Sąd Najwyższy uznaje, iż przy eliminacji klauzul abuzywnych w umowach kredytowych indeksowanych, umowa kredytu staje się nieważna, zgodnie z zasadą niemożności uzupełnienia jej uczciwymi warunkami, co wynika z sankcyjnego charakteru postanowień ochrony konsumentów.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że działalność skarżącego spełniała kryteria krajowego transportu drogowego, co uprawniało do nałożenia kary za brak licencji, odrzucając zarzuty kasacyjne dotyczące nieprawidłowej wykładni i stosowania przepisów prawa materialnego i procesowego.

Przedsiębiorca korzystający z prawa pierwszeństwa i wyłączności do firmy może żądać ochrony na podstawie art. 43¹⁰ k.c., chyba że pozwany wykaże okoliczności wyłączające bezprawność (zgodę, działanie w porządku prawnym, wykonywanie własnego prawa). Tolerowanie naruszenia w ramach rodzinnej działalności oraz brak formalnej zgody nie przenoszą ciężaru dowodu na powoda. Zgoda na używanie firmy w określonym

Przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności wymaga wykazania, że pierwotne przejęcie nieruchomości nastąpiło w trybie rzeczywistego wywłaszczenia, co musi być udokumentowane odpowiednimi dowodami.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż prawidłowo uznano, że cofnięcie wniosku o przyznanie płatności eliminuje podstawę prawną do wypłaty zaliczki, czyniąc ją nienależną i podlegającą zwrotowi, co skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej.

Decyzja o niezłożeniu propozycji służby skarżącemu, uwzględniająca dotychczasowy przebieg służby i kwalifikacje, mieściła się w granicach uznania organu na mocy przepisów p.w. KAS, co uzasadniało wygaśnięcie stosunku służbowego z dniem 31 sierpnia 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niedochowanie wymogów programu rolnośrodowiskowego przez beneficjenta uzasadnia zwrot nienależnych płatności, a decyzje organów administracyjnych zostały wydane prawidłowo i zgodnie z przepisami prawa.

Skarga kasacyjna S. O. została przez NSA oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw merytorycznych oraz formalno-prawnych uchybień, które mogłyby istotnie wpłynąć na wyrok sądu I instancji.

Decyzje administracyjne oparte na stwierdzeniu bardzo poważnego naruszenia przepisów unijnych, dotyczące cofnięcia licencji wspólnotowej, mają charakter decyzji związanej i wynikają z obowiązujących przepisów prawa krajowego oraz wspólnotowego.

Dojście do naruszeń związanych z przewozem okazjonalnym pojazdem niespełniającym wymogów ustawy o transporcie drogowym uzasadnia nałożenie kary oraz obowiązek zgłoszenia pojazdu do licencji zgodnie z art. 14 ust. 1. Dokonanie przewozu używając pojazdu bez zgłoszenia oznacza naruszenie przepisu.

Przewóz osób wykonywany za pośrednictwem aplikacji mobilnej, bez wymaganego zezwolenia, stanowi transport drogowy w rozumieniu przepisów prawa, nakładając prawny obowiązek posiadania odpowiedniej licencji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Fundacji F. w W.; nie wykazano naruszeń uzasadniających uchylenie wyroku WSA oraz decyzji o nałożeniu kary za naruszenie przepisów transportowych.

Naruszenie prawa ochronnego na znak towarowy wymaga wykazania bezprawnego, kolizyjnego korzystania z oznaczenia w obrocie gospodarczym. Zmiana wyroku sprowadzająca się do merytorycznych kwestii podmiotowych wykracza poza kompetencje sprostowania wyroku.

Zgłoszenie celne wywozowe i wygenerowany komunikat ECS nie stanowią dowodu faktycznego wywozu towaru, jeśli brak jest materialnego potwierdzenia jego opuszczenia obszaru celnego UE. Organy celne są uprawnione do unieważnienia zgłoszenia na podstawie niewystarczających dowodów formalnego wywozu towaru.

Decyzja administracyjna wydana z rażącym naruszeniem prawa z powodu braku wymaganych upoważnień podpisujących podlega nieważności zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zastępcy organu bez formalnego upoważnienia nie mogą skutecznie delegować kompetencji wydawania decyzji.

Przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., wykonywany pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., uprawnia do nałożenia kary pieniężnej na organizatora przewozu z tytułu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.

NSA potwierdza zasadność uchylenia decyzji organów I i II instancji przez WSA, z uwagi na niezachowanie wymogów pełnego postępowania dowodowego i konieczność ponownego zbadania okoliczności związanych z wydaniem błędnego zezwolenia.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając że WSA słusznie uchylił decyzje organów administracyjnych celem pełnego wyjaśnienia dowodów, by zdecydować o zasadności zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Skarżąca, prowadząc przewóz okazjonalny pojazdem nieprzystosowanym konstrukcyjnie, była zobowiązana do zgłoszenia zmian w licencji oraz wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Wyrok WSA w zakresie tych ustaleń podlega uchyleniu jako niezgodny z prawem.

NSA uchyla wyrok WSA z powodu niepełnego rozstrzygnięcia oraz braku wskazań dla organu administracji co do dalszego postępowania, co istotnie wpływa na wynik sprawy, w zakresie zastosowania sankcji korelacyjnych z prawem unijnym.

NSA utrzymuje w mocy wyrok WSA, stwierdzając, że uchwała Rady Miejskiej w Krośniewicach narusza art. 24 ust. 6 ustawy, gdyż nie dopuszcza ograniczenia dopłat do części grupy taryfowej.

Stwierdzenie utraty dobrej reputacji przedsiębiorcy przewoźnika drogowego na podstawie poważnych naruszeń przepisów unijnych i krajowych jest prawidłowe i proporcjonalne. Zaskarżone decyzje administracyjne nie pozwoliły na uznanie nałożonych kar za niebyłe w świetle art. 94b ustawy o transporcie drogowym.

Unieważnienie zgłoszenia celnego staje się zasadne, gdy brak jest dowodów potwierdzających opuszczenie przez towary obszaru celnego Unii. W takim przypadku unijne przepisy celne przewidują możliwość unieważnienia zgłoszenia bez uprzedniego wniosku zgłaszającego.

Klauzule umowne w postaci jednostronnego określania kursów walut przez bank są abuzywne. Niedozwolone postanowienia niweczą wiążący charakter umowy kredytowej, nie dopuszczając zastąpienia ich normami dyspozytywnymi. Umowa w takim wypadku w całości traci ważność, co implikuje obowiązek zwrotu świadczeń.