Nie zachodzi ustawowa przesłanka zawieszenia postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak "Ibuprex" w ramach postępowania spornego, gdy odrębne postępowania dotyczą innych znaków towarowych, brak zatem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje prawidłowość nałożenia kary przez organ na skarżącego za przewóz drogowy bez wymaganego zezwolenia i oddala skargę kasacyjną jako oczywiście bezzasadną, z uwagi na odpowiednie zastosowanie obowiązujących przepisów prawa i brak istotnych uchybień proceduralnych.

Odmowa wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji jest uzasadniona, jeżeli decyzja nie zawiera niejasności prawnych, a wnioski o wyjaśnienie nie mogą prowadzić do merytorycznych zmian w treści decyzji administracyjnej.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, utrzymana w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny, prawidłowo nałożyła karę pieniężną na posiadacza zależnego lokalu z powodu obecności niezarejestrowanych automatów do gier. Nie doszło do przedawnienia zobowiązania, a procedura administracyjna była prawidłowo prowadzona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że działanie skarżonej decyzji jest zgodne z prawem. Automaty do gier używane przez spółkę „T.” Sp. z o.o. były urządzeniami hazardowymi podlegającymi regulacjom ustawy o grach hazardowych, a brak koncesji uzasadniał nałożenie kary.

Gra na automatach zawierająca element losowości, urządzana poza kasynem gry bez koncesji, kwalifikuje się jako nielegalna działalność hazardowa, podlegająca karze administracyjnej zgodnie z ustawą o grach hazardowych.

Automaty do gier wykorzystywane przez "T." Sp. z o.o. poza kasynem stanowiły gry hazardowe zgodnie z ustawą o grach hazardowych, co uzasadniało wymierzenie kary pieniężnej bez potrzeby uzyskiwania dodatkowych koncesji.

Oddalenie skargi kasacyjnej wniesionej przez P.S. od wyroku WSA w Lublinie w sprawie nałożonej kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. NSA uznał zarzuty za nieuzasadnione, podtrzymując ocenę legalności decyzji organu administracyjnego i wyroku sądu pierwszej instancji.

NSA potwierdza prawidłowość decyzji Prezesa UKE w sprawie dopłaty do usług powszechnych za 2013 r., uznając zgodność z Prawem pocztowym i weryfikację dokumentów przez biegłego rewidenta, co wyklucza naruszenie procedur administracyjnych.

Wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogów konstrukcyjnych oraz formalnych (zgłoszenie pojazdu do licencji, wyposażenie kierowcy) skutkuje zasadnym nałożeniem kary pieniężnej przez organ administracyjny.

Wykonywanie transportu drogowego obejmuje nie tylko fizyczne świadczenie usługi przewozu osób, ale również składanie oferty takiej usługi poprzez poruszanie się oznakowanym pojazdem przygotowanym do przewozu.

Decyzja Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że stwierdzenie utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego w związku z popełnieniem najpoważniejszych naruszeń przepisów transportowych jest proporcjonalną reakcją organu administracji państwowej, nawet gdy naruszenia miały miejsce na terenie Wielkiej Brytanii, która wówczas była członkiem UE.

W granicach określonych skargą kasacyjną sąd stwierdził, że urządzanie gier na automatach przez spółkę "T." Sp. z o.o. bez wymaganego zezwolenia narusza ustawę o grach hazardowych, a losowy charakter gier uzasadniał nałożenie kary pieniężnej bez stosowania instytucji odstąpienia od jej nakładania.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 u.g.h. za urządzanie gier o charakterze losowym na automatach bez koncesji, uznając, iż ekspertyment celno-skarbowy stanowił wystarczającą podstawę do wyroku.

Jeżeli automaty służą do urządzania gier z elementem losowości, prowadzenie takich gier poza kasynem bez koncesji stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, uzasadniające nałożenie kary pieniężnej.

Organ administracyjny obowiązany jest do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie statusu nieruchomości podlegającej przekształceniu, w szczególności w przypadku nieruchomości częściowo uznanych za drogi publiczne, celem ustalenia ich przynależności i zgodności z faktycznym stanem prawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nieuprawnione jest wykluczenie prawa do korekty deklaracji podatkowej wynikające z art. 33a ustawy o VAT, powołując się na domniemane odstępstwo od ogółu regulacji, tym samym uchylił decyzje organów niższych instancji.

Podatnik w stanie prawnym przed 7 września 2021 r. miał prawo do korekty deklaracji VAT dotyczącej podatku należnego z tytułu importu na zasadach art. 33a ust. 1 u.p.t.u., gdyż brak był wyraźnego zakazu prawnego i stanowisko to wspiera ochrona praw podatnika zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług nie wyłącza możliwości dokonania korekty deklaracji podatkowej dotyczącej rozliczenia VAT z tytułu importu towarów. Deklaracje korygujące są dopuszczalne i wiążą się z podstawowym prawem podatnika do samoobliczenia podatku.

Art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług nie wyklucza możliwości skorygowania deklaracji VAT w odniesieniu do importu towarów, a prawo to przysługuje na ogólnych zasadach z art. 81 o.p., chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Organy podatkowe nie mogą ograniczać tego prawa bez wyraźnej podstawy prawnej.

Sąd uznał, że organizowanie gier hazardowych bez wymaganych zezwoleń, traktowanych jako gry zawierające element losowości, podlega sankcjom zgodnie z ustawą o grach hazardowych, a przeprowadzony eksperyment jest zgodny z wymogami dowodowymi.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza stanowisko o rażącej bezczynności Prezydium NRA w rozpoznaniu zażalenia oraz przyznanie rekompensaty finansowej, uznając, że niepodjęcie działań przez ponad 6 lat stanowiło awersję do obowiązków administracyjnych.

Bezczynność organu w rozpatrywaniu zażalenia przez okres przekraczający sześć lat, w sytuacji gdy wszystkie niezbędne do jego dokonania materiały były dostępne, stanowi rażące naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego, prowadząc do oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Dla nałożenia kary pieniężnej za brak opłaty elektronicznej konieczne jest pełne wyjaśnienie faktycznych okoliczności sporu i ich zgodność z zasadą proporcjonalności, przy jednoczesnym dopełnieniu przez użytkownika obowiązku uiszczenia opłaty przed przejazdem.