Refundacje wywozowe przyznawane są wyłącznie na produkty jednoznacznie uznawalne jako pochodzące ze Wspólnoty, a ich weryfikacji dokonuje się zgodnie z wymogami wspólnotowymi, co prowadzi do uznania za nienależne refundacji wypłaconych bez wykazania spełnienia tych kryteriów.

Zasady klasyfikacji taryfowej towarów przywożonych na obszar celny Unii Europejskiej zostały przez organy celne i sądy administracyjne prawidłowo zastosowane. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość wykładni prawa dokonaną przez organy administracji skarbowej oraz sąd I instancji, utrzymując decyzję w mocy.

Skarga kasacyjna A. Sp. z o.o. została oddalona, a nałożenie kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania przewozu towarów (SENT) uznane za zgodne z prawem. Uzna się prawidłowość metodologii ustalania klasyfikacji taryfowej oraz brak przesłanek do zmiany decyzji organu skarbowego i sądu I instancji.

NSA oddala skargę kasacyjną spółki, uznając brak podstaw do odstąpienia od nałożonej kary wynikającej z ustawy SENT z uwagi na niezastosowanie przesłanek interesu publicznego lub ważnego interesu spółki, potwierdzając prawidłowość decyzji organu I instancji.

Uczelnia publiczna, wynajmująca lokale pracownikom jako tzw. lokale zastępcze, nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. Tym samym nie powinna być traktowana jako przedsiębiorca przy ustalaniu warunków przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, oparta na liczbie zgromadzonych punktów karnych, ma charakter związany i jest zgodna z prawem, jeśli organ kieruje się wpisem w ewidencji kierowców. Skarga kasacyjna została oddalona ze względu na brak wykazania wpływu proceduralnych uchybień na wynik sprawy.

W przypadku stwierdzenia niedoboru finansowego wynoszącego ponad 15 000 zł, wskutek wydatkowania środków na działalność niezgodną z ich przeznaczeniem, istnieją podstawy do obligatoryjnego odwołania komornika sądowego bez względu na umyślność działań.

Uchwała Komisji Egzaminacyjnej II stopnia o negatywnym wyniku egzaminu notarialnego Z.A. była zgodna z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę, uznając, że błędy zdającego uzasadniały ocenę negatywną, a postępowanie Komisji było należyte.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie ocenił materiał dowodowy, niepotrzebnie żądając dowodów dotyczących wodoodporności, co nie miało istotnego wpływu na klasyfikację taryfową. Sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia.

Uchwała Komisji Egzaminacyjnej uznająca negatywną ocenę egzaminu notarialnego jest prawidłowa, gdy szczegółowo ocenione uchybienia formalne i merytoryczne w pracy kandydata uzasadniają brak podstaw do jego pozytywnego zaliczenia.

Uchwała, która pozostawia wniosek bez rozpoznania z powodu braków formalnych, nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu w drodze odwołania. Prawidłowym środkiem prawnym w przypadku zaniechania jest skarga na bezczynność organu.

Brak zagadnienia wstępnego zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie uzasadnia zawieszenia postępowania. Prawidłowość zgłoszenia produktu nie stanowi przesłanki wstrzymującej ustalenie stawki VAT. Skarga kasacyjna oddalona.

W postępowaniu dotyczącym egzaminu notarialnego, negatywny wynik egzaminu jest prawidłowy, jeśli praca egzaminacyjna wykazuje braki merytoryczne uniemożliwiające samodzielne wykonywanie zawodu notariusza, a postępowanie odwoławcze przed Komisją Egzaminacyjną II stopnia uwzględnia zasady prawa. Skarga kasacyjna bezpodstawna, jeśli nie wykazano naruszenia proceduralnego ani materialnego prawa.

Skarga kasacyjna nie znajduje uzasadnienia, gdyż organ administracji nie dopełnił obowiązków związanych z prawidłowym doręczeniem decyzji administracyjnej, co skutkuje nieskutecznością fikcji doręczenia i uniemożliwia uznanie uchybienia terminu na wniesienie odwołania za zawinione przez stronę.

Organ odwoławczy prawidłowo ocenił pracę egzaminacyjną zgodnie z kryteriami przewidzianymi ustawą, pomimo zróżnicowanych ocen egzaminatorów, a nierówne traktowanie zdających nie zostało procesowo wykazane.

Dla uzyskania tytułu kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego niezbędne jest wykazanie przeprowadzenia postępowania upadłościowego od jego wszczęcia do zakończenia, w całości w okresie 7 lat poprzedzających złożenie wniosku, zgodnie z art. 16a ust. 1 pkt 1 lit. a u.l.d.

Decyzję o wygaszeniu stosunku służbowego skarżącego w Służbie Celno-Skarbowej uznano za uzasadnioną i zgodną z art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, ponieważ oparto ją na kryteriach kwalifikacji, przebiegu służby oraz miejsca zamieszkania.

Dla wpisu na listę radców prawnych istotne jest wykonywanie czynności prawniczych o intensywności i zaangażowaniu odpowiadających pełnemu etatowi, niezależnie od podstawy prawnej współpracy.

Art. 59 ust. 7 rozporządzenia nr 1306/2013 należy interpretować wąsko jako dotyczący wyłącznie wniosku o płatność objętą kontrolą, a nie wszystkich złożonych wniosków płatniczych na dany rok; odmowa kontroli nie stanowi podstawy do rozszerzającej wykładni tego przepisu.

W sytuacji niewłaściwego zastosowania przesłanek odmowy udzielenia zezwolenia wynikających z art. 1a ust. 1 pkt 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców, decyzja odmowna organu administracji podlega uchyleniu. Organ musi wykazać konkretną przesłankę zagrożenia dla bezpieczeństwa, czego w sprawie brak.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku Fundacji stanowiła rażące naruszenie prawa, uzasadniające sankcje finansowe. Organ zobowiązany był do proceduralnego rozpatrzenia wniosku w formie postanowienia.

Nie posiada zdolności odróżniającej znak towarowy słowny, który wskazuje jedynie na rodzaj lub cechę towaru. Znak taki nie może być przedmiotem ochrony prawnej jako znak towarowy wobec braku dystynktywności względem zgłoszonych towarów.

Zestawienie wyrazów w znaku zgłoszonym tworzy odmienne znaczenie semantyczne niż znaku wcześniejszego, co wyklucza podobieństwo mogące prowadzić do konfuzji wśród odbiorców. Skarga kasacyjna została oddalona, potwierdzając brak naruszenia przepisów prawa przez Urząd Patentowy oraz właściwość jego oceny decyzji.

Bezczynność Przewodniczącego KRRiT w rozpatrzeniu wniosku organizacji społecznej F. o naruszenie art. 18 ust. 1 u.r.t. stanowiło rażące naruszenie prawa. Organ powinien był wydać formalne postanowienie, a nie uczynił tego, co uzasadniało nałożenie kar finansowych.