Cofnięcie skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest uznawane za skuteczne i dopuszczalne, co skutkuje umorzeniem postępowania oraz zwrotem uiszczonego wpisu sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje skargę kasacyjną za niezasadną i oddala ją, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej na A. Sp. z o.o. za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przesłanki prawne wskazują na prawidłowość oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji.

Działalność przewozowa skarżącego stanowiła przewóz okazjonalny, nie spełniający wymogów transportu taksówkowego. Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak istotnego wpływu zarzucanych naruszeń przepisów na rozstrzygnięcie.

Zwolnienie z opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nie równoważy zwolnieniu z opłaty przekształceniowej. Pomimo naruszeń przepisów materialnych, brak podstaw do uchylenia decyzji, gdyż nie doszło do naruszenia zasad postępowania mogącego znacząco wpłynąć na wynik sprawy.

Protokół kontroli drogowej, sporządzony przez właściwy organ w przepisanej formie, korzysta z waloru dokumentu urzędowego i może stanowić wystarczającą podstawę ustaleń faktycznych w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej. Brak znajomości języka polskiego przez kierowcę nie niweczy mocy dowodowej protokołu ani nie rodzi obowiązku zapewnienia tłumacza podczas kontroli drogowej.

Protokół kontroli drogowej sporządzony w przewidzianej prawem formie przez uprawniony organ korzysta z waloru dokumentu urzędowego i może stanowić podstawowy dowód ustaleń faktycznych w postępowaniu o nałożenie kary pieniężnej na przedsiębiorcę transportowego. Sam fakt, że kontrolowany kierowca jest cudzoziemcem, nie podważa mocy dowodowej podpisanego przez niego protokołu ani nie rodzi obowiązku zapewnienia

Wniesienie odwołania przez pełnomocnika bez należytego umocowania sporządza środek odwoławczy formalnie wadliwy i uzasadnia stwierdzenie jego niedopuszczalności. Organy administracyjne nie muszą wzywać do dodatkowego podpisania zmagającej się stronę, gdy to pełnomocnictwo jest niekompletne.

Brak zgłoszenia zmiany w licencji przewozowej działań taksówkowych w wymaganym terminie uzasadnia nałożenie kary pieniężnej, mimo twierdzeń o zaprzestaniu użytkowania pojazdu, o ile nie jest to poparte dowodami.

Cofnięcie skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pod warunkiem skuteczności i dopuszczalności, prowadzi do umorzenia postępowania oraz zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. oddalona; stwierdzono brak przesłanek procesowych dotyczących stanu epidemii COVID-19 oraz uznano za niezasadne zarzuty proceduralne.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A. Sp. z o.o., potwierdzając legalność decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego za naruszenie przepisów transportu drogowego.

Organ administracyjny nie posiada uprawnień do zmiany bezterminowych uprawnień do kierowania pojazdami poprzez wpisywanie określonego terminu ważności w dokumentach prawa jazdy. Tego rodzaju zmiana nie znajduje podstaw w polskim systemie prawnym.

Uchybienie terminu zgłoszenia faktu nabycia pojazdu nie może być przywrócone w oparciu o przepisy ustawy covidowej, jeśli strona nie uprawdopodobni braku swej winy. Przepisy te nie zakładają automatycznego przywrócenia terminu, lecz jedynie możliwość jego rozważenia przez organ.

Decyzja GITD o nałożeniu kary pieniężnej na skarżącą za naruszenie przepisów o transporcie drogowym jest prawidłowa. Przewóz okazjonalny realizowany przez skarżącą nie spełniał wymogów formalnych, co uzasadnia nałożenie sankcji.

Organ administracyjny ma prawo skierować osobę na badania lekarskie w celu weryfikacji przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami na podstawie wiarygodnych zastrzeżeń, wynikających z dostępnych materiałów dowodowych, bez konieczności powoływania biegłego.

Brak wykazania należnego związku zarzutów skargi kasacyjnej z odpowiednimi przepisami postępowania oraz niewystarczające uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminowi uniemożliwiają przywrócenie terminu administracyjnego.

Czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji polegająca na odmowie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego była zgodna z prawem, a jej techniczny charakter nie wymaga od organu weryfikacji prawidłowości ani podstaw prawnych wpisów.

Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do ograniczania ważności bezterminowo nabytych uprawnień do kierowania pojazdami poprzez wpisanie terminu ich ważności w dokumencie prawo jazdy; wyznaczenie daty ważności dokumentu nie wpływa na nabyte wcześniej uprawnienia.

Dla przypisania przewoźnikowi odpowiedzialności za naruszenia przepisów transportowych wystarczające jest ustalenie, że przewóz był wykonywany w ramach jego działalności oraz że wystąpiły uchybienia w zakresie obowiązków ustawowych, niezależnie od osobistych działań poszczególnych uczestników.

Po definitywnym umorzeniu postępowania karnego upływem okresu próby i dodatkowych 6 miesięcy, cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami nie jest dopuszczalne. Decyzje administracyjne muszą uwzględniać ostateczny charakter umorzenia.

Oddalenie skargi kasacyjnej przeciwko nałożonej karze pieniężnej za nielegalne prowadzenie przewozu osób samochodem osobowym, bez wymaganej licencji, zakwalifikowanego jako przewóz okazjonalny.

Prokurator posiada legitymację do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego mającego na celu usunięcie stanu niezgodnego z prawem, nawet jeśli nie jest wymieniony jako uprawniony podmiot w przepisach prawa materialnego, co słusznie uwzględnił sąd administracyjny I instancji.

NSA uznaje, że dla przypisania odpowiedzialności administracyjnej za naruszenie przepisów transportowych wystarczają przeprowadzone ustalenia z protokołu kontroli oraz powiązana z nimi dokumentacja, co uzasadnia odpowiedzialność przewoźnika za niezgodny z prawem przewóz.

Utrzymanie decyzji organów administracyjnych w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym jest uzasadnione, gdy ustalone fakty wskazują na przewóz wykonywany w imieniu skarżącego, a przeprowadzone dowody są wystarczające do przypisania mu odpowiedzialności.