Osłonki do kiełbas zawierające celulozę regenerowaną jako dominujący składnik winny być klasyfikowane do kodu CN 3917 10 90, nie zaś kodu 4823 90 85, co potwierdza zastosowanie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz relevanckich Not Wyjaśniających.

Zastosowanie Działu IVa k.p.a. przy nakładaniu kar pieniężnych na podstawie ustawy o transporcie drogowym jest wyłączone, gdy kwestie odstąpienia od odpowiedzialności są uregulowane przepisami odrębnymi, jak art. 92c u.t.d. Brak podstaw do umorzenia postępowania, gdy przedsiębiorca mógł wpłynąć na uniknięcie naruszenia.

Dział IVa KPA nie ma zastosowania do kar nałożonych na podstawie ustawy o transporcie drogowym, gdyż ustawa ta odrębnie reguluje kwestie wyłączenia odpowiedzialności. Przyjęte przesłanki z art. 92c u.t.d. wykluczają zastosowanie przepisów KPA o odstąpieniu od kary.

Na podmiot wykonujący przewóz drogowy można nałożyć karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym bez względu na subiektywną winę, jeżeli nie wykazano okoliczności wyłączających odpowiedzialność administracyjną przewidzianych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu, dokonana bez niezbędnej homologacji producenta, stanowi rażące naruszenie prawa. W przypadku zmiany parametrów technicznych pojazdu wymagana jest zgodność z homologacją producenta oraz odpowiednie poświadczenie tych zmian.

Podanie niezgodnych danych w zgłoszeniu SENT stanowi naruszenie, mimo argumentacji o tajemnicy handlowej. Zamiana danych w dokumentach nie może uzasadniać naruszenia obowiązku wynikającego z ustawy SENT.

Rejestracja pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych bez zgody producenta zwiększających dopuszczalną masę całkowitą, stanowi rażące naruszenie prawa, uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja o rejestracji pojazdu dokonana z rażącym naruszeniem prawa uzasadnia stwierdzenie jej nieważności. Skarga kasacyjna pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów nie jest rażącym naruszeniem prawa, lecz uznaje oczywistość naruszenia art. 72 p.r.d. Skarga kasacyjna pozostaje bezzasadna.

Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika drogowego na podstawie ustawy o transporcie drogowym podlega umorzeniu, jeżeli przewoźnik nie miał wpływu na naruszenie przepisów wynikające z błędnego wpisu w urzędowym dokumencie sporządzonym przez organ administracji publicznej.

Rejestracja pojazdu dokonana na podstawie dokumentów niekompletnych lub nieprawidłowych z punktu widzenia prawa, w szczególności bez wymaganych oświadczeń producenta, może zostać unieważniona jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, co uprawnia organ do stwierdzenia nieważności takiej decyzji administracyjnej.

Stwierdzono brak podstaw do uchylenia decyzji nakładającej karę na przewoźnika za brak odpowiednich dokumentów. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika za naruszenie przepisów transportu drogowego obowiązuje, o ile nie wykaże się wyjątkowych okoliczności, które uniemożliwiały zachowanie wymaganej staranności.

Decyzja o rejestracji pojazdu, dokonana na podstawie niekompletnych dokumentów bez wymaganego oświadczenia producenta, została stwierdzona jako wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, co uzasadniało jej nieważność.

Rażące naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez Starostę, polegające na rejestracji pojazdu bez stosownego wniosku właściciela, uzasadnia stwierdzenie nieważności właściwej decyzji rejestracyjnej.

Decyzja Starosty o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów była oczywistym naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d., ale nie uzasadniało rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu bez homologacji, choć narusza przepisy prawa, nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie jej nieważności, jeśli naruszenie to nie wywołuje nieodwracalnych skutków społeczno-gospodarczych.

Decyzja o rejestracji pojazdu dokonana z rażącym naruszeniem prawa, bez wymaganych oświadczeń producenta, jest nieważna. Zmiany konstrukcyjne w pojeździe muszą być poparte zatwierdzeniem producenta, by spełniały wymogi rejestracyjne.

Decyzja administracyjna rejestracji pojazdu, dokonana bez zgody producenta na zmiany konstrukcyjne dotyczące zwiększenia masy całkowitej, stanowi rażące naruszenie prawa i jest podstawą do stwierdzenia jej nieważności.

Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzająca nieważność decyzji o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem prawa jest prawidłowa. Nie przedstawiono formalnego oświadczenia producenta zgodnego z § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia ws. rejestracji pojazdów. Skarga kasacyjna oddalona, art. 184 p.p.s.a.

Skazanie przedsiębiorcy prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 5 ust. 2a u.t.d. skutkuje automatyczną utratą dobrej reputacji w zakresie wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, bez potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania weryfikującego proporcjonalność tej utraty.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że cofnięcie świadectwa kierowcy oraz zawieszenie wydawania nowych świadectw było prawnie uzasadnione, mimo wygaśnięcia świadectwa, dzięki uwzględnieniu przepisów przedłużających jego ważność w związku z regulacjami COVID-19.

W przypadku nieprzedstawienia propozycji służby na podstawie art. 165 ust. 7 p.w. KAS, stosunek służbowy funkcjonariusza wygasa z dniem wskazanym w przepisach, o ile brak przedstawienia propozycji wynika z dokonanej przez organ oceny kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby, w tym faktu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca skargę kasacyjną Ministra Sprawiedliwości, potwierdzając, że organy administracyjne powinny uwzględniać także nieuwierzytelnione kserokopie jako dowody, analizując je w kontekście całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego.

Podanie nieprawdziwych dat w zgłoszeniu SENT, nawet jako oczywista pomyłka pisarska, nie zwalnia z odpowiedzialności karnej, gdyż naruszenie celu ustawy SENT skutkuje obligatoryjnym nałożeniem kary bez względu na okoliczności.