Postępowanie administracyjne dotyczące nałożenia kary pieniężnej za brak uiszczenia opłaty elektronicznej na spółkę w restrukturyzacji sanacyjnej winno być wszczęte z udziałem zarządcy masy sanacyjnej; kierowanie zawiadomienia do spółki czyni wszczęcie postępowania nieskutecznym.

Pobranie opłaty za kartę pojazdu w wysokości przekraczającej rzeczywiste koszty na mocy przepisu wykraczającego poza upoważnienie ustawowe jest nienależne, a żądanie zwrotu nadpłaty podlega uwzględnieniu bez względu na przedawnienie przepisów Ordynacji podatkowej.

Art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyłącza nałożenia odrębnych kar za nietożsame naruszenia ujawnione podczas jednej kontroli, jeżeli wypełniają one różne znamiona deliktów z załączników ustawy.

Decyzja o rejestracji pojazdu oparta na wcześniej wadliwej decyzji nie jest nieważna, gdyż wadliwość może prowadzić jedynie do wznowienia postępowania. Błędy proceduralne nie skutkują rażącym naruszeniem prawa i uzasadnieniem stwierdzenia nieważności decyzji rejestracyjnej.

Przesyłki niedoręczone przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy o wsparciu, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od tej daty, pomimo wcześniejszych doręczeń zastępczych dokonanych w czasie epidemii COVID-19.

Odpowiedzialność zarządzającego transportem za naruszenia przewozu drogowego na zasadzie ryzyka wymaga wykazania przez stronę wszelkich starań w celu ich zapobieżenia, a brak takiej wykazanej staranności skutkuje utrzymaniem kary.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi podlega oddaleniu. Decyzja o obciążeniu właściciela pojazdu kosztami z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym musi być wydana przed upływem 5 lat od uprawomocnienia wyroku ustalającego przejęcie pojazdu przez Skarb Państwa. Postępowanie administracyjne po upływie tego terminu jest bezprzedmiotowe.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe zastosowanie art. 140 ust. 1 pkt 3a lit. b Prawa o ruchu drogowym wobec cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przed wdrożeniem nowych rozwiązań technicznych.

Sąd I instancji słusznie uchylił decyzje obu instancji, wskazując na nienależyte ustalenie podstaw odpowiedzialności administracyjnej Z jako organizatora transportu. Skargi kasacyjne oddalone z uwagi na brak wykazania odpowiedzialności Z oraz niewystarczające wyjaśnienie naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców.

Decyzja administracyjna o obowiązku pokrycia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu powinna uwzględniać prawomocne ustalenia co do własności pojazdu i nie może obciążać wcześniejszego właściciela kosztami wynikającymi z bezczynności organów.

Osoba będąca dysponentem pojazdu w chwili jego usunięcia na podstawie dyspozycji organu jest solidarnie odpowiedzialna za pokrycie kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, nawet jeśli formalnie nie jest właścicielem tego pojazdu.

Skierowanie na badania lekarskie może być wydane, gdy są wiarygodne przesłanki o przeciwwskazaniach zdrowotnych do prowadzenia pojazdów, bez potrzeby udowania, że zastrzeżenia te rzeczywiście istnieją.

Syryjskie krajowe prawo jazdy nie spełnia wymogów Konwencji wiedeńskiej; jego wymiana na polski dokument wymaga zdania egzaminu teoretycznego. NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość wcześniejszych decyzji administracji.

Podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak "INTELGRAF SYSTEMS" w oparciu o art. 132(1) p.w.p. zostały prawidłowo uznane przez Urząd Patentowy za spełnione, w szczególności w zakresie czerpania nienależnych korzyści z renomy znaku "INTEL".

Decyzja organu administracji publicznej, która uwzględnia w całości żądanie strony, nie musi być doręczana, a termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia uznania płatności na rachunku bankowym, o ile strona nie zażądała doręczenia decyzji. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest obiektywne i skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej.

Zmiana i rozszerzenie podstaw prawnych sprzeciwu po upływie sześciu miesięcy od ogłoszenia o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy jest niedopuszczalna nawet jeśli mandat rozszerzenia wynika z pomyłki, bowiem narusza to trwałość decyzji administracyjnych oraz zasadę ścisłej wykładni przepisów czasu prawnego.

Wykonywanie transportu drogowego bez stosownej licencji oraz niespełnienie wymogów konstrukcyjnych dla przewozu okazjonalnego uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nie naruszają zasady równości i swobody gospodarczej, zgodne są z Konstytucją RP i prawem UE.

Skarga organu była zasadna: wszczęcie postępowania administracyjnego nastąpiło we właściwym terminie, wskutek czego orzeczenie WSA uchylono, a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

NSA uchyla wyrok WSA kwestionujący poprawność uzasadnienia decyzji GITD, wskazując na konieczność ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem poprawnej subsumpcji faktów pod normy prawne oraz analizy przesłanek egzoneracyjnych w kontekście kary pieniężnej.

Utrzymywanie na podstawie art. 18 ust. 4a i 4b ustawy o transporcie drogowym wymogów dla przewozów okazjonalnych jest zgodne z Konstytucją RP oraz prawem unijnym. Niedopełnienie wymogów formalno-technicznych uzasadniało nałożenie kary pieniężnej przez organ.

Skarga kasacyjna zarzucająca niewłaściwą ocenę dowodów i błąd organów celnych w unieważnieniu zgłoszeń celnych jest niezasadna. Organy celne działają zgodnie z przepisami prawa celnego, gdy brak jest ostatecznego dowodu wywozu towaru. NSA oddala skargę kasacyjną.

Wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu następuje z chwilą podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie z chwilą zawiadomienia strony, co oznacza, że przestrzeganie terminu z art. 13n ustawy o drogach publicznych wymaga podjęcia czynności w terminie, a nie powiadomienia strony w tym terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, wskazując, że termin sześciomiesięczny do wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej liczy się od momentu podjęcia pierwszej czynności przez organ, a nie od daty zawiadomienia strony.

Termin na złożenie wniosku o pomoc finansową określony w rozporządzeniu ma charakter prawa materialnego, co wyklucza zastosowanie przepisów k.p.a. w odniesieniu do jego biegu oraz skutków uchybienia, a odmowa wszczęcia postępowania z powodu uchybienia terminu jest zasadna.