W sprawach dotyczących nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, właściwość miejscową organu określa się według miejsca kontroli przewozu towarów, a nie według siedziby podmiotu kontrolowanego.

Zbycie rzeczy będącej przedmiotem sporu w toku postępowania sądowego nie pozbawia zbywcy legitymacji procesowej, a legitymacja bierna z art. 222 § 1 k.c. nadal przysługuje, gdy rzecz była w posiadaniu pozwanego w chwili wytoczenia powództwa.

Uchyla się wyrok sądu drugiej instancji, jeżeli sąd ten podatkowo pominął wnioski dowodowe mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, nie umożliwiając stronie odniesienia się do nowych faktów ustalonych na podstawie uzyskanych dowodów.

Wypowiedzenie umowy o świadczenie zdrowotne zawartej na podstawie ustawy o działalności leczniczej wymaga wskazania szczegółowych okoliczności uzasadniających jej rozwiązanie, a brak takiego wskazania skutkuje jego nieskutecznością w świetle art. 27 ust. 4 pkt 8 oraz art. 27 ust. 8 pkt 3 u.d.l.

Podanie przez pracodawcę konkretnej i rzeczywistej przyczyny wypowiedzenia zmieniającego jest niezbędne do jego prawidłowości, a porównywanie pracowników w kontekście realizacji zadań może stanowić uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia.

Tworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez zgłaszanie przez powiązane podmioty wielu spółek do obejścia przepisów modulacyjnych, jest niedopuszczalne i sprzeczne z celami prawodawstwa rolnego.

Ubezpieczonemu, który pozostawał w zawodowej służbie wojskowej przed 2 stycznia 1999 r. i pobiera emeryturę wojskową, przysługuje prawo do wyboru jednego ze świadczeń emerytalnych: z systemu wojskowego lub powszechnego, zgodnie z art. 95 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.

Stworzenie przez grupę powiązanych podmiotów sztucznych warunków w celu uzyskania nienależnych płatności rolniczych prowadzi do odmowy przyznania tych płatności, zgodnie z regulacjami unijnymi i krajowymi.

W postępowaniu dotyczącym przyznania płatności rolnośrodowiskowej, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia faktów i prawidłowego wypełnienia wniosku. Organ nie jest zobowiązany do podejmowania działań z urzędu w celu wyjaśnienia wszelkich niejasności czy też błędów we wniosku, jeżeli wnioskodawca nie zgłasza takich problemów i nie wnioskuje o pomoc.

Stworzenie sztucznych warunków przez podmioty w celu uzyskania korzyści finansowych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest niezgodne z celami prawodawstwa rolnego i może skutkować odmową przyznania wnioskowanych płatności (art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013).

Warunki wymagane do uzyskania korzyści z sektorowego prawodawstwa rolnego nie mogą być sztucznie stworzone w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Powiązania osobowe, kapitałowe oraz gospodarcze mogą świadczyć o sztucznym utworzeniu podmiotu.

Organy administracyjne są zobowiązane do wyczerpującej analizy materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia postawionych zarzutów przy odmowie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych, szczególnie w przypadku istotnych rozbieżności w dokumentach i oświadczeniach stron.

Zdarzenie mogące być uznane za wypadek przy pracy nie może być wyłączone z tej kwalifikacji tylko ze względu na posiadanie zwolnienia lekarskiego, jeśli ubezpieczony nie pobiera świadczeń z tytułu zasiłku chorobowego, a czynności wykonywane były w ramach prowadzonych działań gospodarczych.

Brak zaskarżalności postanowienia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych wydanego po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji

Przyznanie pracownikowi niższego wynagrodzenia na podstawie dyskryminującego kryterium narodowości, bez uzasadnienia obiektywnymi cechami związanymi z rodzajem pracy, kwalifikacjami czy odpowiedzialnością, stanowi naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu, w myśl art. 183d kodeksu pracy.

Epizodyczne umowy zlecenia realizowane przez ubezpieczonego nie spełniają przesłanek negatywnych do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego, jeśli ich charakter i uzyskany dochód nie zapewniają źródła utrzymania, a tym samym nie wyczerpują pojęcia podjęcia działalności zarobkowej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej.