawczego i której przepisy nie przyznają przymiotu strony postępowania zabezpieczającego

Brak uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową uzasadnia nałożenie kary pieniężnej na użytkownika, który zaniedbał swoje obowiązki rejestracyjne dotyczące urządzenia viaBox, co nie jest usprawiedliwione kwestionowaniem prawidłowości działania systemu poboru opłat.

W sprawach naruszeń przepisów transportowych, zastosowanie ma art. 92c ust. 1 utd, specyficzne wyłączne przesłanki zwalniające z odpowiedzialności administracyjnej, do egzoneracji niezbędne jest wykazanie okoliczności wyjątkowych. Decyzja o utrzymaniu kary administracyjnej uzasadniona brakiem staranności przewoźnika.

Skarga kasacyjna Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie została oddalona jako bezzasadna. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że procedura zatwierdzenia skrócenia taryfy zaopatrzenia w wodę odbyła się zgodnie z przepisami prawa, a decyzja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była prawidłowa.

NSA stwierdza, że organ celny nie wykazał, iż deklaracja pochodzenia towaru była wadliwa. W związku z upływem czasu brak jest możliwości procesowej weryfikacji deklaracji pochodzenia towaru, co skutkuje umorzeniem postępowania administracyjnego.

Zmiana zgłoszenia celnego w zakresie pochodzenia towaru wymaga prawidłowego wykazania jego nieprawidłowości. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje oddaleniem zmiany danych w zgłoszeniu, w szczególności gdy brak jest dowodów uzasadniających nielicencjonowanie deklaracji."

Z uwagi na brak wykazania przez organy celne wadliwości deklaracji o pochodzeniu towarów oraz upływ czasu, umorzone zostaje postępowanie celne dotyczące weryfikacji zgłoszeń celnych na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a.

Brak możliwości wykazania wadliwości deklaracji celnej o pochodzeniu towaru uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego. Organ podatkowy nie przedstawił wystarczających dowodów, mogących podważyć prawdziwość deklaracji o pochodzeniu skarżonego towaru, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Decyzja ostateczna Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie została uchylona z uwagi na naruszenia przepisów postępowania i niewłaściwą ocenę skutków prawnych przekroczenia terminu rozpatrzenia taryfy. Sąd zobowiązał Prezesa PGW WP do ponownego rozpoznania sprawy, uwzględniając prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego i proceduralnego.